Dmitry Masleev

Dmitry Masleev
Dmitry Masleev (b. 1988), pianist – First Prize (XV International Tchaikovsky Competition, 2015)

Thursday, May 28, 2015

Johann Sebastian Bach: Works for Organ, Vol.5 – Marie-Claire Alain – Organ of the St Georgenkirche, Rötha (Audio video)

















Κατασκευασμένο το 1721 από τον φημισμένο Γερμανό κατασκευαστή μουσικών οργάνων, Gottfried Silbermann, το εκκλησιαστικό όργανο του ναού του Αγίου Γεωργίου στη Rötha θεωρείται ως ένα αληθινό θαύμα της περιόδου του Μπαρόκ. Πολλοί διάσημοι οργανίστες έχουν παίξει σε αυτό, όπως και ο ίδιος ο Φέλιξ Μέντελσον, στη διάρκεια της επίσκεψής του στη Λειψία.


Η Marie-Claire Alain γεννήθηκε στις 10 Αυγούστου 1926 στο Saint-Germain-en-Laye (ένα από τα πιο εύπορα προάστια του Παρισιού). Ο πατέρας της, Albert, όπως και οι δυο αδελφοί της, Jehan και Olivier ήταν επίσης οργανίστες. Ξεκίνησε να βοηθάει τον πατέρα της όταν εκείνος έπαιζε όργανο στην εκκλησία της ενορίας, στην ηλικία των έντεκα. Στο Ωδείο του Παρισιού, όπου τιμήθηκε με τέσσερα βραβεία, σπούδασε με τον Marcel Dupré, τον Maurice Duruflé και αργότερα με τον Gaston Litaize. Στον διεθνή μουσικό διαγωνισμό στη Γενεύη, το 1950, κέρδισε το δεύτερο βραβείο για εκκλησιαστικό όργανο. Δίδαξε στο Ωδείο της πόλης Rueil-Malmaison και κατόπιν στο Ωδείο του Παρισιού. Στους μαθητές της περιλαμβάνονται οι περισσότεροι από τους μετέπειτα μεγάλους οργανίστες, όπως οι Cherry Rhodes, James M. Higdon Jr, George C. Baker, Robert Bates, Diane Bish, Guy Bovet, James David Christie, Monique Gendron, Gerre Hancock, Marcus Huxley, Wolfgang Karius, Jon Laukvik, Michael Matthes, Daniel Roth, Wolfgang Rübsam, Helga Schauerte, Dong-ill Shin, Martin Strohhäcker, Thomas Trotter, Kenneth Weir, Fritz Werner, Zsuzsa Elekes και άλλοι. Η Marie-Claire Alain είναι η οργανίστα με τις περισσότερες ηχογραφήσεις στην καριέρα της (περισσότερες από 260). Μεταξύ αυτών υπάρχουν τρεις καταγραφές όλων των έργων για όργανο του Μπαχ. Η τελευταία (απ' όπου και η παρούσα ηχογράφηση), περιλαμβάνει εγγραφές από το 1985 μέχρι το 1993. Μετά το θάνατο του πατέρα της, το 1971, τον διαδέχθηκε στον ενοριακό ναό του Saint-Germain-en-Laye, όπου και υπηρέτησε ως οργανίστα επί σαράντα χρόνια. Παντρεύτηκε τον Jacques Gommier, το 1950, με τον οποίο απέκτησαν ένα γιο, τον Benoît και μία κόρη, την Aurélie. Ο σύζυγός της πέθανε το 1992. Μετά το θάνατο του γιου της το 2010, κατέρρευσε ψυχολογικά και αποσύρθηκε σε έναν οίκο ευγηρίας στο Pecq, ένα από τα δυτικά προάστια του Παρισιού, όπου στις 26 Φεβρουαρίου 2013 πέθανε σε ηλικία 86 ετών.

Ο Gottfried Silbermann γεννήθηκε στις 14 Ιανουαρίου 1683 στην Kleinbobritzsch (σήμερα αποτελεί μία συνοικία της μικρής πόλης Frauenstein στη Σαξονία) και ήταν ο μικρότερος γιος του ξυλουργού Michael Silbermann. Η οικογένειά του εγκαταστάθηκε στην Frauenstein το 1685, όπου εκείνος έμαθε ξυλουργική. Την κατασκευή μουσικών οργάνων την έμαθε από τον αδελφό του στο Στρασβούργο, όπου εγκαταστάθηκε το 1702 και ήρθε σε επαφή με τη γαλλοαλσατική σχολή κατασκευής οργάνων, η οποία έδρευε εκεί. Επέστρεψε ως αρχιτεχνίτης στη Σαξονία το 1710, όπου ένα χρόνο αργότερα άνοιξε δικό του εργαστήριο οργάνων στο Freiberg, αναλαμβάνοντας ταυτόχρονα και την κατασκευή του εκκλησιαστικού οργάνου για τον καθεδρικό ναό της πόλης. Το όργανο αυτό ολοκληρώθηκε το 1714 και θεωρείται το σπουδαιότερο έργο του. Στη ζωή του κέρδισε πολλές τιμές και απέκτησε ασυνήθιστα μεγάλο πλούτο για την εποχή του. Πέθανε στη Δρέσδη στις 4 Αυγούστου 1753, πιθανότατα από δηλητηρίαση από το κράμα κασσίτερου-μολύβδου με το οποίο δούλευε, ενώ κατασκεύαζε το όργανο στον καθεδρικό ναό (Hofkirche) της πόλης.

Η πόλη Rötha βρίσκεται στο κρατίδιο της Σαξονίας, 16 χιλιόμετρα νότια της Λειψίας, στη Γερμανία. Ο ρωμανικού ρυθμού ναός του Αγίου Γεωργίου στη Rötha χτίστηκε το 1140. Παρά το γεγονός ότι αρχικά είχε σχεδιαστεί να διαθέτει δύο πύργους, μόνον ο βόρειος πύργος ολοκληρώθηκε τελικά. Το 1510 το ερειπωμένο ρωμανικό ιερό κατεδαφίστηκε και αντικαταστάθηκε από άλλο, ύστερου γοτθικού ρυθμού. Τα αυθεντικά έργα ζωγραφικής που κοσμούσαν το εσωτερικό του ναού αποκαλύφθηκαν κατά τη διάρκεια της ανακαίνισής του το 1970. Το διάσημο εκκλησιαστικό όργανο του Gottfried Silbermann εγκαταστάθηκε στον ναό το 1721, όταν το παλιό όργανο που υπήρχε, παρά τις πολλές απόπειρες να επισκευαστεί, δεν μπορούσε πλέον να χρησιμοποιηθεί. Ο ναός ανακαινίστηκε πάλι το 2004, ωστόσο, καθώς διαπιστώθηκε ότι η φθορά ήταν πολύ μεγαλύτερη από όση είχε αρχικά υπολογιστεί, μόνο ένα τμήμα του ναού στάθηκε τελικά δυνατόν να αποκατασταθεί.




