Dmitry Masleev

Dmitry Masleev
Dmitry Masleev (b. 1988), pianist – First Prize (XV International Tchaikovsky Competition, 2015)

Saturday, February 28, 2015

Pyotr Ilyich Tchaikovsky: Iolanta – Anna Netrebko, Sergei Skorokhodov, Valery Gergiev, Mariinsky Theater 28/9/2009

Anna Netrebko
















Η Γιολάντα είναι τυφλή. Ζει απομονωμένη και προφυλαγμένη σαν κούκλα. Πριν από πολλά χρόνια, ο πατέρας της, ο βασιλιάς Ρενέ, την έκρυψε από τον κόσμο και την ανέθεσε στη φροντίδα δυο απλών ανθρώπων, της Μάρτα και του Μπερτράν. Η μεγαλύτερη ανησυχία του είναι να μην ανακαλύψει η κόρη του ότι είναι τυφλή. Επίσης, θέλει η αναπηρία της κόρης του να παραμείνει κρυφή από τον Ρομπέρ, τον μέλλοντα σύζυγό της. Η Γιολάντα πιστεύει ότι τα μάτια χρησιμεύουν στον άνθρωπο μόνο για να κλαίει. Αλλά είναι ανήσυχη και έχει κάποια αόριστα προαισθήματα.

Ο Αλμερίκ έρχεται στην κατοικία της Γιολάντας και ανακοινώνει την επίσκεψη του βασιλιά μαζί με έναν φημισμένο μαυριτανό γιατρό. Η διάγνωση του γιατρού είναι σαφής: η Γιολάντα πρέπει να πληροφορηθεί την αναπηρία της προτού ξεκινήσει οποιαδήποτε θεραπεία. Ο Ρενέ το απορρίπτει.

Ο Ρομπέρ και ο Βοντεμόν έρχονται στην έπαυλη της Γιολάντας. Αισθάνονται δέος – το μέρος δείχνει να κρύβει ένα μυστικό, κάποιον κίνδυνο, νιώθουν να απειλούνται. Συναντούν τη Γιολάντα μην ξέροντας ποια είναι. Ο Ρομπέρ δεν καταλαβαίνει ότι είναι η μνηστή του, την οποία δεν θέλει να νυμφευτεί επειδή αγαπά κάποια άλλη. Ο Βοντεμόν μαγεύεται από την κοπέλα, ενώ ο Ρομπέρ ανησυχεί σ' αυτό το μυστηριώδες μέρος. Γοητευμένος από την ομορφιά της Γιολάντας, ο Βοντεμόν τής ζητάει να του δώσει ένα κόκκινο τριαντάφυλλο σαν ενθύμιο. Η Γιολάντα τού δίνει ένα άσπρο, δύο φορές. Τότε ο Βοντεμόν συνειδητοποιεί ότι είναι τυφλή. Η Γιολάντα δεν ξέρει τι σημαίνει να βλέπεις, δεν καταλαβαίνει τι χάνει. Ο βασιλιάς Ρενέ βρίσκει τον Βοντεμόν να μιλάει με τη Γιολάντα και γίνεται έξω φρενών μαζί του, επειδή της αποκάλυψε το μυστικό. Μην έχοντας δική της θέληση, η Γιολάντα δεν ξέρει καν αν θέλει να δει – θα κάνει ό,τι της πει ο πατέρας της. Αυτό επιβεβαιώνει τα λόγια του γιατρού: ότι χωρίς μια μύχια επιθυμία, καμιά αλλαγή δεν μπορεί να υπάρξει. Για να ξυπνήσει την επιθυμία της να βρει την όρασή της, ο βασιλιάς απειλεί ότι, αν αποτύχει η θεραπεία, θα σκοτώσει τον Βοντεμόν. Η Γιολάντα θεραπεύεται και ο βασιλιάς δέχεται να γίνει η κόρη του σύζυγος του Βοντεμόν. Αλλά η ανάκτηση της όρασής της δεν προσφέρει στη Γιολάντα την αναμενόμενη λύτρωση. Τυφλωμένη από τον κόσμο, δεν μπορεί να πιστέψει ότι οι άνθρωποι που αγαπάει, έχουν αυτή την όψη. Ο έρωτάς της για τον Βοντεμόν και ο γάμος παραμερίζουν τους φόβους της.

Η παγκόσμια πρεμιέρα της όπερας «Γιολάντα» του Πιότρ Ιλίτς Τσαϊκόφσκι έγινε στην Αγία Πετρούπολη, στο Θέατρο Μαριίνσκι, στις 18 Δεκεμβρίου 1892.

Ζωντανή βιντεοσκόπηση της παράστασης της 28ης Σεπτεμβρίου 2009 στο Θέατρο Μαριίνσκι*. Τους κύριους ρόλους ερμηνεύουν η Anna Netrebko (σοπράνο), ο Sergei Skorokhodov (τενόρος), ο Alexey Markov (βαρύτονος) και ο Sergei Aleksashkin (μπάσος). Αξιοσημείωτες, επίσης, είναι οι ερμηνείες των Edem Umerov (βαρύτονος), Natalia Evstafieva (μεσόφωνος), Eleonora Vindau (σοπράνο), Yekaterina Sergeyeva (μεσόφωνος), Fyodor Kuznetsov (μπάσος) και Andrei Zorin (τενόρος). Την Ορχήστρα και τη Χορωδία του Θεάτρου Μαριίνσκι διευθύνει ο Βαλέρι Γκέργκιεφ.



Pyotr Ilyich Tchaikovsky (1840-1893)

Iolanta, Op.69 (1891)

Όπερα σε Μία Πράξη – Opera in One Act

Λιμπρέτο: Modest Ilyich Tchaikovsky (1850-1916), βασισμένο στο έργο «Η κόρη του βασιλιά Ρενέ» του Henrik Hertz  Libretto by Modest Tchaikovsky after the play "Kong Renés Datter" by Henrik Hertz

Iolanta..........Anna Netrebko, soprano
Graf Tristan Vaudémont..........Sergei Skorokhodov, tenor
Robert, Duke of Burgundy..........Alexey Markov, baritone
René, King of Provence..........Sergei Aleksashkin, bass
Ibn-Hakia..........Edem Umerov, baritone
Marta..........Natalia Evstafieva, mezzo-soprano
Brigitte..........Eleonora Vindau, soprano
Laura..........Yekaterina Sergeyeva, mezzo-soprano
Bertrand..........Fyodor Kuznetsov, bass
Alméric..........Andrei Zorin, tenor

Orchestra and Chorus of the Mariinsky Theater, St. Petersburg
Μουσική διεύθυνση (Conductor): Valery Gergiev

Σκηνοθεσία (Stage Director): Mariusz Treliński

Set Designer: Boris Kudlička
Costume Designer: Magdalena Musial
Lighting Designer: Marc Heinz
Cinematographer: Wojciech Puś
Choreographer: Tomasz Wygoda
Animators: Michał Jankowski and Tomasz Popakul
Literary Consultant: Piotr Gruszczynski
Musical Preparation: Marina Mishuk
Principal Chorus Master: Andrei Petrenko
Co-production of the Mariinsky Theater of St. Petersburg

Mariinsky Theater, St. Petersburg, September 28, 2009 (28 Σεπτεμβρίου 2009)

(360p)

Πηγή για την εισαγωγή: Πρόγραμμα της παράστασης στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών (The MET: Live in HD)

* Το βίντεο αυτής της παράστασης αντικατέστησε το αρχικό audio video της παράστασης της 14ης Φεβρουαρίου 2015 στη Μετροπόλιταν Όπερα της Νέας Υόρκης, με τους Anna Netrebko (σοπράνο), Piotr Beczala (τενόρο), Alexey Markov (βαρύτονο) Ilya Bannick (μπάσο), Elchin Azizov (βαρύτονο), Mzia Nioradze (μεσόφωνο), Katherine Whyte (σοπράνο), Cassandra Zoé Velasco (μεσόφωνο), Matt Boehler (μπάσο) και Keith Jameson (τενόρο). Την Ορχήστρα και τη Χορωδία της MET διηύθυνε και πάλι ο Βαλέρι Γκέργκιεφ. Δυστυχώς, το βίντεο αυτό δεν είναι πλέον διαθέσιμο στο Youtube «λόγω υποβολής αξίωσης πνευματικών δικαιωμάτων».















































































More photos


See also

Giuseppe Verdi: La Traviata – Anna Netrebko, Rolando Villazón, Thomas Hampson – Carlo Rizzi, Willy Decker (Salzburg Festival 2005)

Anna Netrebko & Rolando Villazón: Paris Concert 2007 – National Orchestra of Belgium, Emmanuel Villaume

Anna Netrebko & Dmitri Hvorostovsky: Live from Red Square, Moscow – Part 1/2 (HD 1080p)

Anna Netrebko & Dmitri Hvorostovsky: Live from Red Square, Moscow – Part 2/2 (HD 1080p)

&

Wolfgang Amadeus Mozart: Don Giovanni – Waltteri Torikka, Tapani Plathan, Timo Riihonen, Ida Falk Winland, Joska Lehtinen, Anna Danik, Nicholas Söderlund, Malin Christensson – Tapiola Sinfonietta, New Generation Opera Ensemble, Ville Matvejeff, Erik Söderblom (HD 1080p)

Richard Strauss: Die Frau ohne Schatten – Avgust Amonov, Mlada Khudoley, Olga Savova, Edem Umerov, Olga Sergeyeva – Mariinsky Theatre Orchestra & Chorus, Valery Gergiev – Jonathan Kent, Paul Brown (HD 1080p)

Giacomo Puccini: Tosca – Maria Callas, Carlo Bergonzi, Tito Gobbi – L'Orchestre la Société des Concerts du Conservatoire, Georges Prêtre (1965, Digital Remastering 2014, Audio video)


