Christian Thielemann

Christian Thielemann

Friday, September 05, 2014

Dmitri Shostakovich: Katerina Izmailova (Lady Macbeth of Mtsensk), 1966 – A film by Mikhail Shapiro – Galina Vishnevskaya, Konstantin Simeonov






















Musically, the Russian-made screen version of Dimitri Shostakovich's opera "Katerina Izmailova" is magnificent. As movie drama, it is – to quote the composer's libretto – "dark and deadly". The film arrived Saturday at the Regency Theater.

It is not for the popcorn crowd. The work was first presented back in 1934 and drew official scorn as a "thoroughly nonpolitical concoction", which it certainly is, having to do with adultery and murder on the farm of a rich merchant. The opera has since won high official favor, the hapless heroine now being deemed the victim of a vicious, bygone social system.

What really matters in the belated color film is both its conscientious projection, in movie terms, of the power of the music and the performance of the peerless Galina Vishnevskaya, singing and playing the title role to the hilt.

Miss Vishnevskaya, the leading soprano of the Bolshoi Company, is extraordinary and the sensible, mobile direction of Mikhail Shapiro expands the action over the farm and the surrounding countryside. But the film remains essentially a panting old-style melodrama.

The acting is surprisingly good in general for a film of this kind, and the singing has been dubbed beautifully by professionals. And there is a flow of acceptable English titles.

As the story plods forward, blacker and blacker, the surging Shostakovich music holds the picture well above the waterline. And Miss Vishnevskaya's own soaring voice and mobile expressiveness hoist it even higher as she portrays the simple-minded, love-starved wife whose passion spells her doom.

Source: Howard Thompson (The New York Times, April 28, 1969)


With English subtitles



Dmitri Shostakovich (1906-1975)

Katerina Izmailova (Lady Macbeth of Mtsensk), 1966

 A film by Mikhail Shapiro

Screen play and libretto by Dimitri Shostakovich, after the novel "Lady Macbeth of Mtsenk" by Nikolai Leskov. Directed by Mikhail Shapiro. A Lenfilm Production.

Σενάριο και λιμπρέτο του Ντμίτρι Σοστακόβιτς, από τη νουβέλα «Η Λαίδη Μάκβεθ του Μτσενσκ» του Νικολάι Λεσκόφ (**). Σκηνοθεσία του Μιχαήλ Σαπίρο. Μια παραγωγή της Lenfilm.

Katerina . . . . . . . Galina Vishnevskaya

Sergei . . . . . . . A. Inotemtsev (sung by V. Tretyak)
Zinovy . . . . . . . N. Boyarsky (sung by V. Radziyevsky)
Boris . . . . . . . A. Sokolov (sung by A. Vedernikov)
The Imbecile . . . . . . . R. Tkachuk (sung by S. Strezhnev)
Sonetka . . . . . . . T. Gavrilova (sung by V. Reka)

Chorus and Orchestra of the Shevchenko Opera and Ballet Theater, Kiev

Conductor: Konstantin Simeonov

(HD 1080p)


Uploaded on Youtube for the Blog "Faces of Classical Music"

First publication: September 5, 2014 – Last update: May 7, 2017















Дмитрия Шостаковича: Катерина Измайлова (Леди Макбет Мценского уезда), 1966

Экранизация одноимённой оперы Дмитрия Шостаковича на сюжет повести Николая Лескова «Леди Макбет Мценского уезда».Тематика оперы актуальна как для того времени, так и сейчас: падение женщины на самое дно. Но ради чего? Ради любви.В фильме принимает участие хор и оркестр Киевского академического театра оперы и балета им. Шевченко. Дирижёр Константин Симеонов.












Η περιπέτεια του Σοστακόβιτς με το σταλινικό καθεστώς ξεκίνησε με αφορμή την όπερά του «Λαίδη Μάκβεθ του Μτσενσκ». Παρόλο που τους πρώτους μήνες κατά τους οποίους παρουσιάστηκε η όπερα στο κοινό απέσπασε διθυραμβικά σχόλια και κριτικές, η συνέχεια δεν ήταν ανάλογη. Μετά την παρακολούθηση της παράστασης από τον Στάλιν και την εκπεφρασμένη απέχθεια του προς το θέμα του έργου αλλά και τα μουσικά μέσα που χρησιμοποίησε ο Σοστακόβιτς, ξεκίνησε μία προσπάθεια σπίλωσης και εν μέρει δίωξης του συνθέτη από το καθεστώς. Η προσπάθεια αυτή κορυφώθηκε με δύο δημοσιεύματα στην εφημερίδα Πράβδα. Το πρώτο είχε τίτλο «Θολούρα αντί μουσικής» και ο συγγραφέας του άρθρου αυτού (πολλοί σήμερα πιστεύουν ότι ήταν ο ίδιος ο Στάλιν) έκανε ευθεία επίθεση στον συνθέτη κατηγορώντας τον για φορμαλισμό, κατηγορία που χρησιμοποιήθηκε ευρέως εναντίον και άλλων σημαντικών Σοβιετικών συνθετών. Η επίθεση κορυφώθηκε με το άρθρο «Μπαλετική Ανοησία», το οποίο αναφερόταν στο μπαλέτο του συνθέτη με τίτλο "Svetliy Ruchey".