Johann Sebastian Bach (1685-1750)

Works for Organ, Vol. 5

i. Prelude & Fugue in C minor, BWV 549

"Chorale Preludes"
ii. Herr Jesu Christ, dich zu uns wend, BWV 709
iii. Liebster Jesu, wir sind hier, BWV 706
iv. Erbarm dich mein, o Herre Gott, BWV 721
v. Wer nur den lieben Gott lässt walten, BWV 690
vi. Wer nur den lieben Gott laebt walten, BWV 691
vii. Christ lag in Todes Banden, BWV 695

viii. Prelude & Fugue in C minor, BWV 537

ix. Chorale Partita: Christ, der du bist der helle Tag, BWV 766

"Chorale Preludes"
x. (Fughetta super) Christum wir sollen loben schon, BWV 696
xi. (Fughetta super) Gelobet seist du, Jesu Christ, BWV 697
xii. (Fughetta super) Herr Christ, der einig Gottes Sohn, BWV 698
xiii. (Fughetta) Nun komm der Heiden Heiland, BWV 699
xiv. (Fughetta super) Vom Himmel hoch, da komm ich her, BWV 701
xv. (Fughetta super) Gottes Sohn ist kommen, BWV 703
xvi. (Fughetta super) Lob sei dem allmächtigen Gott, BWV 704
xvii. Vom Himmel hoch, da komm ich her, BWV 700

xviii. Fugue on a theme by Corelli, in B minor, BWV 579


"Chorale Preludes"

xix. (Fantasia super) Jesu, meine Freude, BWV 713
xx. In dich hab ich gehoffet, Herr, BWV 712

Marie-Claire Alain (1926-2013)

Organ of the St Georgenkirche, Rötha

(Gottfried Silbermann, built 1721)

St Georgenkirche, Rötha, Germany, July 1991 (Ιούλιος 1991)


Erato Disques, Warner Music UK Ltd


(HD 1080p – Audio video)



































































































St Georgenkirche, Rötha































Δείτε επίσης – See also

Johann Sebastian Bach: Works for Organ, Vol.4 – Marie-Claire Alain – Organ of the St Georgenkirche, Rötha (Audio video)

Johann Sebastian Bach: Works for Organ, Vol.3 – Marie-Claire Alain – Große Orgel, Freiberger Dom (Audio video)


Johann Sebastian Bach: Works for Organ, Vol.2 – Marie-Claire Alain – Große Orgel, Freiberger Dom (Audio video)


Johann Sebastian Bach: Works for Organ, Vol.1 – Marie-Claire Alain, Organ of the Martinikerk (Audio video)


Tuesday, May 26, 2015

Giuseppe Verdi: La Traviata – Anna Netrebko, Rolando Villazón, Thomas Hampson – Carlo Rizzi, Willy Decker (Salzburg Festival 2005)

Την άνοιξη του 1852, ο Τζουζέπε Βέρντι, μαζί με την τραγουδίστρια Τζουζεπίνα Στρεπόνι, παρακολούθησε το έργο του υιού Αλέξανδρου Δουμά «Η κυρία με τις καμέλιες» στο Θέατρο Βοντεβίλ του Παρισιού. Το θέμα του δράματος τον άγγιξε και προσωπικά, γιατί με την Τζουζεπίνα συζούσαν από το 1847 χωρίς να είναι παντρεμένοι. Το ίδιο βράδυ αποφάσισε να χρησιμοποιήσει αυτό το υλικό για μιαν όπερα. Στο παρελθόν βέβαια είχε πει, με αφορμή το έργο «Μαριόν Ντελόρμ» του Βίκτορα Ουγκώ, ότι δεν επιθυμούσε να ερμηνεύονται ρόλοι ιερόδουλων στη σκηνή, αλλά τώρα ήταν ιδιαίτερα ενθουσιασμένος: «Θέλω καινούργια, ωραία, μεγάλα, εναλλακτικά, τολμηρά θέματα. Τολμηρά μέχρι το έπακρο, καινούργια στη μορφή». Και ακριβώς αυτό του πρόσφερε το δράμα του υιού Δουμά.

Ένα ανθρώπινο δράμα εκτυλίσσεται με φόντο τη σύγκρουση ανάμεσα στην αστική τάξη και τον κόσμο του περιθωρίου, ένα άκρως επίκαιρο θέμα την εποχή εκείνη. Η κριτική παρουσίαση της διπλής ηθικής της αστικής τάξης, η οποία εξετάζεται σε αυτό το κοινωνικό δράμα, προκάλεσε έντονες αντιδράσεις. Για το λόγο αυτό, η διεύθυνση του Θεάτρου, προκειμένου να αποφορτίσει το κλίμα, επέμεινε στη μεταφορά της πλοκής στο παρελθόν «...γύρω στο 1700...», όπως αναφερόταν στο πρόγραμμα της πρεμιέρας.

Η όπερα «Λα Τραβιάτα» παρουσιάστηκε στις 6 Μαρτίου 1853 στο Θέατρο La Fenice, στη Βενετία. Το λιμπρέτο του Φραντσέσκο Μαρία Πιάβε βασίστηκε στο θεατρικό έργο «Η κυρία με τις καμέλιες» του υιού Αλέξανδρου Δουμά. Η πρεμιέρα ήταν μια παταγώδης αποτυχία, γεγονός που οφειλόταν κατά ένα μέρος στην κοινωνική προσέγγιση του θέματος τη συγκεκριμένη εποχή και ταυτόχρονα στους ερμηνευτές, από τους οποίους μερικοί ήταν εντελώς ακατάλληλοι για τους ρόλους τους. Με τη μουσική του ο Βέρντι δεν περιγράφει μόνο έντονα συναισθήματα, αλλά αιχμαλωτίζει και τον αέρα του Παρισιού του 19ου αιώνα. Μέσα από τους χορούς και τα τραγούδια καθώς και μέσω της ξέγνοιαστης ατμόσφαιρας του καρναβαλιού, παρουσιάζει την κοινωνική πραγματικότητα στην οποία κινούνται η Βιολέτα και ο κύκλος της. Περιγράφει με ρεαλιστικό τρόπο όχι μόνο τις κυρίες της τάξης των ευγενών, αλλά και τους κυρίους που τις συντηρούν. Σε τέτοιες σχέσεις δεν επενδύονται συναισθήματα, γι' αυτό και ο έρωτας της Βιολέτας και του Αλφρέντο μοιάζει αρχικά τόσο παράταιρος. Συνολικά, το έργο του Βέρντι, χωρισμένο σε δέκα μέρη, μοιάζει πιο συγκροτημένο από το πρωτότυπο του υιού Δουμά. Είναι πειστικό τόσο σε επίπεδο εξέλιξης της πλοκής, όσο και σε ανάλυση του ψυχολογικού προφίλ των πρωταγωνιστών.

Το ρόλο της Βιολέτας τον έχουν ενσαρκώσει οι σημαντικότερες υψίφωνοι. Στην πρεμιέρα το ρόλο ερμήνευσε η Φάνι Σαλβίνι-Ντονατέλι. Μια από τις πιο μεγαλειώδεις παραστάσεις ήταν αυτή του 1895 στο Κόβεντ Γκάρντεν του Λονδίνου: η ντίβα Αντζελίνι Πάτι δεν ερμήνευσε μόνο μαγευτικά, αλλά εντυπωσίασε και με την παρουσία της, καθώς φορούσε ένα κουστούμι το οποίο φημολογείται ότι ήταν κεντημένο με διαμάντια αξίας 200.000 λιρών. Με το ρόλο αυτό συνδέθηκαν επίσης μεγάλα ονόματα του 20ού αιώνα, όπως η Μαρία Κάλλας, η Ρενάτα Σκότο, η Ιλεάνα Κοτρούμπας, η Άντζελα Γκεοργκίου, η Μυρτώ Παπαθανασίου, αλλά και η Άννα Νετρέμπκο, στις αρχές του 21ου αιώνα, στην Όπερα της Βαυαρίας.