Giacomo Puccini: Madama Butterfly – Kristine Opolais, Roberto Alagna, Maria Zifchak, Dwayne Croft – Karel Mark Chichon, Anthony Minghella (MET 2016 – Download the opera)


Giuseppe Verdi: La Traviata – Marlis Petersen, Giuseppe Varano, James Rutherford – Tecwyn Evans, Peter Konwitschny (Oper Graz 2011, HD 1080p)


Alban Berg: Lulu – Marlis Petersen, Kirill Petrenko, Dmitri Tcherniakov – Bavarian State Opera 2015 (Download the opera)


Georges Bizet: Carmen – Elena Maximova, Giancarlo Monsalve, Michael Bachtadze, Johanna Parisi – Myron Michailidis, Enrico Castiglione (Taormina Festival 2015, HD 1080p)

Giacomo Puccini: Turandot – Mlada Khudoley, Riccardo Massi, Guanqun Yu, Michael Ryssov – Wiener Symphoniker, Paolo Carignani – Marco Arturo Marelli (Bregenz Festival 2015 – Download the opera)


Engelbert Humperdinck: Hänsel und Gretel – Brigitte Fassbaender, Edita Gruberova, Helga Dernesch, Hermann Prey, Sena Jurinac – Wiener Philharmoniker, Georg Solti (HD 1080p)


Christoph Willibald Gluck: Orfeo ed Euridice – A film by Ondřej Havelka – Bejun Mehta, Eva Liebau, Regula Mühlemann – Václav Luks


Antonio Vivaldi: Ercole su'l Termodonte – Zachary Stains, Mary-Ellen Nesi, Alan Curtis, John Pascoe (Spoleto Festival 2006)

Giacomo Puccini: Tosca, Act II – Maria Callas, Renato Cioni, Tito Gobbi, Georges Prêtre, Franco Zeffirelli

Dmitri Shostakovich: Katerina Izmailova (Lady Macbeth of Mtsensk), 1966 – A film by Mikhail Shapiro – Galina Vishnevskaya, Konstantin Simeonov

Thursday, February 26, 2015

Aldo Ciccolini plays Liszt & Wagner (Audio video)

Aldo Ciccolini
(15 Αυγούστου 1925 - 1 Φεβρουαρίου 2015 • August 15, 1925 - February 1, 2015)

In Memoriam

Aldo Ciccolini, 2005. Photo by Laurent Mami
















«Δεν πάω ποτέ διακοπές. Προτιμώ να μείνω στο σπίτι μου, αν είναι να ξενιτευτώ στην άλλη άκρη του κόσμου και δεν βρω εκεί ένα πιάνο που να μου κάνει», είχε ομολογήσει ο Άλντο Τσικολίνι στον Γάλλο πιανίστα Philippe Cassard στις 20 Νοεμβρίου 2014, στη διάσημη ραδιοφωνική εκπομπή "Notes du traducteur" στο France Musique. Η φωνή του ήταν τρεμάμενη, αλλά ο Άλντο Τσικολίνι δεν δίστασε να καθίσει στο πιάνο και να ερμηνεύσει τη Σονάτα σε Μι ελάσσονα του Έντβαρντ Γκρηγκ.

Ο Άλντο Τσικολίνι γεννήθηκε στη Νάπολη το 1925. Ο πατέρας του, που είχε τίτλο μαρκησίου, ήταν τυπογράφος. Μαθητής του Paolo Denza στη Νάπολη, και μετέπειτα, στο Παρίσι της Marguerite Long και του Alfred Cortot, ο Άλντο Τσικολίνι άρχισε τη σταδιοδρομία του στο περίφημο Θέατρο Σαν Κάρλο της γενέτειράς του το 1941. Το 1946 αναγκάζεται να παίζει σε μπαρ για να συντηρεί την οικογένειά του. Παρ' όλα αυτά, η μητέρα του τον εγγράφει στον διεθνή διαγωνισμό Long-Thibaud στον οποίον πρωτεύει μαζί με τον Βούλγαρο πιανίστα Ventsislav Yankoff κι έτσι ο Άλντο Τσικολίνι εγκαταλείπει την Ιταλία το 1949. Το 1955, δίνει το πρώτο του κοντσέρτο στη Σκάλα του Μιλάνου υπό την διεύθυνση του Lorin Maazel, που και για εκείνον επίσης ήταν η πρώτη είσοδος στον περίφημο οίκο μουσικής του Μιλάνου.

Ο Άλντο Τσικολίνι απέκτησε τη γαλλική υπηκοότητα το 1971 και δίδαξε στο Εθνικό Ωδείο του Παρισιού έως το 1981. Υπήρξε δάσκαλος σπουδαίων μουσικών όπως του Jean-Yves Thibaudet, της Marie-Josèphe Jude, και αργότερα του Nicholas Angelich.

Εξαίρετος ερμηνευτής και υπερασπιστής των Γάλλων συνθετών, όπως των Καμίλ Σαιν-Σανς, Μωρίς Ραβέλ, Κλωντ Ντεμπυσσύ και Ερίκ Σατί αλλά και λιγότερο διάσημων, ο Άλντο Τσικολίνι διέπρεψε και στην ερμηνεία έργων Ισπανών συνθετών, όπως των Ισαάκ Αλμπένιθ, Ενρίκε Γκρανάδος και Μανουέλ ντε Φάγια. Ιδιαίτερες ήταν και οι ερμηνείες του σε έργα του Φραντς Λιστ. Η σοπράνο Ελίζαμπεθ Σβάρτσκοπφ είχε πει για τον Τσικολίνι: «Σπάνια συναντά κανείς έναν τόσο υπέροχο πιανίστα και έναν τόσο εξαίρετο ακομπανιατέρ».

Στις 9 Δεκεμβρίου 1999, ο Τσικολίνι γιόρτασε μία πορεία 50 ετών με ένα μεγάλο ρεσιτάλ στο Θέατρο Champs-Élysées στο Παρίσι. Έχει αφήσει ανεκτίμητη κληρονομιά μία ευρύτατη δισκογραφία (περίπου 100 ηχογραφήσεις) κυρίως με την EMI Pathé Marconi αλλά και άλλες εταιρείες. Ηχογράφησε όλες τις σονάτες του Μότσαρτ και του Μπετόβεν, καθώς και όλο το πιανιστικό ρεπερτόριο των Κλωντ Ντεμπυσσύ και Ερίκ Σατί. Το 2002, ο Άλντο Τσικολίνι βραβεύτηκε με το Diapason d'Or για την ηχογράφηση των έργων για πιάνο του Λέος Γιάνατσεκ (Abeille Musique) και του Ρόμπερτ Σούμαν (Cascavelle).

«Όλες τις ημέρες εργάζομαι και καμιά φορά και τις νύχτες», είχε πει στη συνέντευξή του στον Philippe Cassard. «Έχω την εξαίρετη, φρικτή τύχη να υποφέρω από αϋπνία. Για μένα ο ύπνος είναι μία κατάσταση πνεύματος. Περιμένω τον αιώνιο ύπνο, και στη διάρκεια της αναμονής προτιμώ να εργάζομαι.»

Ο Άλντο Τσικολίνι, ένας από τους σημαντικότερους πιανίστες του 20ού αιώνα, πέθανε την Κυριακή 1η Φεβρουαρίου, στο σπίτι του, στο Παρίσι, σε ηλικία 89 ετών.


Franz Liszt, 1858
Τα «Χρόνια του Προσκυνήματος» αντικατοπτρίζουν με τον καλύτερο τρόπο την πορεία της ζωής του συνθέτη του, Φραντς Λιστ, καθότι χρειάστηκαν σχεδόν 50 χρόνια για να ολοκληρωθεί το έργο. Από παθιασμένος λάτρης του γυναικείου φύλλου, ο Λιστ μεταμορφώθηκε σε εγκρατή ερημίτη, από οπαδός των μουσικών παραδόσεων του 18ου αιώνα σε συνθέτη καινοτόμο τόσο από πλευράς αρμονίας όσο και δομής των έργων του.

«Έχοντας ταξιδέψει σε πολλές χώρες, τα τελευταία χρόνια, και έχοντας δει διαφορετικά τοπία και μέρη, έχοντας νιώσει ότι τα ποικίλα φυσικά φαινόμενα, οι αλλαγές που συμβαίνουν στη φύση, δεν πέρασαν μπροστά από τα μάτια μου σαν άψυχες εικόνες αλλά μου προκάλεσαν έντονα συναισθήματα και έγιναν αιτία να δημιουργηθεί ανάμεσά μας μια ασαφής μεν, αλλά άμεση σχέση, μια απροσδιόριστη αλλά πραγματική συνάφεια, μια ανεξήγητη αλλά αδιάψευστη επικοινωνία, προσπάθησα να παρουσιάσω μουσικά μερικές από τις πιο ζωντανές εντυπώσεις και τις πιο έντονες αισθήσεις μου». Αυτά έγραψε ο Ούγγρος συνθέτης Φραντς Λιστ στον πρόλογο της πρώτης έκδοσης των «ταξιδιωτικών» του πιανιστικών έργων, που παρουσιάστηκε το 1842 με τίτλο "Album d'un voyageur" («Συλλογή ενός ταξιδιώτη»).

Ο Άλντο Τσικολίνι ερμηνεύει το έργο του Φραντς Λιστ «Τα Χρόνια του Προσκυνήματος: Πρώτος Χρόνος, Ελβετία» (Παρίσι, Δεκέμβριος 1961) και το "Liebestod", σε μεταγραφή για πιάνο, από την όπερα «Τριστάνος και Ιζόλδη» του Ρίχαρντ Βάγκνερ (Μιλάνο, 2013).



