DSO Live

DSO Live
SUNDAY, MAY 7: Los Angeles: 12:00 noon – Detroit, New York, Toronto: 03:00 PM – London: 08:00 PM – Paris, Brussels, Berlin, Madrid: 09:00 PM – Moscow, Kiev, Athens: 10:00 PM | MONDAY, MAY 8: Jakarta: 02:00 AM

Wednesday, February 11, 2015

Franz Schubert: Symphony No.9 in C major – Gothenburg Symphony Orchestra, David Afkham

Κορυφαίο έργο του συμφωνικού ρεπερτορίου, η «Μεγάλη Συμφωνία» του Φραντς Σούμπερτ γράφτηκε – σύμφωνα και με τις τελευταίες έρευνες – στα 1825, δύο χρόνια πριν από την Όγδοη, την περίφημη «Ημιτελή», άποψη στην οποία συνηγορεί και η μελέτη του χαρτιού κάποιων χειρογράφων του συνθέτη. Αυτό το χαρτί είναι ίδιο με εκείνο στο οποίο έγραφε ο Μπετόβεν στα 1824-1825. Ο ίδιος ο Σούμπερτ δεν είχε τη χαρά να την ακούσει, αφού απορρίφθηκε από τους «Φίλους της μουσικής» της Βιένης ως πολύπλοκη και τεράστια. Μετά την ανακάλυψη της παρτιτούρας από τον Σούμαν, το έργο βρήκε γρήγορα την αυτονόητη θέση του στο βασικό ρεπερτόριο.

Μαζί με το Πιάνο Κουιντέτο σε Λα μείζονα, D.667 («Η πέστροφα»), η Ένατη Συμφωνία αποτελεί τη μία από τις δύο ακραίες εκφράσεις του μουσικού φαινομένου του Σούμπερτ: την αισιόδοξη. Η άλλη, η σκοτεινή, αποτυπώνεται στη Συμφωνία αρ. 8 σε Σι ελάσσονα, D.759 («Ημιτελής»), καθώς και στο Κουαρτέτο Εγχόρδων αρ. 14 σε Ρε ελάσσονα («Ο θάνατος και η κόρη»).

Τη Συμφωνία αρ. 9 σε Ντο μείζονα, του Φραντς Σούμπερτ, ερμηνεύει η Συμφωνική Ορχήστρα του Γκέτεμποργκ υπό τη διεύθυνση του 33χρονου σήμερα, Γερμανού αρχιμουσικού Ντάβιντ Άφκχαμ. Η συναυλία δόθηκε στο Μέγαρο Μουσικής του Γκέτεμποργκ στις 17 Δεκεμβρίου 2014.














Symphony No.9 in C Major, byname Great C Major, is the last major orchestral work by Austrian composer Franz Schubert. It premiered on March 21, 1839, more than a decade after its composer's death.

Schubert began his Symphony No.9 in the summer of 1825 and continued to work on it over the next two years. In 1828 Vienna's Gesellschaft der Musikfreunde (Society of Friends of Music) agreed to give the premiere, but the orchestra struggled with the length and technical complexity of the new piece and ultimately refused to perform it. In its place Schubert offered a shorter work in the same key, his Symphony No.6 (Little C Major), which had not yet been heard publicly. He died nearly a month before that work's premiere on December 14, 1828.

The unperformed Symphony No.9 might have vanished if not for the intervention of Robert Schumann. At the time better known as a music journalist than as a composer, Schumann traveled in 1838 to Vienna, where he met with Schubert's brother Ferdinand, who showed him the scores of several unperformed works. Schumann persuaded Ferdinand that the music, in particular Symphony No.9, would be better-off in Leipzig, where his friend Felix Mendelssohn was championing new compositions. Mendelssohn agreed to take on the symphony, and it was performed the following year, albeit in an abridged version.