Με αγγλικούς και ρωσικούς υπότιτλους – With English and Russian subtitles

[The video was removed for "copyright reasons"]

Giuseppe Verdi (1813-1901)

La Traviata (1853)

Opera in Three Acts / Όπερα σε Τρεις Πράξεις

Libretto by Francesco Maria Piave, based on "La dame aux Camélias" (1852), a play adapted from the novel by Alexandre Dumas, fils.

Violetta Valéry..........Anna Netrebko, soprano
Alfredo Germont..........Rolando Villazón, tenor
Giorgio Germont..........Thomas Hampson, baritone
Flora Belvoix..........Helene Schneiderman, mezzo-soprano
Annina..........Diane Pilcher, mezzo-soprano
Gastone..........Salvatore Cordella, tenor
Baron Douphol..........Paul Gay, bass-baritone
Marquis d'Obigny..........Herman Wallén, baritone
Dr. Grenvil..........Luigi Roni, bass

Konzertvereinigung Wiener Staatsopernchor
Wiener Philharmoniker
Μουσική διεύθυνση – Conductor: Carlo Rizzi

Σκηνοθεσία – Director: Willy Decker
Σκηνοθεσία βίντεο – Video direction: Brian Large
Μοντάζ – Film Editing: Gernot Arendt

Παραγωγή, σκηνικά – Production Design: Wolfgang Gussmann
Κοστούμια – Costume Design: Wolfgang Gussmann, Susana Mendoza

Salzburg Festival 2005

(HD 720p)

Πηγή για την εισαγωγή: musical-pages.blogspot.gr














Πασίγνωστες άριες και ντουέτα ντύνουν μία από τις πιο αγαπητές ιστορίες μεγάλου έρωτα, ματαιωμένου από τις κοινωνικές συμβάσεις. Η όπερα «Λα Τραβιάτα» περιγράφει τον έρωτα μιας εταίρας με γόνο καλής οικογένειας του Παρισιού. Η σχέση προκαλεί την αντίδραση της οικογένειας του νέου, το ζευγάρι χωρίζει και ξανασυναντιέται λίγο πριν το θάνατο της κοπέλας. Πρόκειται αδιαμφισβήτητα για ένα από τα αριστουργήματα του παγκόσμιου ρεπερτορίου της όπερας.

Η πρεμιέρα της «Τραβιάτα», το 1853 στο Θέατρο La Fenice της Βενετίας αναφέρεται συνήθως ως μία από τις μεγαλύτερες αποτυχίες στην Ιστορία της Όπερας. «Η Τραβιάτα ήταν ένα φιάσκο, μην ψάχνεις να βρεις δικαιολογία, απλώς έτσι είναι», έγραφε την επομένη κιόλας, στις 7 Μαρτίου 1853 ο Βέρντι στον εκδότη του, Τίτο Ρικόρντι. Ενάμιση αιώνα αργότερα, το αριστούργημα του Βέρντι αναγνωρίζεται ως ένα από τα πιο δημοφιλή έργα του ρεπερτορίου με εκατοντάδες παραστάσεις κάθε χρόνο στις όπερες όλου του κόσμου και με χιλιάδες θεατών να τις παρακολουθούν εκστατικά.

Στην «Τραβιάτα» ο Βέρντι επιτυγχάνει ένα λεπτομερές ψυχογράφημα της ηρωίδας του. Ανάλογα με τις μεταπτώσεις στην ψυχολογία της, ο Βέρντι συνθέτει για τη φωνή με διαφορετικό τρόπο στην κάθε πράξη. Στην Α' Πράξη η ηδονική ελευθεριότητα και το λαμπερό πλην παρακμιακό Παρίσι περιγράφονται με μουσική που απαιτεί δεξιοτεχνικές ικανότητες της υψιφώνου που ερμηνεύει τον ρόλο του τίτλου. Στη Β' Πράξη η γαλήνη της ζωής στη φύση και τα βαθιά συναισθήματα της ηρωίδας αποδίδονται με τη θερμή φωνή της λυρικής σοπράνο, ενώ η τραγική κατάληξη του ματαιωμένου έρωτα αναδεικνύεται με τις σκούρες αποχρώσεις της φωνής που εκφράζουν τον πόνο και την απόγνωση.

Κάθε σημείο της μουσικής της «Τραβιάτα» συνδέεται άμεσα με την εξέλιξη της δράσης και την τραγική κατάληξη. Η δημοφιλέστατη εισαγωγή λειτουργεί σαν χρονικά ανεστραμμένη αναδρομή: ξεκινά σκοτεινά με το θέμα της Βιολέτας λίγες ώρες πριν το θάνατό της και σταδιακά φωτίζεται, καθώς η μουσική «θυμάται» τον άτυχο έρωτα. Γίνεται όλο και πιο φωτεινή και καταλήγει στην αρχή της ιστορίας, στις πρώτες ανέμελες μέρες καθώς η αυλαία σηκώνεται στη λαμπερή δεξίωση από την οποία ξεκίνησαν όλα. Τα χορωδιακά μέρη συνεισφέρουν εξίσου στη δημιουργία δραματικής έντασης: το χορωδιακό των ταυρομάχων προαναγγέλλει έμμεσα την εξεύρεση ενός θύματος, ενώ το αντίστοιχο καρναβαλικό δηλώνει την αμφισημία της κατάστασης υπογραμμίζοντας αφενός την τραγικότητα της στιγμής, αλλά και την υποκρισία της κοινωνίας απέναντι στην «παραστρατημένη».















Ο Τζουζέππε Βέρντι, ο διασημότερος συνθέτης του ιταλικού Ρομαντισμού, γεννήθηκε στη Ρονκόλα της τότε Γαλλικής Αυτοκρατορίας, ένα χωριό κοντά στο Μπουσέτο της Ιταλίας, και πέθανε στο Μιλάνο το 1901. Σπούδασε μουσική στο επαρχιακό Μπουσέτο και στη συνέχεια στο Μιλάνο. Τα πρώτα του έργα γράφηκαν μέσα στο επαναστατικό κλίμα της εποχής, απηχώντας ιδεολογικά τον αγώνα για την απελευθέρωση των ιταλικών κρατιδίων από τους Αυστριακούς και την ενοποίησή τους σε κυρίαρχη χώρα. Η ενασχόληση του Βέρντι με την πολιτική τον ανέδειξε σε εθνικό σύμβολο. Ως ακροστιχίδα το σύνθημα "Viva Verdi" σήμαινε «Ζήτω ο Βίκτωρ Εμμανουήλ βασιλιάς της Ιταλίας» (Viva Vittorio Emanuele Re D' Italia). Το 1861 ο συνθέτης εξελέγη μέλος του πρώτου ιταλικού κοινοβουλίου. Διασημότερες όπερές του είναι οι «Ναμπούκο» (1842), «Μάκμπεθ» (1847/ 1865), «Ριγκολέττο» (1851), «Τροβατόρε» (1853), «Τραβιάτα» (1853), «Η δύναμη του πεπρωμένου» (1862), «Αΐντα» (1871), «Οθέλος» (1887) και «Φάλσταφ» (1893).