Aldo Ciccolini plays Liszt & Wagner

Franz Liszt (1811-1886)

♪ Années de pèlerinage — Première année: Suisse, S.160 (1855)  [00:00]
i. La chapelle de Guillaume
ii. Au lac Wallenstadt
iii. Pastorale
iv. Au bord d'une source
v. Orage
vi. Vallée d'Obermann
vii. Eglogue
viii. Le mal du pays
ix. Les cloches de Genève: Nocturne

Paris, Live, December 1961


Richard Wagner (1813-1883)  [45:11]

♪ "Liebestod" from "Tristan und Isolde" (1865), arr. for piano

Milan, Live, 2013


Aldo Ciccolini, piano

Broadcast from Radio Orpheus

(HD 1080p - Audio video)

Πηγή για το κείμενο για τον Άλντο Τσικολίνι (με πολλές διορθώσεις): Η Καθημερινή, 1/2/2015

Aldo Ciccolini & Philippe Cassard, 2014. Photo by Guillaume Decalf















Δείτε επίσης – See also

Aldo Ciccolini plays Domenico Scarlatti (Audio video)

Franz Liszt: Piano Concerto No.2 in A major – Nikolai Demidenko, Orquesta Sinfónica de Galicia, Otto Tausk (HD 1080p)

Franz Liszt: Piano Concerto No.1 in E flat major – Lang Lang, BBC Symphony Orchestra, Edward Gardner

Wednesday, February 25, 2015

Ludwig van Beethoven: Piano Concerto No.5 in E flat major – Maurizio Pollini, Orquesta Sinfónica de Galicia, Danielle Pollini (HD 1080p)

Το Κοντσέρτο για πιάνο αρ. 5 σε Μι ύφεση μείζονα, έργο 73 του Λούντβιχ βαν Μπετόβεν, παρουσιάστηκε για πρώτη φορά τον Νοέμβριο του 1811 στη Λειψία και είναι αφιερωμένο στον αρχιδούκα Ροδόλφο της Αυστρίας, πάτρωνα και αγαπημένο μαθητή του συνθέτη. Το έργο έχει καθιερωθεί ως το «Αυτοκρατορικό Κοντσέρτο», επωνυμία που επινοήθηκε όχι από τον ίδιο τον συνθέτη, αλλά από τον Άγγλο εκδότη Johann Baptist Cramer.

Το Πέμπτο Κοντσέρτο για πιάνο του Λούντβιχ βαν Μπετόβεν ερμηνεύει ο μεγάλος Ιταλός πιανίστας Μαουρίτσιο Πολίνι. Τη Συμφωνική Ορχήστρα της Γαλικίας διευθύνει ο Ντανιέλε Πολίνι, γιος του πιανίστα.



Ludwig van Beethoven (1770-1827)

♪ Piano Concerto No.5 in E flat major, Op.73 "Emperor" (1809-1811)

i. Allegro
ii. Adagio un poco mosso
iii. Rondo: Allegro ma non troppo

Maurizio Pollini, piano

Orquesta Sinfónica de Galicia
Διευθύνει ο Danielle Pollini

Palacio de la Ópera, A Coruña, November 14, 2014 (14 Νοεμβρίου 2014)

(HD 1080p)















Danielle & Maurizio Pollini














Γεννημένος στο Μιλάνο στις 5 Ιανουαρίου 1943 – γιος του διακεκριμένου αρχιτέκτονα της εποχής Τζίνο Πολίνι, ο οποίος ταυτόχρονα ήταν και σπουδαίος βιολονίστας, και της Ρενάτα Μελότι, μιας γυναίκας με επίσης μουσικές αναζητήσεις και ταυτόχρονα αδελφής του γλύπτη Φάουστο Μελότι, που έμελλε να ασκήσει μεγάλη επιρροή στον γιο της –, ο Μαουρίτσιο Πολίνι πήρε τα πρώτα του μαθήματα πιάνου σε ηλικία έξι ετών από τον Κάρλο Λονάτι. Στα δέκα μόλις χρόνια του είχε κιόλας δώσει την πρώτη του συναυλία στη γενέτειρά του ενώ στη διάρκεια της εφηβείας του συνέχισε τη μελέτη του δίπλα στον Κάρλο Βιντούσο.

Ο Μαουρίτσιο ήταν μόλις δεκαπέντε ετών όταν ένα ρεσιτάλ με Σπουδές του Σοπέν, που έδωσε στο Μιλάνο, στάθηκε ικανό να στρέψει επάνω του το ενδιαφέρον του Τύπου. Την ίδια χρονιά, το 1957 δηλαδή, κέρδισε το Δεύτερο Βραβείο στον Διεθνή Διαγωνισμό της Γενεύης ενώ την επόμενη άρχισε να σπουδάζει σύνθεση δίπλα στον Μπρούνο Μπετινέλι.

Ήταν το 1960 όταν ο 18χρονος πλέον πιανίστας κέρδισε το Πρώτο Βραβείο στον Διεθνή Διαγωνισμό Σοπέν της Βαρσοβίας. Παρά το ότι η διάκριση αυτή αποτέλεσε το «διαβατήριο» για σειρά εμφανίσεων του νεαρού Πολίνι σε μεγάλες διεθνείς σκηνές, με προεξάρχουσα την ερμηνεία του Πρώτου Κοντσέρτου για πιάνο του Σοπέν υπό τη διεύθυνση του μεγάλου Γερμανορουμάνου αρχιμουσικού Σέρτζιου Τσελιμπιντάκε στη Σκάλα του Μιλάνου, χρόνια αργότερα ο ίδιος εξέφραζε επιφυλάξεις για τις διαγωνιστικού χαρακτήρα διοργανώσεις και τη βοήθεια που παρέχουν σε νέους ερμηνευτές. «Εύκολα καταλαβαίνει κανείς ότι μέσα σε συνθήκες ανταγωνισμού, τεράστιου άγχους και, όχι σπάνια, εκνευρισμού, δεν βρίσκει κανείς το ιδανικό περιβάλλον για να παρουσιάσει μουσική δίνοντας τον καλύτερο εαυτό του» δήλωνε χαρακτηριστικά.

Παρά το ότι οι σπουδές φυσικών επιστημών που ξεκίνησε το 1961 στάθηκαν αιτία να διακόψει τη συναυλιακή του δραστηριότητα για ενάμιση περίπου χρόνο, ο Πολίνι επέστρεψε δριμύτερος στη μουσική παρακολουθώντας μαθήματα δίπλα στον Αρτούρο Μπενεντέτι Μικελαντζέλι. Το 1963 έκανε τις πρώτες εμφανίσεις του σε Λονδίνο και Βερολίνο, ενώ από τα μισά της δεκαετίας του '60 άρχισε να εμφανίζεται τακτικά στις μεγαλύτερες αίθουσες του κόσμου, είτε σε ατομικές εμφανίσεις είτε συνεργαζόμενος με σπουδαία σύνολα.

Την καλλιτεχνική αξία του Πολίνι αναδεικνύουν, μεταξύ άλλων, οι πολυάριθμες τιμητικές διακρίσεις που έχει λάβει εντός και εκτός συνόρων της χώρας του. Το 1995 εγκαινίασε το Φεστιβάλ προς τιμήν του Πιερ Μπουλέζ στο Τόκιο, ενώ τον ίδιο χρόνο, όπως και το 1999, παρουσίασε σειρές συναυλιών στο Σάλτσμπουργκ, στο Κάρνεγκι Χολ της Νέας Υόρκης, στο Παρίσι, στο Τόκιο και στη Ρώμη. Το καλοκαίρι του 2004 εμφανίστηκε ως τιμώμενος καλλιτέχνης στο Διεθνές Φεστιβάλ της Λουκέρνης στην Ελβετία, όπου πέρα από το ρεσιτάλ που παρουσίασε συμμετείχε και σε συναυλίες υπό τη διεύθυνση τόσο του Κλαούντιο Αμπάντο όσο και του Πιέρ Μπουλέζ.

Πηγή: Τουλάτου Ισμα Μ. (tovima.gr)

Sunday, February 22, 2015

Dollhouse: a concert performance of Martin Fröst

Το Dollhouse (Κουκλόσπιτο) δεν είναι μία συναυλία ή ένα σόου. Είναι μία παράσταση στην οποία ο διάσημος Σουηδός κλαρινετίστας Μάρτιν Φροστ εμφανίζεται ως σολίστ, μαέστρος, χορευτής, ηθοποιός και κονφερανσιέ, επικεφαλής της Συμφωνικής Ορχήστρας του Γκέτεμποργκ, η οποία ερμηνεύει έργα των Göran Fröst, Manuel de Falla, Bent Sørensen, Paul Dukas, Igor Stravinsky και Anders Hillborg.

Όπως λέει ο Μάρτιν Φροστ, το θέμα του «Κουκλόσπιτου» είναι η απελευθέρωση, τόσο σε φυσική όσο και σε συμβολική μορφή, από τα αόρατα νήματα που μας ενώνουν ή μας χωρίζουν. Πρόκειται για μια μουσική παράσταση με την κούκλα μαριονέτα στο επίκεντρο. Από τη μία, η μαριονέτα κρατιέται από τα νήματά της, και από την άλλη κατορθώνει να απελευθερωθεί και να γίνει ζωντανή. Μια μουσική μεταφορά στα χνάρια του Πινόκιο και του Πετρούσκα, όπου η σκηνοθεσία και η χορογραφία γίνονται ένα, με τη χρήση σύγχρονης αλλά και παραδοσιακής κλασικής μουσικής.

















Dollhouse is not a concert, it's not a show. It is a performance where Martin Fröst appears as soloist, conductor, dancer, actor and conférencier in front of Gothenburg Symphony Orchestra. 
Music by Göran Fröst, Manuel de Falla, Bent Sørensen, Paul Dukas, Igor Stravinsky and Anders Hillborg.

According to Martin Fröst, the "Dollhouse" is about liberation, both in physical and symbolic forms, of the invisible threads that both bind us together and that wear off.  It is a musical performance with the puppet doll in the center. On the one side, the puppet holds fast to its own threads and on the other, it manages to free itself and become alive. A form of musical metaphor in the footsteps of Pinocchio and Petrushka, a fusion between directing, choreography and music where we utilize everything from modern to traditional classical music.