Symphony No.9 reveals the deep influence of Beethoven on Schubert. The elder master had lived in Schubert's native Vienna for all of the younger composer's life, and Schubert revered but never dared to meet him. Not only is Schubert's symphony nearly as long as Beethoven's own Symphony No.9, but it also draws upon Beethoven's compositional approaches. Its forms and compositional structures are much as Beethoven would have crafted them. Beethoven himself had learned those ideas in large part from the works of Joseph Haydn and Mozart, but he gave them broader and freer expression. Schubert follows Beethoven's approach more than that of the earlier masters.

Source: britannica.com



Franz Schubert (1797-1828)

♪ Symphony No.9 in C major "The Great", D.944 (1825-1828)

i. Andante – Allegro, ma non troppo – Più moto

ii. Andante con moto
iii.  Scherzo. Allegro vivace – Trio
iv. Allegro vivace

Gothenburg Symphony Orchestra
Μουσική διεύθυνση (Conductor): David Afkham

Gothenburg Concert Hall, December 17, 2014 (17 Δεκεμβρίου 2014)

(HD 720p)

Πρώτη δημοσίευση: 11 Φεβρουαρίου 2015 – First publication: February 11, 2015
Τελευταία ενημέρωση: 26 Απριλίου 2016 – Last update: April 26, 2016

Ο Φραντς Πέτερ Σούμπερτ, μικρότερος γιος ενός ενοριακού καθηγητή και μάγειρα, γεννήθηκε στην περιοχή του Lichtenthal στη Βιένη, την 31η Ιανουαρίου 1797. Η οικογένειά του είχε μεγάλη σχέση με τη μουσική. Ο Φραντς πήρε τα πρώτα μαθήματα μουσικής από τον πατέρα του, τον αδερφό του, Ignaz, και τον Michael Holzer, που ήταν καθηγητής χορωδίας της ενορίας. Ο τελευταίος είχε μείνει έκπληκτος από τις μουσικές του ικανότητες και είχε πει ότι ο Φραντς ήξερε τα μαθήματα τέλεια πριν ακόμη τα διδαχθεί.

Το 1808, ο Σούμπερτ πέρασε τις εισαγωγικές εξετάσεις για την Stadtkonvict, που προετοίμαζε χορωδούς για την αυτοκρατορική αυλή του Chapel. Η ζωή εκεί ήταν δύσκολη για τον Φραντς, συχνά μέσα σε συνθήκες κρύου, πείνας και αυστηρής πειθαρχίας. Όταν όμως ο Σούμπερτ προσαρμόστηκε, ασχολήθηκε σκληρά με τη μουσική μελέτη και δημιούργησε στενούς φιλικούς δεσμούς εκεί, ιδιαίτερα με τον Josef Spaun, που έμεινε φίλος του για όλη τη ζωή του.

Στην Stadtkonvict, o Σούμπερτ πραγματοποίησε τις πρώτες του συνθέσεις. Με χαρτί που του προμήθευσε ο Spaun, έγραψε το πρώτο του τραγούδι, "Hagars Klage", το οποίο και υπέπεσε στην αντίληψη του Salieri, διευθυντή της Convict. Ο Salieri εντυπωσιάστηκε τόσο πολύ από το κατόρθωμα του νεαρού Φραντς, που τον έθεσε υπό την προσωπική επίβλεψη του Ruczizka, καθηγητή αρμονίας, ο οποίος αργότερα είπε στον Salieri: «Ο Σούμπερτ φαίνεται να έχει διδαχθεί από τον ίδιο το Θεό, αυτό το παιδί ξέρει τα πάντα!». Ο Salieri πίστεψε τόσο στην ιδιοφυΐα του Σούμπερτ, που του ανέθεσε να γράψει μία όπερα, ως μια από τις πρώτες του ασκήσεις.