Με τη μουσική του ο Βέρντι εξέφρασε σε αισθητικό επίπεδο το πνεύμα του ώριμου Ρομαντισμού και σε πολιτικό επίπεδο την επιθυμία των συμπατριωτών του να δουν την Ιταλία ελεύθερη και ενωμένη. Αγαπήθηκε από το πλατύ κοινό και απέκτησε εξαρχής δημοτικότητα που παραμένει αμείωτη μέχρι σήμερα. Στις ιστορικές, πολιτικές και κοινωνικές συνθήκες του 19ου αιώνα, ο Βέρντι υπήρξε ο συνθέτης που έζησε εκείνη τη μοναδική στιγμή στην Ιστορία της μουσικής, κατά την οποία η υψηλή τέχνη έγινε ταυτόχρονα και λαϊκή.

Το ποιητικό κείμενο της τρίπρακτης όπερας «Λα Τραβιάτα» υπογράφει ο Φραντσέσκο Μαρία Πιάβε (1810-1876). Βασίζεται στο θεατρικό έργο «Η κυρία με τις καμέλιες» (1852), του Αλέξανδρου Δουμά υιού (1824-1895) και αφορά την ιστορία της Μαρί Ντυπλεσί (Marie Duplessis, 1824-1847), διάσημης «εταίρας» της παρισινής κοινωνίας, με την οποία σχετιζόταν ο ίδιος ο Γάλλος συγγραφέας. Ως μυθιστόρημα το έργο δημοσιεύτηκε το 1848, μόλις ένα χρόνο μετά το θάνατο της 23χρονης Ντυπλεσί από φυματίωση. Στο Παρίσι, πιθανώς τον Φεβρουάριο του 1852, ο Βέρντι παρακολούθησε τη θεατρική εκδοχή, επίσης του Δουμά υιού. Συνεπαρμένος, αποφάσισε για πρώτη φορά να απευθυνθεί στο κοινό μέσα από ένα θέμα σύγχρονο, στοχεύοντας σε ένα είδος κοινωνικής κριτικής. Η παγκόσμια πρώτη παρουσίαση της όπερας πραγματοποιήθηκε στις 6 Μαρτίου 1853 στο περίφημο Θέατρο La Fenice της Βενετίας. Στη συνέχεια ο Βέρντι επεξεργάστηκε αρκετά μέρη κυρίως της Β' Πράξης και παρουσίασε εκ νέου το έργο του στις 6 Μαΐου 1854, και πάλι στη Βενετία, στο Θέατρο San Benedetto.















Α' Πράξη

Στην κατοικία της Βιολέτας Βαλερύ στο Παρίσι, Αύγουστος, περ. 1850.

Κατά τη διάρκεια δεξίωσης, ο Γκαστόνε, υποκόμης του Λετοριέρ, συστήνει στη Βιολέτα – νεαρή γυναίκα ελευθέριων ηθών, γνωστή στην παρισινή υψηλή κοινωνία – άλλον ένα θαυμαστή της: τον Αλφρέντο Ζερμόν. Έπειτα από πρόποση του ίδιου νεαρού, οι καλεσμένοι περνούν στην αίθουσα χορού. Η Βιολέτα, με εμφανή συμπτώματα φυματίωσης, μένει πίσω. Της παραστέκεται ο Αλφρέντο, ο οποίος της εξομολογείται τον μεγάλο του έρωτα. Όταν όλοι αποχωρούν, η Βιολέτα αναρωτιέται αν αυτός ο νέος με τα αγνά αισθήματα θα μπορούσε να τη λυτρώσει από τον τρόπο ζωής της.














Β' Πράξη

1η Σκηνή – Εξοχική κατοικία στα περίχωρα του Παρισιού, Ιανουάριος, περ. 1851.

Η Βιολέτα και ο Αλφρέντο συζούν κιόλας τρεις μήνες. Όταν εκείνος μαθαίνει ότι η αγαπημένη του πουλάει τα υπάρχοντά της για να τους συντηρεί, αποφασίζει να επιστρέψει στο Παρίσι προκειμένου να τακτοποιήσει τις υποθέσεις του. Κατά την απουσία του, ο πατέρας Ζερμόν επισκέπτεται κρυφά τη Βιολέτα. Της ζητά να εγκαταλείψει τον Αλφρέντο. Υποστηρίζει ότι η σχέση του γιου του με μία «εταίρα» απειλεί το μέλλον της κόρης του, η οποία και ετοιμάζεται να παντρευτεί. Συντετριμμένη, η Βιολέτα πείθεται να θυσιάσει τον έρωτά της. Όταν ο επιστρέφει Αλφρέντο, τον αποχαιρετά προφασιζόμενη πως φεύγει για λίγο. Αργότερα με ένα γράμμα τον πληροφορεί ότι τον εγκαταλείπει. Ο Ζερμόν προσπαθεί να καθησυχάσει τον γιο του, ωστόσο εκείνος, μη γνωρίζοντας την αλήθεια, ορκίζεται εκδίκηση.















2η Σκηνή – Στο μέγαρο της Φλόρας Μπερβουά στο Παρίσι.

Οι καλεσμένοι διασκεδάζουν. Καταφτάνει ο Αλφρέντο και κατόπιν η Βιολέτα συνοδευόμενη από έναν παλαιότερο θαυμαστή της, τον βαρόνο Ντουφόλ. Ο Αλφρέντο παίζει χαρτιά και κερδίζει μεγάλα ποσά. Ενώ οι καλεσμένοι έχουν αποσυρθεί για το δείπνο, ο Αλφρέντο και η Βιολέτα συνομιλούν μόνοι. Εκείνη φοβάται για τη ζωή του και τον παρακαλεί να φύγει. Για να τον πείσει, του λέει πως αγαπά τον βαρόνο. Ακούγοντας τα λόγια αυτά, οργισμένος, ο Αλφρέντο την προσβάλει μπροστά στους καλεσμένους. Πετά με περιφρόνηση στα πόδια της τα χρήματα που κέρδισε στα χαρτιά, λέγοντας πως την αποπληρώνει για τις υπηρεσίες που του παρείχε στο παρελθόν. Ο πατέρας του τον επιτιμά για την ανάρμοστη συμπεριφορά του, ενώ ο Ντουφόλ ρίχνει το γάντι στον νεαρό.















Γ' Πράξη

Στο υπνοδωμάτιο της Βιολέτας, Φεβρουάριος.

Στη φθισική Βιολέτα απομένουν μονάχα λίγες ώρες ζωής. Διαβάζει ξανά ένα γράμμα του πατέρα Ζερμόν: Την ενημερώνει ότι ο γιος του κατέφυγε στο εξωτερικό, αφού τραυμάτισε τον βαρόνο κατά τη μονομαχία, αλλά θα επιστρέψει πολύ σύντομα στο πλευρό της, προκειμένου να ζητήσει συγγνώμη, καθώς γνωρίζει πλέον για την αυτοθυσία της. Απ' έξω ακούγονται οι χαρούμενες φωνές των καρναβαλιστών. Ο Αλφρέντο εμφανίζεται εγκαίρως, και οι δύο νέοι ξανασμίγουν πανευτυχείς. Ονειρεύονται να φύγουν μαζί από το Παρίσι. Μόλις όμως η Βιολέτα σηκώνεται για να ντυθεί, καταρρέει. Ο γιατρός σπεύδει κοντά της, αλλά είναι πια πολύ αργά. Καταφτάνει επίσης ο Ζερμόν, εκλιπαρώντας τη για συγχώρεση. Η Βιολέτα δίνει στον Αλφρέντο ένα μενταγιόν με το αναμνηστικό της πορτρέτο, με την ευχή να παντρευτεί μια σύντροφο αντάξιά του. Κατόπιν ξεψυχά στην αγκαλιά του αγαπημένου της.