Αγγλικοί υπότιτλοι – English subtitles



Dollhouse: a concert performance of Martin Fröst

Göran Fröst: Klezmer Dances
Göran Fröst: D-tangled for clarinet and orchestra 
Manuel de Falla: Nana
Bent Sørensen: Doll steps in Venice
Paul Dukas: The Sorcerer's Apprentice
Igor Stravinsky: Pulcinella Suite
Anders Hillborg: Peacock Tales

Gothenburg Symphony Orchestra
Διευθύνει ο Martin Fröst

Gothenburg Concert Hall, October 22, 2014 (22 Οκτωβρίου 2014)

(HD 720p)































See also / Δείτε επίσης

Gothenburg Symphony Orchestra – All the posts

Friday, February 20, 2015

Anna Netrebko & Rolando Villazón: Paris Concert 2007 – National Orchestra of Belgium, Emmanuel Villaume

Photo by Colette Masson
















Η Ρωσίδα ντίβα Άννα Νετρέμπκο και ο διάσημος Μεξικανός τενόρος Ρολάντο Βιγιαζόν (ζευγάρι και στη ζωή), ερμηνεύουν άριες και ντουέτα από όπερες των Σαρλ Γκουνώ, Ζυλ Μασνέ, Πιότρ Ιλίτς Τσαϊκόφσκι, Τζουζέπε Βέρντι, Τζάκομο Πουτσίνι, Αμίλκαρε Πονκιέλλι και άλλων μεγάλων συνθετών. Την Εθνική Ορχήστρα του Βελγίου διευθύνει ο Γάλλος αρχιμουσικός Εμανουέλ Βιγιώμ. Η συναυλία δόθηκε στο Θέατρο των Ηλυσίων Πεδίων, στο Παρίσι, στις 28 Μαρτίου 2007.



The tension is palpable at Paris' Théâtre des Champs-Elysées this 28th of March 2007. Anna Netrebko is not only making her debut in France, but she is making it with Rolando Villazón. The "dream couple" of the opera world is about to bring its incomparable charm and magnetism to France's "mélomanes". And the result is nothing less than phenomenal: An unforgettable evening, rich in emotions, which many spectators will look back on with nostalgia one day and say: "I was there!".

No matter where they appear, Netrebko and Villazón inevitably work their magic on the audience, whether it consists of hundreds or, when broadcast on TV, of millions. For their Paris concert, the duo chose a broad selection of chiefly late-romantic works – the style for which their voices seem to be tailor-made. A tribute to France is offered with excerpts from Gounod's "Roméo et Juliette" and the littleknown "Polyeucte", along with the famous "duo de SaintSulpice" from Massenet's "Manon".

Not surprisingly, Russian composers also grace the program: Tchaikovsky's "Eugene Onegin" and "Iolanta" as well as Rachmaninov's "Twelve Songs", sung superbly by Netrebko and one of the highlights of the program. Villazón's Latin blood heats up Spanish songs by Sotullo-Otero, Vert, Moreno-Torroba and Penella. But it's in the Italian repertoire that the couple reaches heights of artistry, lyricism and passion. In duets from "La Traviata", the couple's breakout vehicle of 2005, but also in pieces by Ponchielli, Catalani and Puccini, including the ever-popular "O soave fanciulla" from "La Bohème". Villazón triumphs here as a warm and compelling Rodolphe.

The singers, accompanied by the Orchestre National de Belgique under Emmanuel Villaume, conclude their program with three rousing encores, Penella's "El Gato Montés", "Tonight" from Bernstein's "West Side Story" and the Violetta/Alfredo duet "Libiamo" from "La Traviata". Despite its thorough planning and perfect coordination, the Paris Concert is like a get-together of two friends, whose naturalness and sincerity are light years away from the posing and attitudes of many of today's divas!

Source: DVD "Anna Netrebko & Rolando Villazón in Paris"



Anna Netrebko & Rolando Villazón | Paris Concert 2007

Charles Gounod (1818-1893)
1. Romeo & Juliette "Ouverture" (Orchestre National de Belgique)
2. Romeo & Juliette "Je veux vivre" (Anna Netrebko)
3. Polyeucte "Source delicieuse" (Rolando Villazón)

Jules Massenet (1842-1912)
4. Manon "Toi! Vous!" (Saint Sulpice) (Anna Netrebko & Rolando Villazón)

Pyotr Ilyich Tchaikovsky (1840-1893)
5. Eugene Oneguin "Polonaise" (Orchestre National de Belgique)
6. Eugene Oneguin "Kuda, Kuda" (Rolando Villazón)
7. Iolanta "Tvajo malchan'je nepan'atna" (Anna Netrebko & Rolando Villazón)

Georges Bizet (1838-1875)
8. Carmen "Prelude de l'acte IV" (Orchestre National de Belgique)

Giuseppe Verdi (1813-1901)
9. La Traviata "E strano... Ah! Fors'e lui... Sempre libera" (Anna Netrebko)

Reveriano Soutullo (1880-1932) & Juan Vert (1890-1931)
10. La del soto del Parral "Ya mis horas felices" (Rolando Villazón)

Federico Moreno Torroba (1891-1982)
11. Luisa Fernanda "Callate, Corrazon" (Anna Netrebko & Rolando Villazón)

Pietro Mascagni (1863-1945)
12. Cavalleria Rusticana "Intermezzo" (Orchestre National de Belgique)

Amilcare Ponchielli (1834-1886)
13. II Figliuol Prodigo "II Padre!... Tenda Natal" (Rolando Villazón)

Alfredo Catalani (1854-1893)
14. La Wally "Ebben, ne andro lontana" (Anna Netrebko)

Giacomo Puccini (1858-1924)
15. La Bohème "O soave fanciulla" (Anna Netrebko & Rolando Villazón)

Manuel Penella Moreno (1880-1939)
16. El Gato Montés "Si torero quiero si..." (Anna Netrebko & Rolando Villazón)


Anna Netrebko, soprano
Rolando Villazón, tenor

National Orchestra of Belgium
Μουσική διεύθυνση (Conductor): Emmanuel Villaume

Directed by Olivier Simmonet

Théâtre des Champs Elysées, Paris, March 28, 2007 (Θέατρο των Ηλυσίων Πεδίων, Παρίσι, 28 Μαρτίου 2007)

A production of Unitel and Bel Air Media Paris in co-production with Arte, France 2 and Classica

Βίντεο υψηλής ευκρίνειας με υψηλή ποιότητα ήχου
High definition video with high quality audio

(HD 720p)

Δημοσιεύτηκε στο Youtube για λογαριασμό του Blog «Πρόσωπα της Κλασικής Μουσικής»
Uploaded on Youtube for the Blog "Faces of Classical Music"

Πρώτη δημοσίευση: 20 Φεβρουαρίου 2015 – First publication: February 20, 2015
Τελευταία ενημέρωση: 13 Αυγούστου 2016 – Last update: August 13, 2016










































































Περισσότερες φωτογραφίες / More photos


Δείτε επίσης – See also

Giacomo Puccini: La Bohème – A Film by Robert Dornhelm – Anna Netrebko, Rolando Villazón (Full HD 1080p)

Anna Netrebko & Dmitri Hvorostovsky: Live from Red Square, Moscow – Part 1/2 (HD 1080p)

Anna Netrebko & Dmitri Hvorostovsky: Live from Red Square, Moscow – Part 2/2 (HD 1080p)

Thursday, February 19, 2015

Quartetto di Cremona: Anton Webern, Joseph Haydn, Ludwig van Beethoven – Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, 5/3/2015















Λεπτεπίλεπτος λυρισμός και εντυπωσιακή ωριμότητα χαρακτηρίζουν τον ήχο του διεθνούς φήμης Quartetto di Cremona, τα νεαρά μέλη του οποίου κοσμούν με την παρουσία τους φημισμένες μουσικές σκηνές σε όλο τον κόσμο. Οι τέσσερεις ερμηνευτές του έρχονται στην Αθήνα για μία και μοναδική συναυλία στο Μέγαρο Μουσικής, την Πέμπτη 5 Μαρτίου.

Το Κουαρτέτο της Κρεμόνας θα παρουσιάσει έργα Βέμπερν, Χάυντν και Μπετόβεν. Το πρόγραμμα θα σχολιάσει πριν από την έναρξη της συναυλίας ο πιανίστας Νίκος Λαάρης. Αυτές οι σύντομες εισαγωγικές ομιλίες εντάσσονται στο πλαίσιο των ειδικών παρουσιάσεων που έχει καθιερώσει το Μέγαρο πριν από την έναρξη των συναυλιών στην Αίθουσα «Δημήτρης Μητρόπουλος», οι οποίες αποσκοπούν στην εξοικείωση του κοινού με τη μουσική δωματίου, τους συνθέτες και τους ερμηνευτές.

Η μουσική δωματίου γεννήθηκε τον 19ο αιώνα στη Γερμανία και χάρη σε μεγάλους συνθέτες της εποχής καθιερώθηκε και επεκτάθηκε στις άλλες χώρες ως το απόσταγμα της μουσικής σκέψης και ευαισθησίας. Παραδόξως, είναι ένα είδος που συνυφαίνεται με έναν ιδιότυπο «ερασιτεχνισμό», γεγονός που οφείλεται στο ότι το κοινό, τότε, δεν ήταν απλώς ένα φιλόμουσο ακροατήριο, αλλά άνθρωποι που καταγίνονταν οι ίδιοι με τη μουσική πράξη στον ελεύθερο χρόνο τους.