Τον Μάιο του 1812 η μητέρα του Σούμπερτ πεθαίνει, και στις 26 Ιουλίου η φωνή του σπάει, τερματίζοντας την καριέρα του ως χορωδού. Χωρίς τις χορωδιακές του υποχρεώσεις, ο Σούμπερτ αφιερώνεται στη σύνθεση μουσικής και μέχρι το 1813 έχει χάσει κάθε ενδιαφέρον για τις σπουδές του. Τελικά γράφει την Πρώτη του Συμφωνία, ένα κατόρθωμα για τον νεαρό Φραντς, και αποχωρεί ηθελημένα από τη Stadtkonvict, αφού δεν προσπάθησε καν να βελτιώσει τους ήδη χαμηλούς του βαθμούς, οι οποίοι θα του επέτρεπαν τη συνέχιση των σπουδών του.

Ως συνέπεια, ο πατέρας του βρίσκει την ευκαιρία να του επιβάλει να σπουδάσει στην Imperial Normalhauptschule για να γίνει δάσκαλος, ένα επάγγελμα που ο Σούμπερτ αντιπαθούσε, και το οποίο θα του εξασφάλιζε οικονομική άνεση και προστασία από τη στρατολογία, σε αντίθεση με την αβέβαιη μουσική καριέρα. Ο Σούμπερτ όμως, τελειώνοντας τις σπουδές του και αρχίζοντας να διδάσκει, το φθινόπωρο του 1814, αποδεικνύεται μέτριος δάσκαλος. Τελικά εγκαταλείπει αυτή την προσπάθεια με την υλική και ψυχική υποστήριξη του φίλου του Franz von Schober. Τα γεγονότα αυτά σηματοδότησαν μια σταδιακή χειροτέρευση των σχέσεων μεταξύ του Σούμπερτ και του πατέρα του. Την ίδια εποχή παρουσιάζεται για πρώτη φορά σε ευρύ κοινό η Πρώτη του Λειτουργία, που ήταν μια μεγάλη επιτυχία, με τον δάσκαλό του Salieri να τον διακρίνει ως μελλοντικό ένδοξο συνθέτη. Η σοπράνο Therese Grob, που συμμετείχε στη συναυλία, έγινε ο έρωτας της ζωής του Σούμπερτ, αλλά είτε λόγω της ανησυχίας της οικογένειάς της για την άσχημη οικονομική προοπτική του, είτε λόγω των περιοριστικών νόμων περί γάμου εκείνης της εποχής, η σχέση τους δεν έφτασε μέχρι το γάμο, και η Therese παντρεύτηκε άλλον στα 1820.

Προς το τέλος του 1814, ο Σούμπερτ συνθέτει το πρώτο του μνημειώδες τραγούδι, "Gretchen am Spinnrade", μελοποιώντας Goethe. Παράλληλα εισχωρεί στον κύκλο φίλων του Bildung, που είχε ιδρυθεί στο Linz το 1811, και στον οποίο ήταν ήδη μέλη οι φίλοι του Spaun και ο ποιητής Mayrhofer. Εκεί διατηρούσαν τη φιλία τους και το ζήλο τους για αυτοβελτίωση και παιδεία, που ήταν και η κεντρική αρχή του Bildung. Ένας στόχος του Bildung ήταν και η μελέτη της λογοτεχνίας, στόχος στον οποίο ο Σούμπερτ δεν πρόσφερε ιδιαίτερα, αλλά βρήκε την ευκαιρία να αποκτήσει πρόσβαση σε ένα τεράστιο υλικό για έμπνευση και σύνθεση.