Πηγή: Πρόγραμμα της Εθνικής Λυρικής Σκηνής, 2015






































See also

Anna Netrebko & Rolando Villazón: Paris Concert 2007 – National Orchestra of Belgium, Emmanuel Villaume

Pyotr Ilyich Tchaikovsky: Iolanta – Anna Netrebko, Sergei Skorokhodov, Valery Gergiev, Mariinsky Theater 28/9/2009

Anna Netrebko & Dmitri Hvorostovsky: Live from Red Square, Moscow – Part 1/2 (HD 1080p)

Anna Netrebko & Dmitri Hvorostovsky: Live from Red Square, Moscow – Part 2/2 (HD 1080p)

&

Wolfgang Amadeus Mozart: Don Giovanni – Waltteri Torikka, Tapani Plathan, Timo Riihonen, Ida Falk Winland, Joska Lehtinen, Anna Danik, Nicholas Söderlund, Malin Christensson – Tapiola Sinfonietta, New Generation Opera Ensemble, Ville Matvejeff, Erik Söderblom (HD 1080p)

Richard Strauss: Die Frau ohne Schatten – Avgust Amonov, Mlada Khudoley, Olga Savova, Edem Umerov, Olga Sergeyeva – Mariinsky Theatre Orchestra & Chorus, Valery Gergiev – Jonathan Kent, Paul Brown (HD 1080p)

Giacomo Puccini: Tosca – Maria Callas, Carlo Bergonzi, Tito Gobbi – L'Orchestre la Société des Concerts du Conservatoire, Georges Prêtre (1965, Digital Remastering 2014, Audio video)


Giacomo Puccini: Madama Butterfly – Kristine Opolais, Roberto Alagna, Maria Zifchak, Dwayne Croft – Karel Mark Chichon, Anthony Minghella (MET 2016 – Download the opera)


Giuseppe Verdi: La Traviata – Marlis Petersen, Giuseppe Varano, James Rutherford – Tecwyn Evans, Peter Konwitschny (Oper Graz 2011, HD 1080p)


Alban Berg: Lulu – Marlis Petersen, Kirill Petrenko, Dmitri Tcherniakov – Bavarian State Opera 2015 (Download the opera)


Georges Bizet: Carmen – Elena Maximova, Giancarlo Monsalve, Michael Bachtadze, Johanna Parisi – Myron Michailidis, Enrico Castiglione (Taormina Festival 2015, HD 1080p)

Giacomo Puccini: Turandot – Mlada Khudoley, Riccardo Massi, Guanqun Yu, Michael Ryssov – Wiener Symphoniker, Paolo Carignani – Marco Arturo Marelli (Bregenz Festival 2015 – Download the opera)


Engelbert Humperdinck: Hänsel und Gretel – Brigitte Fassbaender, Edita Gruberova, Helga Dernesch, Hermann Prey, Sena Jurinac – Wiener Philharmoniker, Georg Solti (HD 1080p)


Christoph Willibald Gluck: Orfeo ed Euridice – A film by Ondřej Havelka – Bejun Mehta, Eva Liebau, Regula Mühlemann – Václav Luks


Antonio Vivaldi: Ercole su'l Termodonte – Zachary Stains, Mary-Ellen Nesi, Alan Curtis, John Pascoe (Spoleto Festival 2006)

Giacomo Puccini: Tosca, Act II – Maria Callas, Renato Cioni, Tito Gobbi, Georges Prêtre, Franco Zeffirelli


Dmitri Shostakovich: Katerina Izmailova (Lady Macbeth of Mtsensk), 1966 – A film by Mikhail Shapiro – Galina Vishnevskaya, Konstantin Simeonov


Monday, May 25, 2015

Jean Sibelius: Symphony No.7 in C major – Gothenburg Symphony Orchestra, Alexander Shelley

Αποτελούμενη από ένα μέρος, η Συμφωνία αρ. 7 σε Ντο μείζονα, έργο 105 του Γιαν Σιμπέλιους, ολοκληρώθηκε το 1924 (έχοντας την ονομασία "Fantasia sinfonica") και παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στη Στοκχόλμη, στις 24 Μαρτίου του ίδιου έτους, με τον συνθέτη στο πόντιουμ.

Την Έβδομη Συμφωνία του Γιαν Σιμπέλιους ερμηνεύει η Συμφωνική Ορχήστρα του Γκέτεμποργκ υπό τη διεύθυνση του εξαιρετικά ταλαντούχου Άγγλου αρχιμουσικού Alexander Shelley. Η συναυλία δόθηκε στο πλαίσιο του Sibelius/Nielsen Festival, στο Μέγαρο Μουσικής του Γκέτεμποργκ, στις 25 Απριλίου 2015.




Jean Sibelius (1865-1957)

♪ Symphony No.7 in C major, Op.105 (1924)


Gothenburg Symphony Orchestra

Μουσική διεύθυνση (Conductor): Alexander Shelley

Sibelius/Nielsen Festival

Gothenburg Concert Hall, April 25, 2015 (25 Απριλίου 2015)

(HD 720p)


Alexander Shelley. Photo by Torsten Hönig






















Ο Γιαν Σιμπέλιους, ένας από τους τελευταίους Ρομαντικούς, θεωρήθηκε αρκετά συντηρητικός για τον 20ό αιώνα, αν και πολλές συνθέσεις του αποδείκνυαν το αντίθετο! Το σίγουρο είναι ότι αποτελεί ένα παράδειγμα συνθέτη, ο οποίος αναπτύχθηκε και εξελίχθηκε πέρα από τις μεθόδους της εποχής του και μπόρεσε να δημιουργήσει ένα δικό του είδος σύνθεσης. Μαζί με τον Καρλ Νίλσεν (1865-1931) μπόρεσαν να δημιουργήσουν ένα νέο είδος νεοκλασικισμού. Όπως έλεγε και ο ίδιος, ήθελε να προσφέρει στο κοινό «αγνό νερό» αντί για περίτεχνα μουσικά κατατόπια, κάτι που θα περίμενε κάποιος από έναν μουσικό της εποχής του, βλέποντας την πορεία που είχε πάρει η μουσική τότε. Σημαντικός παράγοντας για τη στάση του αυτή, ήταν η αντίδρασή του (όπως και πολλών άλλων συνθετών της γενιάς του) στην επιρροή που ασκούσε εκείνο τον καιρό ο Ρίχαρντ Βάγκνερ. Επίσης, φανερή είναι και η επιρροή του από την παραδοσιακή μουσική της Φινλανδίας.

Όπως και πολλοί άλλοι σύγχρονοί του, στο χώρο της τέχνης και όχι μόνο, είχε ιδιαίτερες σχέσεις με τον εσωτερισμό, αλλά κυρίως με τη Θεοσοφία αλλά και με κάποιες Τεκτονικές Σχολές. Μάλιστα το έργο του "Μusique Religieuse" είναι αφιερωμένο στους βαθμούς μύησης που συναντάμε στους τέκτονες, όπου κι ο ίδιος ήταν μέλος.