Δύο Αυστριακοί και ένας Γερμανός συνθέτης που ασχολήθηκαν συστηματικά με τη μουσική δωματίου συναντώνται στο πρόγραμμα της συναυλίας του Κουαρτέτου της Κρεμόνας στο Μέγαρο στις 5 Μαρτίου: ο Άντον Βέμπερν (1883-1945), ο Γιόζεφ Χάυντν (1732-1809) και ο Λούντβιχ βαν Μπετόβεν (1770-1827). Ο Βέμπερν, ένας από τους στυλοβάτες της Δεύτερης Σχολής της Βιένης και από τους πρωτοπόρους του δωδεκαφθογγισμού, συνέθεσε το έργο Langsamer Satz für Streichquartet (Αργό μέρος για κουαρτέτο εγχόρδων) το 1905. Λέγεται ότι το εμπνεύστηκε κατά τη διάρκεια ενός περιπάτου του με τη μνηστή του στα βουνά των περιχώρων της Βιένης. Πρόθεσή του ήταν να συνθέσει και άλλα μέρη, αλλά τελικώς περιορίστηκε μόνο σε ένα.

Η σύνθεση είναι βαθιά ριζωμένη στη μεταρομαντική παράδοση και εκφράζει πληθώρα συναισθηματικών καταστάσεων, από τον δραματικό παροξυσμό έως τη γαλήνια αποφόρτιση. Πρόκειται για ένα μικρό, γεμάτο λεπτότητα αριστούργημα του Βέμπερν, το οποίο αποδεικνύει περίτρανα τη συνθετική δεινότητα του σπουδαίου Αυστριακού δημιουργού του 20ού αιώνα, ενός μουσουργού που ακροβατούσε με μαεστρία ανάμεσα στο τονικό και το ατονικό σύστημα. Στο πρώτο μέρος της συναυλίας θα ακουστεί επίσης το τετραμερές Κουαρτέτο εγχόρδων, έργο 77, αρ. 1, του Γιόζεφ Χάυντν, το οποίο ανήκει στα επονομαζόμενα Κουαρτέτα Lobkowitz. Γράφτηκαν το 1799.

Η επονομασία Λόμπκοβιτς οφείλεται στο γεγονός ότι ο λαμπρός συνθέτης είχε αφιερώσει τα έργα του αυτά στον Ιωσήφ Φραγκίσκο Μαξιμιλιανό Λόμπκοβιτς (1772-1816), έναν από τους αριστοκράτες πάτρονες εκείνης της εποχής, που στήριξαν με τη χορηγία τους όχι μόνο τον Γιόζεφ Χάυντν αλλά και τον Λούντβιχ βαν Μπετόβεν, με τον οποίο θα κλείσει η συναυλία μουσικής δωματίου της 5ης Μαρτίου. Ο επίλογος ανήκει, λοιπόν, στο Κουαρτέτο εγχόρδων, αρ. 15, έργο 132. Είναι έργο του 1825, αποτελείται από πέντε μέρη, φέρει αφιέρωση στον Κόμη Νικολάι Γκαλίτζιν και πρωτοπαρουσιάστηκε την ίδια χρονιά από το βιενέζικο Κουαρτέτο Σούπαντσικ, που είχε ερμηνεύσει πολλά κουαρτέτα για έγχορδα του Μπετόβεν σε  πρώτη εκτέλεση.

Πηγή: iefimerida.gr








Σε συνεργασία με το Ιταλικό Μορφωτικό Ινστιτούτο

Με σύντομο σχολιασμό του προγράμματος για το κοινό πριν από την έναρξη της συναυλίας

Anton Webern: Langsamersatz
Joseph Haydn: Κουαρτέτο εγχόρδων, έργο 77 αρ. 1, "Lobkowitz", Hob.III:81
Ludwig van Beethoven: Κουαρτέτο εγχόρδων αρ. 15, έργο 132

Quartetto di Cremona: 
Cristiano Gualco, βιολί
Paolo Andreoli, βιολί
Simone Gramaglia, βιόλα
Giovanni Scaglione, βιολοντσέλο

Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, 5 Μαρτίου 2015
Αίθουσα Δημήτρης Μητρόπουλος, 20:30

Περισσότερες πληροφορίες








In collaboration with the Italian Cultural Institute in Athens

With a brief introduction to the programme before the concert begins

Anton Webern: Langsamersatz
Joseph Haydn: String quartet, op.77 no.1, "Lobkowitz", Hob.III:81
Ludwig van Beethoven: String quartet no.15, op.132

Quartetto di Cremona: 
Cristiano Gualco, violin
Paolo Andreoli, violin
Simone Gramaglia, viola
Giovanni Scaglione, cello

Megaron, The Athens Concert Hall, March 5, 2015
Dimitris Mitropoulos Hall, 20:30

More information
















Tuesday, February 17, 2015

Arcangelo Corelli: Concerto Grosso in G minor, Op.6 No.8 "Christmas Concerto" – Ton Koopman (HD 1080p)

Arcangelo Corelli
(17 Φεβρουαρίου 1653 - 8 Ιανουαρίου 1713 • February 17, 1653 - January 8, 1713)

362η επέτειος από τη γέννησή του – 362nd anniversary of his birth


Ο Αρκάντζελο Κορέλι (Arcangelo Corelli) γεννήθηκε στις 17 Φεβρουαρίου 1653 στο Φουζινιάνο, ένα μικρό χωριό μεταξύ Μπολόνιας και Ραβένας. Ο συνονόματος πατέρας του ήταν ένας πλούσιος γαιοκτήμονας της περιοχής, που πέθανε ένα μήνα πριν από τη γέννησή του. Την ανατροφή του μικρού Αρκάντζελο και των τριών αδελφών του ανέλαβε η μητέρα τους Σάντα Ραφίνι. Ο Κορέλι πήρε τα πρώτα μαθήματα μουσικής από έναν τοπικό ιερέα. Μεταξύ 1666 και 1667 μυήθηκε στα μυστικά του βιολιού από τους Τζοβάνι Μπενβενούτι και Λεονάρντο Μπρουνιόλι στην Μπολόνια. Το 1670 έγινε δεκτός στη Φιλαρμονική Ακαδημία της Μπολόνια, όπου ολοκλήρωσε τις μουσικές του σπουδές.

Η πρώτη του μεγάλη επιτυχία ως βιολονίστας ήλθε το 1672 στο Παρίσι και από εκεί έγινε γνωστός στα μεγάλα μουσικά κέντρα της Ευρώπης. Από το Παρίσι πήγε στη Γερμανία και το 1681 τέθηκε στην υπηρεσία του μονάρχη της Βαυαρίας Μαξιμιλιανού-Εμμανουήλ. Το 1685 τον βρίσκουμε στη Ρώμη, όπου πρωτοστατεί στις μουσικές εκδηλώσεις επ' ευκαιρία της επίσκεψης της βασίλισσας της Σουηδίας Χριστίνας. Στις εκδηλώσεις αυτού του τύπου ο Κορέλι απέκτησε ειδικότητα. Η πιο φημισμένη από αυτές ήταν προς τιμή του Άγγλου βασιλικού απεσταλμένου για τη χειροτονία του Πάπα Ιννοκέντιου ΙΒ', όπου διηύθυνε μια ορχήστρα αποτελούμενη από 150 έγχορδα (12 Ιουλίου 1691). Ο Κορέλι είχε εξελιχθεί σ' έναν ιδιαίτερα ικανό αρχιμουσικό και σήμερα θεωρείται από τους πρωτοπόρους στον τομέα αυτό.

Το εκτελεστικό ύφος του Κορέλι στο βιολί, το οποίο διέσωσαν και διέδωσαν οι μαθητές του, Φραντσέσκο Τζερμινιάνι (1687-1762) και Πιέτρο Λοκατέλι (1695-1764) ήταν κομβικής σημασίας για την εξέλιξη της τέχνης του βιολιού. Όλοι σχεδόν οι σημαντικοί βιολονίστες του 18ου αιώνα είχαν ως σημείο αναφοράς τον Κορέλι.

Οι συνθέσεις του, μελωδικές με προεξάρχον όργανο το βιολί, σημάδεψαν την ιστορία της μουσικής δωματίου. Η πρώτη του σύνθεση, μια Σονάτα για βιολί και λαούτο έχει ημερομηνία 3 Ιουνίου 1677. Το 1681 συνέθεσε το πρώτο του σημαντικό έργο, τις 12 τρίο σονάτες (Op.1), τις οποίες αφιέρωσε στη βασίλισσα της Σουηδίας, Χριστίνα. Ο Κορέλι θεωρείται ο πατέρας του «κοντσέρτο γκρόσο», ενός δημοφιλούς ορχηστρικού είδους του 17ου και 18ου αιώνα, στο οποίο το κύριο σώμα της ορχήστρας είναι σε διαρκή διάλογο με μια μικρότερη ομάδα οργάνων. Ο μεγάλος Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ μελέτησε τα έργα του Κορέλι και επηρεάστηκε από αυτά.

Ο Κορέλι συνέθεσε 48 τρίο σονάτες (2 βιολιά και μπάσο κοντίνουο), 12 σονάτες για βιολί και μπάσο κοντίνουο και 12 κοντσέρτι γκρόσι. Δημοφιλέστερο έργο του είναι το «Χριστουγεννιάτικο Κοντσέρτο».

Ο Αρκάντζελο Κορέλι πέθανε στις 8 Ιανουαρίου 1713 στη Ρώμη, σε ηλικία 60 ετών. Άφησε πίσω του μια μεγάλη περιουσία που ανερχόταν σε 120.000 μάρκα και μια ανεκτίμητη συλλογή από βιολιά, η μόνη πολυτέλεια που επέτρεπε στον εαυτό του.

Το Κοντσέρτο Γκρόσο σε Σολ ελάσσονα, έργο 6 αρ. 8 («Χριστουγεννιάτικο Κοντσέρτο»), ερμηνεύει η Συμφωνική Ορχήστρα της Γαλικίας υπό τη διεύθυνση του Ολλανδού μαέστρου και βιρτουόζου οργανίστα και τσεμπαλίστα Ton Koopman.