Ο κύκλος όμως, όπως και άλλοι, θεωρήθηκε και δέχτηκε παρενοχλήσεις από την αστυνομία ως ύποπτη κρυφή οργάνωση που διακινούσε δημοκρατικές και φιλελεύθερες ιδέες, επικίνδυνες για το καθεστώς. Ο Σούμπερτ, μόλις που ξέφυγε τη σύλληψη και την καταδίκη του σε εποχές δύσκολες για την ελεύθερη έκφραση. Εκεί όμως ανέπτυξε σημαντικά τις φιλίες και τις γνωριμίες του, οι οποίες του φάνηκαν χρήσιμες και σωτήριες για την υπόλοιπη ζωή του, αφού βρήκε σημαντική βοήθεια για την ψυχολογική και οικονομική ενίσχυσή του, για να εκδοθούν και να παρουσιαστούν αρκετά από τα έργα του και να φιλοξενηθεί σε σπίτια σε διάφορες πόλεις, κάτι που του ήταν αναγκαίο.

Τα έτη 1815 και 1816 αποδείχτηκαν ιδιαίτερα δημιουργικά, χωρίς όμως καμιά διάκριση. Αυτό, ωστόσο, συνέβαλε στην ωρίμαση του Σούμπερτ που, με τον Beethoven ως πρότυπο, άρχισε να οραματίζεται τον εαυτό του ως ανεξάρτητο και αυτοδημιούργητο καλλιτέχνη. Ακολούθησε μια πορεία υφέσεων και ανόδων κατά την περίοδο 1817-1822, που λόγω της αστάθειάς της, ο Σούμπερτ έγινε πιο δύσκολος με τους φίλους του, κυκλοθυμικός και καταθλιπτικός. Ευχάριστα διαλείμματα ήταν οι λιγοστές παρουσιάσεις των έργων του και οι Schubertiad βραδιές («Σουμπερτιάδες») που ξεκίνησε με τον φίλο του και τραγουδιστή Vogl, με τον οποίο παρουσίαζε τραγούδια του σε διάφορες φιλικές και κοσμικές συγκεντρώσεις, όπου παιζόταν μόνο η μουσική του.

Το 1822 γίνεται μέλος της Styrian Musical Society, παίρνοντας μια μικρή γεύση της πολυπόθητης αναγνώρισής του. Προσβάλλεται όμως από την ασθένεια της σύφιλης, που έμελλε να του προκαλέσει πολυάριθμα προβλήματα υγείας και εργασίας. Από τις προσωπικές του σημειώσεις φαίνεται η ανάγκη του να διαμορφώσει μια προσωπική φιλοσοφία γύρω από τον ψυχικό και σωματικό του πόνο, ώστε να τον δεχτεί ως αναγκαίο για το δημιουργικό του πνεύμα.

Ο Σούμπερτ γνώρισε τελικά καλύτερες συνθήκες στα τελευταία χρόνια της ζωής του, από το 1825 και μετά, παίρνοντας διάφορες διακρίσεις και βλέποντας περισσότερα έργα του να εκδίδονται και να εκτελούνται, κερδίζοντας ένα πιο σίγουρο και υψηλό ανάστημα στη μουσική ζωή της Βιένης. Το ηθικό του ανέβηκε σημαντικά με ένα κονσέρτο φιλανθρωπίας για απόρους, που δόθηκε προς τιμήν του τον Σεπτέμβριο του 1827, και με ένα άλλο κονσέρτο του για την πρώτη επέτειο μετά το θάνατο του Beethoven. Ο Σούμπερτ, ύστερα από μια μακροχρόνια ταλαιπωρία από σύφιλη, πέθανε το απόγευμα της 19ης Νοεμβρίου του 1828.

Σε αντίθεση με άλλους συνθέτες, όπως ο Mozart, o Beethoven ή ο Wagner, ο Σούμπερτ δεν είχε συνειδητοποιήσει τη μεγαλοφυΐα του. Επίσης, δεν αναγνωρίστηκε εύκολα, αφού το μεγαλύτερο μέρος των συνθέσεών του δεν εκδόθηκε ούτε καν παρουσιάστηκε μέχρι τα τέλη του 19ου αιώνα, κι έτσι η φήμη του είχε περιοριστεί σε αυτήν του τραγουδοποιού. Το πιο σημαντικό του κατόρθωμα είναι ότι εδραίωσε το γερμανικό lied ως νέα μουσική φόρμα στον 19ο αιώνα.