Χαρακτηριστική είναι επίσης η δύναμη που ασκούσε επάνω του η φύση. Από μικρό παιδί τη λάτρευε. Αυτός ήταν και ο λόγος που είχε εγκαταλείψει το Ελσίνκι κι εγκαταστάθηκε σε μια κατοικία όπου μπορούσε να έχει άμεση επαφή με τη φύση. Ήταν γι' αυτόν μια μυστική, ποιοτική δύναμη.

Jean Sibelius, 1918
Η μουσική του, πάντως, επηρέασε ιδιαίτερα την πορεία της ίδιας της Φινλανδίας προς την ανεξαρτησία. Η Φινλανδία το 1917 πέτυχε την ανεξαρτησία της, καθώς αποτελούσε μέχρι τότε μέρος της Ρωσίας. Το έργο του «Φινλανδία» ήταν ένα σύμβολο προσφοράς στον αγώνα της για την ανεξαρτησία. Ένα μέρος του έργου αυτού αποτελεί και τον εθνικό ύμνο της χώρας. Το 1937, όταν ο Σιμπέλιους έκλεινε τα 70 του χρόνια, παρουσιάστηκε για τελευταία φορά στο κοινό. Περίπου 7000 άνθρωποι, μεταξύ των οποίων ήταν και ο πρόεδρος της χώρας αλλά και άλλες σημαντικές προσωπικότητες, παρακολούθησαν το κοντσέρτο για τα γενέθλιά του. Το 1957, πέθανε δοξασμένος και κηδεύτηκε ως εθνικός ήρωας. Ο Σιμπέλιους είχε γίνει το σύμβολο της Φινλανδικής μουσικής και της ίδιας της Φινλανδίας. Άξιο αναφοράς είναι το γεγονός ότι η μουσική ακαδημία στο Ελσίνκι, όπου σπούδασε και όπου ακόμα και σήμερα είναι μία από τις καλύτερες στην Ευρώπη, από το 1939 ονομάστηκε «Ακαδημία Σιμπέλιους».

Πηγή: theopeppasblog.pblogs.gr



Ο Alexander Shelley μιλάει – σε συνέντευξή του στον Måns Pär Fogelberg – για τον Γιαν Σιμπέλιους και τον Γουίλιαμ Γουόλτον.

Alexander Shelley on Jean Sibelius and William Walton. Interview made by Måns Pär Fogelberg.



April 2015 (Απρίλιος 2015)

(HD 720p)



See also

George Gershwin: Rhapsody in Blue & Summertime – Fazıl Say, Junge Norddeutsche Philharmonie, Alexander Shelley (HD 1080p)

Gothenburg Symphony Orchestra – All the posts


&

Jean Sibelius: Symphonies 1-7 – Berliner Philharmoniker, Simon Rattle (Download | High-Fidelity FLAC 5.1 Surround 192kHz/24bit)

Jean Sibelius: Violin Concerto in D minor – Emmanuel Tjeknavorian, Helsinki Philharmonic Orchestra, John Storgårds

Jean Sibelius: Violin Concerto in D minor – Joshua Bell, Oslo Philharmonic Orcestra, Vasily Petrenko

Jean Sibelius: Finlandia, Op.26 – Jukka-Pekka Saraste

Friday, May 22, 2015

Manos Hadjidakis: Piano Music – Danae Kara (Audio video)

Manos Hadjidakis

















Η διακεκριμένη Ελληνίδα σολίστ του πιάνου, Δανάη Καρά, ερμηνεύει συνθέσεις για πιάνο του Μάνου Χατζιδάκι.

1. «Για Μια Μικρή Λευκή Αχιβάδα», πρελούδια και χοροί, έργο 1 (1947-1948)
Αφιερωμένο στον Νίκο Κούνδουρο.
Ο Μάνος Χατζιδάκις, σχετικά με το ύφος και την ερμηνεία του έργου: Με μια έμφυτη απέχθεια προς το αισθηματικό παίξιμο, που συνηθίζαν στον καιρό μου οι πιανίστες και τα Ωδεία (και που δυστυχώς συνεχίζουν μέχρι σήμερα), η «Αχιβάδα» γράφτηκε με μια διάθεση, θα 'λεγα, αντιδράσεως. Αντιδράσεως στην ταλαιπωρημένη «μουσική ευαισθησία», στο με χρωματιστό μολύβι «αίσθημα» που καθορίζει ο δάσκαλος, στη σοβαροφάνεια διδασκάλων και μουσουργών και τέλος, στην κάθε σκονισμένη αντίληψη, ευρωπαϊκής επαρχιακής καταβολής, γύρω απ' τη μουσική και την ερμηνεία της. Γι' αυτό η «Αχιβάδα» πρέπει να παίζεται με αυστηρή ρυθμική αίσθηση και με το προσδιορισμένο απ' τη γραφή του αίσθημα. Τα πέρα απ' τα προβλεπόμενα όρια, είναι και άχρηστα και επιβλαβή. Η «Αχιβάδα» είναι ένα αντιρομαντικό, τουλάχιστον με την έννοια που δίναν στη λέξη ο Copland και ο Prokofiev μέσ' απ' τη μουσική τους. Κάθε ερμηνευτική υπερβολή και ρυθμική αυθαιρεσία, γελοιοποιεί τον ερμηνευτή και εξαφανίζει την μουσική ουσία του έργου.

2. «Έξι Λαϊκές Ζωγραφιές», έργο 5 (1949-1950)
Μεταγραφή, αρχικά για δύο πιάνα, έξι γνωστών ρεμπέτικων τραγουδιών (των Τσιτσάνη, Μητσάκη, Χατζηχρήστου, Καλδάρα). Παρουσιάστηκαν για πρώτη φορά το 1951 ως μπαλέτο από το «Ελληνικό Χορόδραμα» της Ραλλούς Μάνου, με τον συνθέτη και τον Αργύρη Κουνάδη στα δύο πιάνα. Τελικά διατηρήθηκε η εκ των υστέρων γραφή του συνθέτη για ένα πιάνο (η δεύτερη εργασία του για το ρεμπέτικο τραγούδι).

3. «Ιονική Σουίτα», έργο 7 (1952-1953) 
Οι πληροφορίες γύρω από το έργο είναι περιορισμένες. Η παρτιτούρα του έργου βρέθηκε λίγο πριν το θάνατο του συνθέτη. Πιθανολογείται ότι γράφτηκε για τους μεγάλους Ιόνιους ποιητές, Ανδρέα Κάλβο και Διονύσιο Σολωμό.

4. «Ρυθμολογία», έργο 26 (1969-1971)
Αφιερωμένο στον Γιώργο Σεφέρη.
Ο Μάνος Χατζιδάκις, για το έργο: Άρχισα να γράφω τη «Ρυθμολογία» στο Λονδίνο, το καλοκαίρι του 1969. Θέλησα απ' την αρχή να παίξω σοβαρά, με μονούς ρυθμούς και με χασάπικα ανάμεσά τους που να εξαρτώνται από αστερισμούς. Και προπαντός, να ξαναθυμηθώ πολύ παλιούς τρόπους – τους ορθόδοξους – του μπουζουκιού και των ρεμπέτικων τραγουδιών. Νομίζω πως ήμουν πια σε θέση να τ' ακούω χωρίς συναισθηματικές υπερβολές, από μακριά, πιο τεχνικά και μ' όλο το βαθύ ερωτικοθρησκευτικό τους περιεχόμενο... Η «Ρυθμολογία» είναι ένα παιχνίδι τρόπων και ρυθμών. Και η αναφορά μου στους αστερισμούς κι αυτό παιχνίδι, χωρίς συμβολισμό ή επιρροή απ' την αστρολογική τους σημασία. Κι όσο προχωρούσα στο σχεδίασμα του έργου, σκεφτόμουν τον ποιητή Σεφέρη. Γιατί αυτός πρώτος, μας έκαμε να νιώσουμε τη σημασία ενός σοβαρού παιχνιδιού, με το «Τετράδιο Γυμνασμάτων» του, π.χ., που το πρωτοδιάβασα νέος πολύ... Και υπήρξε αυθόρμητη η ανάγκη να του αφιερώσω τη «Ρυθμολογία».