Η «Λαίδη Μάκβεθ του Μτσενσκ» παρέμεινε στη λήθη για αρκετά χρόνια μέχρι που ο Σοστακόβιτς αποφάσισε να την αναβιώσει, αλλάζοντας όμως τον τίτλο. Ο νέος τίτλος, «Κατερίνα Ισμαΐλοβα», είχε το όνομα της ηρωίδας του έργου. Το κείμενο αλλά και η μουσική είχαν υποστεί αλλαγές και κάποια πολιτικά μηνύματα είχαν, αναγκαστικά, συγκαλυφθεί. Οι κυριότερες αλλαγές που έκανε ο Σοστακόβιτς ήταν η πρόσθεση δύο νέων πράξεων, η αλλαγή της 3ης σκηνής στην πρώτη πράξη καθώς και διάφορες άλλες αλλαγές μικρότερου βεληνεκούς. Η πρώτη παρουσίαση της αναθεωρημένης παρτιτούρας της όπερας δόθηκε στις 8 Ιανουαρίου 1963. 

Η ιστορία της «Λαίδης Μάκβεθ του Μτσενσκ» προέρχεται από μια νουβέλα του Νικολάι Λεσκόφ και αφηγείται την ιστορία της Κατερίνας Ισμαΐλοβα, η οποία είναι παντρεμένη με τον Ζινόβι. Η Κατερίνα είναι δυστυχισμένη με τον σύζυγό της και τρέφει αντιπάθεια για τον πεθερό της, Μπόρις. Ο πεθερός της, από την άλλη, πιστεύει ότι σκοπός της ηρωίδας είναι να δημιουργήσει μία σχέση με άλλον άντρα και να απατήσει τον γιο του. Για να αποδείξει τους ισχυρισμούς του ο Μπόρις προσλαμβάνει τον Σεργκέι για να φλερτάρει την Κατερίνα. Όταν ο Μπόρις συλλαμβάνει το παράνομο ζευγάρι, υποχρεώνει τον Σεργκέι να εξοριστεί. Για να εκδικηθεί τον Μπόρις, η Κατερίνα τον δηλητηριάζει και συνεχίζει τη σχέση της με τον Σεργκέι. Ο Ζινόβι συλλαμβάνει τους δύο εραστές και αυτοί τον σκοτώνουν και κρύβουν το πτώμα του στο κελάρι, ενώ κατόπιν αποφασίζουν να παντρευτούν. Την ημέρα του γάμου τους όμως το πτώμα ανακαλύπτεται και το ζευγάρι καταδικάζεται σε εξορία. Στη πορεία προς την εξορία, ο Σεργκέι αποκαλύπτει τον άστατο χαρακτήρα του και φλερτάρει την νεαρή Σονιέτκα. Τυφλωμένη από πάθος και ζήλια η Κατερίνα πηδά από μία γέφυρα στα ορμητικά νερά του ποταμού βάζοντας τέλος στη ζωή της αλλά συμπαρασύροντας και την Σονιέτκα, η οποία πεθαίνει μαζί της. 

Πρόκειται ουσιαστικά για ένα έργο που καταδεικνύει και υπογραμμίζει τα ανθρώπινα πάθη. Πάθη που μπορεί να καταστρέψουν, δικαίως ή αδίκως, ανθρώπους καθημερινούς και απλούς. Η σκέψη του Σοστακόβιτς είναι να αναδείξει τον απλό άνθρωπο ως πρωταγωνιστή ενός ακραίου δράματος.

Αλέξανδρος Χαρκιολάκης (Μεγάλη Μουσική Βιβλιοθήκη Λίλιαν Βουδούρη)















































See also

Dmitri Shostakovich – All the posts

No comments:

Post a Comment