Arcangelo Corelli (1653-1713)

♪ Concerto Grosso in G minor, Op.6 No.8 "Christmas Concerto" (1690)

Orquesta Sinfónica de Galicia
Μουσική διεύθυνση (Conductor): Ton Koopman

Palacio de la Ópera, A Coruña, December 21, 2012 (21 Δεκεμβρίου 2012)

(HD 1080p)

Πηγή για την εισαγωγή: sansimera.gr

















































Δείτε επίσης – Watch also

Arcangelo Corelli: Concerto Grosso in G minor, Op.6 No.8 "Christmas Concerto" – Accademia degli Astrusi, Federico Ferri

Johann Sebastian Bach: St Matthew Passion, BWV 244 – Cappella Breda Boys, Amsterdam Baroque Orchestra & Choir, Ton Koopman (HD 1080p)

Sunday, February 15, 2015

Αφιέρωμα στον συνθέτη Θόδωρο Αντωνίου για τα 80ά του γενέθλια – Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, 20/2/2015

A tribute to Theodore Antoniou on his 80th birthday

Megaron, The Athens Concert Hall – Christos Lambrakis Hall, 20 February 2015, 20:30

Co-production
Athens Concert Hall Organization
Athens State Orchestra

Works by Theodore Antoniou & Ludwig van Beethoven

Soloist: Spyros Lambouras, snare drum
Athens State Orchestra
Conductor: Michalis Economou

At 7:45 p.m. there will be a free introductory talk for ticket-holders

More information















Αφιέρωμα στον συνθέτη Θόδωρο Αντωνίου για τα 80ά του γενέθλια

Μέγαρο Μουσικής Αθηνών – Αίθουσα Χρήστος Λαμπράκης, 20 Φεβρουαρίου 2015, 20:30

Συμπαραγωγή
Μέγαρο Μουσικής Αθηνών
Κρατική Ορχήστρα Αθηνών

Θόδωρος Αντωνίου:
• Συμφωνία αρ. 3 (α΄ εκτέλεση)
• "Just drumming", Κοντσέρτο για ταμπούρο (παραγγελία της ΚΟΑ)
• "Celebration" για ορχήστρα

Ludwig van Beethoven
• Συμφωνία αρ. 5

Σπύρος Λάμπουρας ταμπούρο
Κρατική Ορχήστρα Αθηνών
Μουσική διεύθυνση: Μιχάλης Οικονόμου

Δωρεάν εισαγωγική ομιλία για τους κατόχους εισιτηρίων (19:45)

Περισσότερες πληροφορίες


Δείτε το trailer – Watch the trailer




Θόδωρος Αντωνίου: Το ονοματεπώνυμο της σύγχρονης μουσικής στην Ελλάδα.

[…] συνθέτης γεμάτος ταλέντο, τα έργα του για ορχήστρα μαρτυρούν βαθιά γνώση των οργάνων, εμβάθυνση σε όλες τις νέες τεχνικές της σύγχρονης μουσικής, με αίσθηση ποιητική και δραματική. […] ένας θαυμάσιος μαέστρος, ακριβής, δυναμικός, πετυχαίνει ερμηνείες ζωντανές που ηχούν όμορφα.
Olivier Messiaen

Από τις πιο εξαιρετικές προσωπικότητες στη μουσική ζωή του καιρού μας. […] πολύ προικισμένος συνθέτης, λαμπρός δάσκαλος και μαέστρος – πολύ πρωτότυπος σε όλες του τις ιδέες και τις δραστηριότητες. Είναι από τους πιο σφαιρικούς ανθρώπους που γνωρίζω.
Gyorgy Ligeti

…Πιστεύω στον Αντωνίου και από καρδιάς θα υποστηρίξω και θα βοηθήσω οτιδήποτε κάνει, αφού ό,τι είναι καλό γι' αυτόν είναι αναπόφευκτα καλό και για τη μουσική.
George Crumb

Η προσφορά του Θόδωρου Αντωνίου στον τόπο μας είναι ανεκτίμητη. Η πρόσφατη αναγόρευσή του σε μέλος της Ακαδημίας Αθηνών είναι η φυσική συνέπεια της λαμπρής πορείας του, τόσο ως συνθέτη όσο και ως παιδαγωγού. Τα 80ά γενέθλιά του είναι απλώς μια ακόμη ευκαιρία να προβάλουμε το έργο του στο πλατύ κοινό. Η συνεργασία του Μεγάρου Μουσικής με την Κρατική Ορχήστρα Αθηνών εξασφαλίζει τις ιδανικές συνθήκες για έναν εορτασμό αντάξιο της προσωπικότητάς του με τα έργα του Συμφωνία αρ. 3 (α΄εκτέλεση), "Just drumming", κοντσέρτο για ταμπούρο (παραγγελία της ΚΟΑ), "Celebration" για ορχήστρα, αλλά και με την περίφημη Συμφωνία αρ. 5 σε Ντο ελάσσονα, έργο 67 του Λούντβιχ βαν Μπετόβεν, τη «Συμφωνία της Μοίρας, την πιο διάσημη από τις συμφωνίες του και από τα δημοφιλέστερα και συχνότερα παιγμένα έργα της κλασικής μουσικής. Την Κρατική Ορχήστρα Αθηνών διευθύνει ο Μιχάλης Οικονόμου. Σολίστ στο ταμπούρο ο Σπύρος Λάμπουρας.

Saturday, February 14, 2015

Richard Strauss: Four Last Songs & Alpine Symphony – Anja Harteros, Staatskapelle Dresden, Christian Thielemann

A beautiful Richard Strauss concert: Four Last Songs & An Alpine Symphony. Soprano: Anja Harteros. Staatskapelle Dresden conducted by Christian Thielemann.

The opening song is "Ernster Gesang" by the German composer Wolfgang Rihm (born 13 March 1952 in Karlsruhe). He is musical director of the Institute of New Music and Media at the University of Music Karlsruhe and has been composer in residence at the Lucerne Festival and the Salzburg Festival.

The Four Last Songs (German: Vier letzte Lieder), Op. posth., TrV 296, AV 150, for soprano and orchestra are, with the exception of the song "Malven" (Mallows) composed later the same year, the final completed works of Richard Strauss, composed in 1948 when the composer was 84. The songs are "Frühling" (Spring), "September", "Beim Schlafengehen" (When Falling Asleep) and "Im Abendrot" (At Sunset). The title "Four Last Songs" was provided posthumously by Strauss's friend Ernst Roth, who published the four songs as a single unit after Strauss's death.

An Alpine Symphony (Eine Alpensinfonie), Op.64, is a tone poem written by German composer Richard Strauss in 1915. Though labelled as a symphony by the composer, this piece forgoes the conventions of the traditional multi-movement symphony and consists of twenty-two continuous sections of music. The story of An Alpine Symphony depicts the experiences of eleven hours (from twilight just before dawn to the following nightfall) spent climbing an Alpine mountain. An Alpine Symphony is one of Strauss's largest non-operatic works in terms of performing forces: the score calls for about 125 players in total.

Source: andantemoderato.com



H διάσημη ελληνικής καταγωγής Γερμανίδα σοπράνο Ανία Χαρτέρος ερμηνεύει τα «Τέσσερα τελευταία τραγούδια» του Ρίχαρντ Στράους, το κύκνειο άσμα του μεγάλου Γερμανού συνθέτη αλλά και της ρομαντικής μουσικής – σύμφωνα με τους μουσικολόγους – με το οποίο έχουν αναμετρηθεί κατά καιρούς θρυλικά ονόματα του παγκόσμιου λυρικού στερεώματος, από την Κίρστεν Φλάγκσταντ και την Ελίζαμπεθ Σβάρτσκοπφ ως την Κίρι Τε Κανάουα, τη Ρενέ Φλέμινγκ και την Καρίτα Μάτιλα.

Ακολουθεί η «Συμφωνία των Άλπεων», ένα έργο που αποτελεί μία φλογερή εξύμνηση της Φύσης και της προσπάθειας του ανθρώπου να της επιβληθεί. Ο Στράους «αφηγείται» σε 22 μικρά επεισόδια μία ημέρα (από την ανατολή έως τη δύση του ήλιου) ανάβασης στο βουνό κατά την οποία οι ορειβάτες έρχονται σε επαφή με φυσικές ομορφιές (δάσος, λιβάδια, βοσκοτόπια), αντιμετωπίζουν κινδύνους και δυσκολίες (καταιγίδα) αλλά βιώνουν και τη χαρά κατάκτησης της κορυφής. Ο Ρίχαρντ Στράους δούλευε πάνω στη «Συμφωνία των Άλπεων» όταν πληροφορήθηκε το θάνατο του Γκούσταβ Μάλερ το 1911. Στο ημερολόγιο του, τότε, έγραψε: «Εξαγνισμός μέσα από τη δύναμη του εαυτού, χειραφέτηση μέσα από τη δουλειά, θαυμασμός της αιώνιας δοξασμένης φύσης». Αυτές οι σκέψεις αποτυπώνονται στη «Συμφωνία των Άλπεων», όπου ο ακροατής, μέσα από την ιστορία μιας ανάβασης στο βουνό, παρακολουθεί την πορεία για την αναζήτηση του ίδιου του εαυτού, των δυνάμεων του και της σχέσης του με τη Φύση.

Την ιστορική Σταατσκαπέλε της Δρέσδης διευθύνει ο σπουδαίος Γερμανός αρχιμουσικός Κρίστιαν Τίλεμαν, ο οποίος απολαμβάνει τη φήμη του σημαντικότερου εκπροσώπου της γερμανικής συμφωνικής παράδοσης ανάμεσα στους μαέστρους της νεότερης γενιάς.