Πηγή: hadjidakis.gr



The piano music of Manos Hadjidakis, best known outside Greece for his popular song "Never on Sunday", is as unique as the myriad influences which nourish it, reflecting the wide-ranging interests of this popular Greek composer. The suite "For A White Little Seashell" comprises five preludes followed by traditional Greek dances, while the "Six Popular Pictures" are arrangements of rebetika songs that share a feeling of nostalgia. The intimate and playful character of his "Ionian Suite" complements the solemn dignity of "Rhythmology", whose unusual rhythms derive from traditional melodic patterns. Trained at the Juilliard School, awardwinning Greek virtuoso Danae Kara here makes her Naxos début.

Source: naxos.com



If you have heard of the gorgeous Danae Kara before – there is an attractive photo of her within the booklet – then it may be because she gave the premiere of Skalkottas's massive third Piano Concerto and of other Greek works little known in Britain.

Speaking though of Skalkottas, as soon as I started listening to the earliest work here, Hadjidakis's Op.1 "For a Little White Seashell" I was immediately reminded of him. This came across especially in the handling of the harmonization of the typically Greek melodies which are a feature of this most attractive set of ten short preludes. It's not surprising that Hadjidakis wrote much film music; indeed this work is dedicated to the film director Nikos Koundouros with whom he often worked. This is young man's music and the composer is still trying to find imaginative ways of using creatively his native rhythms and melodies. I was struck in this piece by the third prelude "Conversations with Prokofiev" who was obviously a composer he admired and almost copies. You can hear the same trait in "Tsamikos" the fourth prelude, whose melody reminded me of the composer's best known "tune", "Never on a Sunday", played perpetually in Greek hotels but which was not actually written for another twelve years. Also the eighth prelude "Kalamatianos" in 7/4 – or is it 7/8 – time a title used by Skalkottas in the eighth (coincidentally?) of his Greek Dances for orchestra (Series 1). The whole piece has charm and interest throughout.

The Op.5 recorded here are the "Six Popular Pictures" completed in 1950. These use and are based on six rebetika songs. The composer maintained that these seemingly very simple tunes had their roots in Byzantine music and orthodox chant, a point which was quite controversial at the time. Like other pieces this one was also turned into a ballet soon after its completion. Of the six we have such descriptive titles as "Cloudy Sunday", "Lady" (rather jazzy) and "Moonless Night", perhaps the most Greek-sounding of them all.

Hadjidakis's Op.7 comes next. By this time he was becoming very well established as a theatre composer with the Greek National Company in Athens and from that led to the film music. He only opused his "serious" music as it were. Later on he was to move into the world of ballet and this brings us to the "Ionian Suite" which was later, also turned into a ballet, a medium close Hadjidakis's heart. It consists of five brief movements ending in a dance which is rather Turkish in inspiration; his mother was of Turkish extraction. The booklet notes by Danae Kara herself remark "They are intimate and playful in character with a naivety echoing Federico Mompou (1893-1987) whose music Hadjidakis liked".

The last work on the disc is "Rhythmology", completed in America as late as 1971. It consists of twelve movements and has a unique plan and format. A movement in an uneven compound time beginning with 5/8 is immediately paired off and contrasted with a movement in 2/4 called "Hasapiko". So the first is paired with "Hasapiko in Aries". The second is with "Hasapiko in Taurus" and so on. Each therefore is based on a sign of the zodiac. The second movement is in 7/8, the third follows one in 9/8 etc, right up to 15/8. A Hasapiko, to quote Kara's detailed booklet notes, is "a traditional popular dance of Byzantine origin". The work is dedicated to George Seferis. The movements that stood out for me were the flowing elegance of the 9/8 dance and the one following "Hasapiko in Gemini". The Greek melodic influence is certainly very audible but the rhythmic dance patterns used are also a strong element despite what Kara says in her notes, and anyway cannot be avoided all over the Greek islands. Incidentally Federico Mompou's "Cançó i dansa" – two paired movements with short contrasting ideas may be the nearest you can hear to the form adopted in Hadjidakis's "Rhythmology".

On the whole this disc represents light music but of a high calibre. None the worse for that I hear you cry, and quite right too. So now I've told you about it you can decide for yourselves but my advice is to snap up this delightful and fascinating disc as soon as you can. It will offer you much pleasure.

Source: Gary Higginson (MusicWeb International, June 2009)



Manos Hadjidakis (1925-1994)

♪ Piano Music

1. For a Little White Seashell, Op.1 (1947-1948) [0:00]*
i. March
ii. Syrtos
iii. Conversation with Prokofiev
iv. Tsamikos
v. Mantinada
vi. Ballos
vii. Nocturne
viii. Kalamatianos
ix. Pastorale
x. Grand Sousta

2. Six Popular Pictures, Op.5 (1949-1950) [17:12]
i. Cloudy Sunday
ii. Lady
iii. Drizzle followed the clouds
iv. The Coachman
v. Going for a stroll
vi. Moonless Night

3. Ionian Suite, Op.7 (1952-1953) [35:22]
i. 1st movement
ii. Andantino
iii. 3rd movement
iv. 4th movement
v. Scherzo

4. Rhythmology, Op.26 (1969-1971) [44:24]
i. In 5/8
ii. Hasapiko to Aries
iii. In 7/8
iv. Hasapiko to Taurus
v. In 9/8 (in the style of Eric Satie)
vi. Hasapiko to Gemini
vii. In 11/8
viii. Hasapiko to Aquarius
ix. In 13/8
x. Hasapiko to the Moon
xi. In 15/8
xii. Hasapiko to Virgo

Danae Kara, piano

Recorded at Athens Concert Hall, Athens, Greece, August 24, 1995 (Ηχογραφήθηκε στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, στις 24 Αυγούστου 1995)

Naxos 1996

(HD 1080p – Audio video)

* Χρόνος έναρξης του κάθε έργου – Start time of each work

Πρώτη δημοσίευση: 22  Μαΐου 2015 – First publication: May 22, 2015
Τελευταία ενημέρωση: 5 Ιουνίου 2016 – Last update: June 5, 2016


Danae Kara, 1995
Η Δανάη Καρά γεννήθηκε το 1953 στην Κωνσταντινούπολη και εκεί ξεκίνησε την ενασχόλησή της με τη μουσική στην ηλικία των πέντε ετών, στο Δημοτικό Ωδείο Κωνσταντινούπολης με τον Friedrich von Statzer, μαθητή των Emil von Sauer και Friedrich Wührer. Μετανάστευσε στην Ελλάδα το 1966, όπου και συνέχισε τις σπουδές της στο Ωδείο Αθηνών με την πιανίστρια Μαρία Χαιρογιώργου-Σιγάρα, μαθήτρια των Alfredo Casella και Marguerite Long, και τον συνθέτη Κωνσταντίνο Κυδωνιάτη για τη θεωρητική της εκπαίδευση, λαμβάνοντας το «Δίπλωμα Σολίστα Πιάνου», καθώς και το «Ανώτατο Δίπλωμα Θεωρίας» με τη διάκριση «Πρώτου Βραβείου» και «Χρυσού Μεταλλίου της Ιφιγένειας και Ανδρέα Συγγρού» το 1972.