Ο Σούμπερτ πέθανε μόλις τριανταενός ετών, ωστόσο πρόλαβε να γράψει περίπου χίλια έργα! Εκτός από εξακόσια lieder (τραγούδια), με σημαντικότερους τους κύκλους «Η Ωραία Μυλωνού» και «Χειμωνιάτικο ταξίδι», συνέθεσε επίσης οκτώ συμφωνίες, δεκαεπτά όπερες και ζίγκσπιλ,  πολυάριθμα χορωδιακά έργα, μουσική δωματίου και εικοσιδύο Σονάτες για πιάνο.

Ο Φραντς Σούμπερτ είχε γράψει: «Κανένας δεν καταλαβαίνει τη θλίψη ενός άλλου, κανένας δεν καταλαβαίνει τη χαρά ενός άλλου· η μουσική μου είναι το προϊόν του ταλέντου μου και του μαρτυρίου μου. Και αυτά που έχω γράψει μέσα στον μεγαλύτερο πόνο μου είναι αυτά που φαίνεται ότι ο κόσμος προτιμάει».

Πηγές: biographies.nea-acropoli.gr, melodisia.mmb.org.gr


Franz Schubert (1875), after an 1825 watercolor.
Wilhelm August Rieder (1796–1880). Oil on canvas.
Born on January 31, 1797, in Himmelpfortgrund, Austria, Franz Peter Schubert was one of the finest music composers of the 19th century. His involvement in music started when he was six years old. His father and brother Ignaz are said to have contributed to his early involvements in music. His father taught him to play the violin while is brother Ignaz gave him piano lessons.

Schubert love for music grew and so he was given the opportunity to take music lessons from Michael Holzer the church choirmaster and organist. Schubert started to perform before public audiences while he was a part of his father's string quartet. His involvement in his father's string quartet gave him the opportunity to write several compositions for their string ensemble.

Schubert matured even more in music when he started doing music lessons with Antonio Salieri at the Stadtkonvikt (Imperial Seminary). While at the seminary he was involved in the choir and led the Stadtkonvikt orchestra. While he was guided by Salieri, he took musical composition and theory classes. The information he gained allowed him to be a better composer. Schubert was able to compose a number of chamber music, songs and short pianoforte pieces before he left the Stadtkonvikt.

By about age 16 Schubert returned home and trained to become a teacher. He started teaching at his father's school a year later. While being a teacher he continued doing music lessons with Salieri. He was determined to become a great composer. While teaching, he was able to compose a great number of master pieces which included the pieces "Gretchen am Spinnrade" and "The Erlking".

By age 19 Franz Schubert composed over 342 works which includes two symphonies, a mass and an opera. Schubert gave up teaching at age 21 and dedicated most of his time to music.

By age 30 Schubert was known to many individuals as a great composer. He composed over 600 songs, he also composed symphonies, string quartets, chamber music, short piano pieces and sonatas and operas.

On November 19, 1828 Schubert died of typhoid fever, he was 31 years old. However, some individuals say that he died of mercury poisoning while under going treatment for syphilis.

Schubert is among the list of great composers and piano players of the 19th century, leaving us with two great works; "Unfinished Symphony" and the "Great C Major Symphony".

Source: choose-piano-lessons.com






































See also / Δείτε επίσης

Gothenburg Symphony Orchestra – All the posts


&

Franz Schubert: String Quartet No.14 in D minor "Death and The Maiden" – Meridian Ensemble String Quartet

Franz Schubert: Winterreise – Ian Bostridge, Julius Drake

Franz Schubert: Winterreise – Thomas Oliemans, Malcolm Martineau

Franz Schubert: Gretchen am Spinnrade – Marina Rebeka, Giulio Zappa

No comments:

Post a Comment