Wolfgang Rihm (b.1952)
Ernster Gesang (für Orchester)

Richard Strauss (1864-1949)
Vier Letzte Lieder (Four Last Songs), TrV 296 *
i. Frühling

Malven (Mallows), TrV 297 (arr. Wolfgang Rihm, for voice and orchestra) *

Vier Letzte Lieder (Four Last Songs), TrV 296 *
ii.September
iii. Beim Schlafengehen
iv. Im Abendrot

Eine Alpensinfonie (An Alpine Symphony), Op. 64, TrV 233
i. Nacht
ii. Sonnenaufgang
iii. Der Anstieg
iv. Eintritt in den Wald - Wanderung neben dem Bache
v. Am Wasserfall
vi. Auf blumige Wiesen
vii. Auf der Alm
viii.17 Durch Dickicht und Gestrüpp auf Irrwegen
ix. Auf dem Gletscher
x. Gefahrvolle Augenblicke
xi. Auf dem Gipfel
xii. Vision
xiii. Nebel steigen auf - Die Sonne verdüstert sich allm
xiv. Gewitter und Sturm, Abstieg
xv. Sonnenuntergang
xvi. Ausklang
xvii. Nacht

Anja Harteros, soprano *

Staatskapelle Dresden

Conductor: Christian Thielemann

Samperoper Dresden, 2014

(HD 720p)

Uploaded on Youtube for the Blog "Faces of Classical Music"

First publication: February 14, 2014 – Last update: April 2, 2017

















See also

Ludwig van Beethoven: The Nine Symphonies, Coriolan & Egmont Overtures – Wiener Philharmoniker, Christian Thielemann (HD 1080p)

Staatskapelle Dresden. New Year's Eve Concert 2015 – Lang Lang, Rinat Shaham, Lucas Meachem, Christian Thielemann (HD 1080p)

Wagner Birthday Gala – Jonas Kaufmann, Staatskapelle Dresden, Christian Thielemann (HD 1080p)

Wednesday, February 11, 2015

Franz Schubert: Symphony No.9 in C major – Gothenburg Symphony Orchestra, David Afkham

Κορυφαίο έργο του συμφωνικού ρεπερτορίου, η «Μεγάλη Συμφωνία» του Φραντς Σούμπερτ γράφτηκε – σύμφωνα και με τις τελευταίες έρευνες – στα 1825, δύο χρόνια πριν από την Όγδοη, την περίφημη «Ημιτελή», άποψη στην οποία συνηγορεί και η μελέτη του χαρτιού κάποιων χειρογράφων του συνθέτη. Αυτό το χαρτί είναι ίδιο με εκείνο στο οποίο έγραφε ο Μπετόβεν στα 1824-1825. Ο ίδιος ο Σούμπερτ δεν είχε τη χαρά να την ακούσει, αφού απορρίφθηκε από τους «Φίλους της μουσικής» της Βιένης ως πολύπλοκη και τεράστια. Μετά την ανακάλυψη της παρτιτούρας από τον Σούμαν, το έργο βρήκε γρήγορα την αυτονόητη θέση του στο βασικό ρεπερτόριο.

Μαζί με το Πιάνο Κουιντέτο σε Λα μείζονα, D.667 («Η πέστροφα»), η Ένατη Συμφωνία αποτελεί τη μία από τις δύο ακραίες εκφράσεις του μουσικού φαινομένου του Σούμπερτ: την αισιόδοξη. Η άλλη, η σκοτεινή, αποτυπώνεται στη Συμφωνία αρ. 8 σε Σι ελάσσονα, D.759 («Ημιτελής»), καθώς και στο Κουαρτέτο Εγχόρδων αρ. 14 σε Ρε ελάσσονα («Ο θάνατος και η κόρη»).

Τη Συμφωνία αρ. 9 σε Ντο μείζονα, του Φραντς Σούμπερτ, ερμηνεύει η Συμφωνική Ορχήστρα του Γκέτεμποργκ υπό τη διεύθυνση του 33χρονου σήμερα, Γερμανού αρχιμουσικού Ντάβιντ Άφκχαμ. Η συναυλία δόθηκε στο Μέγαρο Μουσικής του Γκέτεμποργκ στις 17 Δεκεμβρίου 2014.














Symphony No.9 in C Major, byname Great C Major, is the last major orchestral work by Austrian composer Franz Schubert. It premiered on March 21, 1839, more than a decade after its composer's death.

Schubert began his Symphony No.9 in the summer of 1825 and continued to work on it over the next two years. In 1828 Vienna's Gesellschaft der Musikfreunde (Society of Friends of Music) agreed to give the premiere, but the orchestra struggled with the length and technical complexity of the new piece and ultimately refused to perform it. In its place Schubert offered a shorter work in the same key, his Symphony No.6 (Little C Major), which had not yet been heard publicly. He died nearly a month before that work's premiere on December 14, 1828.

The unperformed Symphony No.9 might have vanished if not for the intervention of Robert Schumann. At the time better known as a music journalist than as a composer, Schumann traveled in 1838 to Vienna, where he met with Schubert's brother Ferdinand, who showed him the scores of several unperformed works. Schumann persuaded Ferdinand that the music, in particular Symphony No.9, would be better-off in Leipzig, where his friend Felix Mendelssohn was championing new compositions. Mendelssohn agreed to take on the symphony, and it was performed the following year, albeit in an abridged version.

Symphony No.9 reveals the deep influence of Beethoven on Schubert. The elder master had lived in Schubert's native Vienna for all of the younger composer's life, and Schubert revered but never dared to meet him. Not only is Schubert's symphony nearly as long as Beethoven's own Symphony No.9, but it also draws upon Beethoven's compositional approaches. Its forms and compositional structures are much as Beethoven would have crafted them. Beethoven himself had learned those ideas in large part from the works of Joseph Haydn and Mozart, but he gave them broader and freer expression. Schubert follows Beethoven's approach more than that of the earlier masters.

Source: britannica.com



Franz Schubert (1797-1828)

♪ Symphony No.9 in C major "The Great", D.944 (1825-1828)

i. Andante – Allegro, ma non troppo – Più moto

ii. Andante con moto
iii.  Scherzo. Allegro vivace – Trio
iv. Allegro vivace

Gothenburg Symphony Orchestra
Μουσική διεύθυνση (Conductor): David Afkham

Gothenburg Concert Hall, December 17, 2014 (17 Δεκεμβρίου 2014)

(HD 720p)

Πρώτη δημοσίευση: 11 Φεβρουαρίου 2015 – First publication: February 11, 2015
Τελευταία ενημέρωση: 26 Απριλίου 2016 – Last update: April 26, 2016

Ο Φραντς Πέτερ Σούμπερτ, μικρότερος γιος ενός ενοριακού καθηγητή και μάγειρα, γεννήθηκε στην περιοχή του Lichtenthal στη Βιένη, την 31η Ιανουαρίου 1797. Η οικογένειά του είχε μεγάλη σχέση με τη μουσική. Ο Φραντς πήρε τα πρώτα μαθήματα μουσικής από τον πατέρα του, τον αδερφό του, Ignaz, και τον Michael Holzer, που ήταν καθηγητής χορωδίας της ενορίας. Ο τελευταίος είχε μείνει έκπληκτος από τις μουσικές του ικανότητες και είχε πει ότι ο Φραντς ήξερε τα μαθήματα τέλεια πριν ακόμη τα διδαχθεί.

Το 1808, ο Σούμπερτ πέρασε τις εισαγωγικές εξετάσεις για την Stadtkonvict, που προετοίμαζε χορωδούς για την αυτοκρατορική αυλή του Chapel. Η ζωή εκεί ήταν δύσκολη για τον Φραντς, συχνά μέσα σε συνθήκες κρύου, πείνας και αυστηρής πειθαρχίας. Όταν όμως ο Σούμπερτ προσαρμόστηκε, ασχολήθηκε σκληρά με τη μουσική μελέτη και δημιούργησε στενούς φιλικούς δεσμούς εκεί, ιδιαίτερα με τον Josef Spaun, που έμεινε φίλος του για όλη τη ζωή του.

Στην Stadtkonvict, o Σούμπερτ πραγματοποίησε τις πρώτες του συνθέσεις. Με χαρτί που του προμήθευσε ο Spaun, έγραψε το πρώτο του τραγούδι, "Hagars Klage", το οποίο και υπέπεσε στην αντίληψη του Salieri, διευθυντή της Convict. Ο Salieri εντυπωσιάστηκε τόσο πολύ από το κατόρθωμα του νεαρού Φραντς, που τον έθεσε υπό την προσωπική επίβλεψη του Ruczizka, καθηγητή αρμονίας, ο οποίος αργότερα είπε στον Salieri: «Ο Σούμπερτ φαίνεται να έχει διδαχθεί από τον ίδιο το Θεό, αυτό το παιδί ξέρει τα πάντα!». Ο Salieri πίστεψε τόσο στην ιδιοφυΐα του Σούμπερτ, που του ανέθεσε να γράψει μία όπερα, ως μια από τις πρώτες του ασκήσεις.

Τον Μάιο του 1812 η μητέρα του Σούμπερτ πεθαίνει, και στις 26 Ιουλίου η φωνή του σπάει, τερματίζοντας την καριέρα του ως χορωδού. Χωρίς τις χορωδιακές του υποχρεώσεις, ο Σούμπερτ αφιερώνεται στη σύνθεση μουσικής και μέχρι το 1813 έχει χάσει κάθε ενδιαφέρον για τις σπουδές του. Τελικά γράφει την Πρώτη του Συμφωνία, ένα κατόρθωμα για τον νεαρό Φραντς, και αποχωρεί ηθελημένα από τη Stadtkonvict, αφού δεν προσπάθησε καν να βελτιώσει τους ήδη χαμηλούς του βαθμούς, οι οποίοι θα του επέτρεπαν τη συνέχιση των σπουδών του.

Ως συνέπεια, ο πατέρας του βρίσκει την ευκαιρία να του επιβάλει να σπουδάσει στην Imperial Normalhauptschule για να γίνει δάσκαλος, ένα επάγγελμα που ο Σούμπερτ αντιπαθούσε, και το οποίο θα του εξασφάλιζε οικονομική άνεση και προστασία από τη στρατολογία, σε αντίθεση με την αβέβαιη μουσική καριέρα. Ο Σούμπερτ όμως, τελειώνοντας τις σπουδές του και αρχίζοντας να διδάσκει, το φθινόπωρο του 1814, αποδεικνύεται μέτριος δάσκαλος. Τελικά εγκαταλείπει αυτή την προσπάθεια με την υλική και ψυχική υποστήριξη του φίλου του Franz von Schober. Τα γεγονότα αυτά σηματοδότησαν μια σταδιακή χειροτέρευση των σχέσεων μεταξύ του Σούμπερτ και του πατέρα του. Την ίδια εποχή παρουσιάζεται για πρώτη φορά σε ευρύ κοινό η Πρώτη του Λειτουργία, που ήταν μια μεγάλη επιτυχία, με τον δάσκαλό του Salieri να τον διακρίνει ως μελλοντικό ένδοξο συνθέτη. Η σοπράνο Therese Grob, που συμμετείχε στη συναυλία, έγινε ο έρωτας της ζωής του Σούμπερτ, αλλά είτε λόγω της ανησυχίας της οικογένειάς της για την άσχημη οικονομική προοπτική του, είτε λόγω των περιοριστικών νόμων περί γάμου εκείνης της εποχής, η σχέση τους δεν έφτασε μέχρι το γάμο, και η Therese παντρεύτηκε άλλον στα 1820.

Προς το τέλος του 1814, ο Σούμπερτ συνθέτει το πρώτο του μνημειώδες τραγούδι, "Gretchen am Spinnrade", μελοποιώντας Goethe. Παράλληλα εισχωρεί στον κύκλο φίλων του Bildung, που είχε ιδρυθεί στο Linz το 1811, και στον οποίο ήταν ήδη μέλη οι φίλοι του Spaun και ο ποιητής Mayrhofer. Εκεί διατηρούσαν τη φιλία τους και το ζήλο τους για αυτοβελτίωση και παιδεία, που ήταν και η κεντρική αρχή του Bildung. Ένας στόχος του Bildung ήταν και η μελέτη της λογοτεχνίας, στόχος στον οποίο ο Σούμπερτ δεν πρόσφερε ιδιαίτερα, αλλά βρήκε την ευκαιρία να αποκτήσει πρόσβαση σε ένα τεράστιο υλικό για έμπνευση και σύνθεση.

Ο κύκλος όμως, όπως και άλλοι, θεωρήθηκε και δέχτηκε παρενοχλήσεις από την αστυνομία ως ύποπτη κρυφή οργάνωση που διακινούσε δημοκρατικές και φιλελεύθερες ιδέες, επικίνδυνες για το καθεστώς. Ο Σούμπερτ, μόλις που ξέφυγε τη σύλληψη και την καταδίκη του σε εποχές δύσκολες για την ελεύθερη έκφραση. Εκεί όμως ανέπτυξε σημαντικά τις φιλίες και τις γνωριμίες του, οι οποίες του φάνηκαν χρήσιμες και σωτήριες για την υπόλοιπη ζωή του, αφού βρήκε σημαντική βοήθεια για την ψυχολογική και οικονομική ενίσχυσή του, για να εκδοθούν και να παρουσιαστούν αρκετά από τα έργα του και να φιλοξενηθεί σε σπίτια σε διάφορες πόλεις, κάτι που του ήταν αναγκαίο.

Τα έτη 1815 και 1816 αποδείχτηκαν ιδιαίτερα δημιουργικά, χωρίς όμως καμιά διάκριση. Αυτό, ωστόσο, συνέβαλε στην ωρίμαση του Σούμπερτ που, με τον Beethoven ως πρότυπο, άρχισε να οραματίζεται τον εαυτό του ως ανεξάρτητο και αυτοδημιούργητο καλλιτέχνη. Ακολούθησε μια πορεία υφέσεων και ανόδων κατά την περίοδο 1817-1822, που λόγω της αστάθειάς της, ο Σούμπερτ έγινε πιο δύσκολος με τους φίλους του, κυκλοθυμικός και καταθλιπτικός. Ευχάριστα διαλείμματα ήταν οι λιγοστές παρουσιάσεις των έργων του και οι Schubertiad βραδιές («Σουμπερτιάδες») που ξεκίνησε με τον φίλο του και τραγουδιστή Vogl, με τον οποίο παρουσίαζε τραγούδια του σε διάφορες φιλικές και κοσμικές συγκεντρώσεις, όπου παιζόταν μόνο η μουσική του.

Το 1822 γίνεται μέλος της Styrian Musical Society, παίρνοντας μια μικρή γεύση της πολυπόθητης αναγνώρισής του. Προσβάλλεται όμως από την ασθένεια της σύφιλης, που έμελλε να του προκαλέσει πολυάριθμα προβλήματα υγείας και εργασίας. Από τις προσωπικές του σημειώσεις φαίνεται η ανάγκη του να διαμορφώσει μια προσωπική φιλοσοφία γύρω από τον ψυχικό και σωματικό του πόνο, ώστε να τον δεχτεί ως αναγκαίο για το δημιουργικό του πνεύμα.

Ο Σούμπερτ γνώρισε τελικά καλύτερες συνθήκες στα τελευταία χρόνια της ζωής του, από το 1825 και μετά, παίρνοντας διάφορες διακρίσεις και βλέποντας περισσότερα έργα του να εκδίδονται και να εκτελούνται, κερδίζοντας ένα πιο σίγουρο και υψηλό ανάστημα στη μουσική ζωή της Βιένης. Το ηθικό του ανέβηκε σημαντικά με ένα κονσέρτο φιλανθρωπίας για απόρους, που δόθηκε προς τιμήν του τον Σεπτέμβριο του 1827, και με ένα άλλο κονσέρτο του για την πρώτη επέτειο μετά το θάνατο του Beethoven. Ο Σούμπερτ, ύστερα από μια μακροχρόνια ταλαιπωρία από σύφιλη, πέθανε το απόγευμα της 19ης Νοεμβρίου του 1828.

Σε αντίθεση με άλλους συνθέτες, όπως ο Mozart, o Beethoven ή ο Wagner, ο Σούμπερτ δεν είχε συνειδητοποιήσει τη μεγαλοφυΐα του. Επίσης, δεν αναγνωρίστηκε εύκολα, αφού το μεγαλύτερο μέρος των συνθέσεών του δεν εκδόθηκε ούτε καν παρουσιάστηκε μέχρι τα τέλη του 19ου αιώνα, κι έτσι η φήμη του είχε περιοριστεί σε αυτήν του τραγουδοποιού. Το πιο σημαντικό του κατόρθωμα είναι ότι εδραίωσε το γερμανικό lied ως νέα μουσική φόρμα στον 19ο αιώνα.

Ο Σούμπερτ πέθανε μόλις τριανταενός ετών, ωστόσο πρόλαβε να γράψει περίπου χίλια έργα! Εκτός από εξακόσια lieder (τραγούδια), με σημαντικότερους τους κύκλους «Η Ωραία Μυλωνού» και «Χειμωνιάτικο ταξίδι», συνέθεσε επίσης οκτώ συμφωνίες, δεκαεπτά όπερες και ζίγκσπιλ,  πολυάριθμα χορωδιακά έργα, μουσική δωματίου και εικοσιδύο Σονάτες για πιάνο.

Ο Φραντς Σούμπερτ είχε γράψει: «Κανένας δεν καταλαβαίνει τη θλίψη ενός άλλου, κανένας δεν καταλαβαίνει τη χαρά ενός άλλου· η μουσική μου είναι το προϊόν του ταλέντου μου και του μαρτυρίου μου. Και αυτά που έχω γράψει μέσα στον μεγαλύτερο πόνο μου είναι αυτά που φαίνεται ότι ο κόσμος προτιμάει».

Πηγές: biographies.nea-acropoli.gr, melodisia.mmb.org.gr


Franz Schubert (1875), after an 1825 watercolor.
Wilhelm August Rieder (1796–1880). Oil on canvas.
Born on January 31, 1797, in Himmelpfortgrund, Austria, Franz Peter Schubert was one of the finest music composers of the 19th century. His involvement in music started when he was six years old. His father and brother Ignaz are said to have contributed to his early involvements in music. His father taught him to play the violin while is brother Ignaz gave him piano lessons.

Schubert love for music grew and so he was given the opportunity to take music lessons from Michael Holzer the church choirmaster and organist. Schubert started to perform before public audiences while he was a part of his father's string quartet. His involvement in his father's string quartet gave him the opportunity to write several compositions for their string ensemble.

Schubert matured even more in music when he started doing music lessons with Antonio Salieri at the Stadtkonvikt (Imperial Seminary). While at the seminary he was involved in the choir and led the Stadtkonvikt orchestra. While he was guided by Salieri, he took musical composition and theory classes. The information he gained allowed him to be a better composer. Schubert was able to compose a number of chamber music, songs and short pianoforte pieces before he left the Stadtkonvikt.

By about age 16 Schubert returned home and trained to become a teacher. He started teaching at his father's school a year later. While being a teacher he continued doing music lessons with Salieri. He was determined to become a great composer. While teaching, he was able to compose a great number of master pieces which included the pieces "Gretchen am Spinnrade" and "The Erlking".

By age 19 Franz Schubert composed over 342 works which includes two symphonies, a mass and an opera. Schubert gave up teaching at age 21 and dedicated most of his time to music.

By age 30 Schubert was known to many individuals as a great composer. He composed over 600 songs, he also composed symphonies, string quartets, chamber music, short piano pieces and sonatas and operas.

On November 19, 1828 Schubert died of typhoid fever, he was 31 years old. However, some individuals say that he died of mercury poisoning while under going treatment for syphilis.

Schubert is among the list of great composers and piano players of the 19th century, leaving us with two great works; "Unfinished Symphony" and the "Great C Major Symphony".

Source: choose-piano-lessons.com






































See also

Gothenburg Symphony Orchestra – All the posts