Ολοκλήρωσε τον κύκλο ανώτερων σπουδών αποφοιτώντας ως υπότροφος από το Juilliard School of Music στη Νέα Υόρκη το 1978, με Μπάτσελορ Μουσικης (BΜ) και Μάστερ Μουσικής (MΜ). Στην ίδια σχολή δίδαξε ως βοηθός καθηγητή. Η καλλιτεχνική της ιδεολογία επηρεάστηκε από τους καθηγητές της, τον πιανίστα Jacob Lateiner, καθώς επίσης και από τον συνθέτη David Diamond. Πέρα από την παραλαβή της μουσικής κληρονομιάς της Isabelle Vengerova από τον Lateiner, η Καρά έχει μελετήσει και με τους Ivan Moravec και Nina Svetlanova, μαθήτρια του Heinrich Neuhaus.

Με πρώτο ατομικό ρεσιτάλ στην ηλικία των δεκαέξι ετών (1969) στην Αθήνα, η Δανάη Καρά έχει δώσει συναυλίες σε πολυάριθμες χώρες της Ευρώπης, της Λατινικής Αμερικής, τη Ρωσία και στις πρώην Δημοκρατίες της Σοβιετικής Ένωσης.

Η Δανάη Καρά περιόδευσε εκτενώς κατά τη διάρκεια των ετών 1979 έως 2009, ως σολίστ, λαμβάνοντας μέρος σε φεστιβάλ και συναυλίες με πολυάριθμες ορχήστρες όπως η Aarhus Symphony Orchestra, όλες οι Ελληνικές Ορχήστρες, η Ορχήστρα του Λονδίνου, η Συμφωνική της Μπανγκόκ, της Βουδαπέστης, της Λιθουανίας, του Φεστιβάλ του Σερβαντίνο, η Εθνική Ορχήστρα του Μονπελιέ, η ορχήστρα Βιρτουόζοι της Μόσχας, η Φιλαρμονική της Σόφιας, η Ορχήστρα Μοτσαρτέουμ του Σάλτσμπουργκ, η Ορχήστρα Δωματίου της Βιένης, και πολλές άλλες.

Ανάμεσα στους διευθυντές ορχήστρας με τους οποίους έχει συνεργαστεί υπήρξαν οι Giancarlo Andretta, Matthias Bamert, Hans Graf, John Georgiadis, Philippe Entremont, Μιλτιάδης Καρύδης, Jakob Kowalski, Alexander Lazarev, Friedemann Layer, Christian Mandeal, Αλέξανδρος Μυράτ, Robertas Servenikas και Vladimir Spivakov.

Στο ενεργητικό της έχει πολυάριθμες ζωντανές αναμεταδόσεις από την Ελληνική Ραδιοφωνία και Τηλεόραση (ΕΡΤ), την EBU, το Baku Radio & Television, το Radio Educación, το Radio UNAM, το Radio France, το France Musique, το WDR Γερμανίας, το WGBH Boston, το WQXR-FM New York, το Glastonbury Radio και το BBC Radio 3.

Ως μουσικός δωματίου έχει συνεργαστεί με τη μεσόφωνο Μαρκέλλα Χατζιάνο, τον μπάσο Χριστόφορο Σταμπόγλη, τη βιολoνίστρια Hideko Udagawa, και τα κουαρτέτα εγχόρδων Voces, Auer και Kroger.

Ως Artist-in-residence, δίδαξε στο Αμερικανικό Κολέγιο Ελλάδας από το 1987 έως το 2012.

Η δισκογραφία της που πραγματοποιήθηκε με τις εταιρείες Naxos Records, Universal/Decca Records, Agorá Musica, Philips/PolyGram, Millenium Archives, EMI Classics και Lyra, είχε διεθνή απήχηση και αναγνώριση. Πιο συγκεκριμένα, η Καρά απόσπασε την προσοχή των ειδικών τόσο για τις πρώτες εκτελέσεις σημαντικών έργων όσο και για τα ασυνήθιστα έργα που έφερε στο προσκήνιο με ηχογραφήσεις όπως τα «Τρία Κοντσέρτα για πιάνο», του Φέλιξ Μέντελσον, το «Κοντσέρτο για πιάνο» του Γιώργου Σισιλιάνου, τα «Κοντσέρτα για πιάνο» του Νίκου Σκαλκώτα, τις «62 Σονάτες» του Ντομένικο Τσιμαρόζα, κύκλους έργων του Γιοχάνες Μπραμς, τα «Έργα για πιάνο» του Δημήτρη Μητρόπουλου, τα «Έργα για πιάνο» του Μάνου Χατζιδάκι, και άλλα γνωστά άλμπουμ της. Η Δανάη Καρά έλαβε το «Βραβείο Δισκογραφίας 2000» από την Ένωση Ελλήνων Κριτικών Θεάτρου και Μουσικής.

Για τη διαρκή αφοσίωσή της και αποφασιστικότητα να φέρει στο προσκήνιο αγνοημένα έργα, όπως το μνημειώδες «Τρίτο Κονσέρτο για πιάνο» του Νίκου Σκαλκώτα το 2003 στο Παρίσι, η Δανάη Καρά τιμήθηκε από το Εθνικό Συμβούλιο Μουσικής και μέλος του IMC/UNESCO με το Ελληνικό Βραβείο Μουσικής 2003.

Πηγή: el.wikipedia.org



For her enduring commitment and determination in giving premières of important music, such as the monumental Third Piano Concerto by Nikos Skalkottas in 2003 in Paris, Danae Kara received the Hellenic Music Award of the National Council of Music/Unesco. Trained at the Juilliard School of Music in New York, where her principal teacher and mentor was Jacob Lateiner, she has given numerous performances worldwide during her career of forty years. Born in 1953 in Istanbul, she made her début at the age of sixteen in Athens, and has appeared as soloist with over thirty orchestras, including the BBC Philharmonic, Vienna Chamber Orchestra, Salzburg-Mozarteum Orchestra, and London Festival Orchestra, performing in major venues of European cities, in the United States, Latin America, and the former Soviet Republics. She has enjoyed the collaboration of distinguished conductors among whom have been Giancarlo Andretta, Matthias Bamert, Hans Graf, Alexander Lazarev, and Friedemann Layer. She is the recipient of the Recording Award 2000 from The Union of Greek Theater & Music Critics.

Source: naxos.com


Μάνος Χατζιδάκις: Βιογραφικό Σημείωμα σε Πρώτο Πρόσωπο

Γεννήθηκα στις 23 του Οκτώβρη του 1925 στην Ξάνθη τη διατηρητέα κι όχι την άλλη τη φριχτή που χτίστηκε μεταγενέστερα από τους εσωτερικούς της ενδοχώρας μετανάστες. Η συνύπαρξη εκείνο τον καιρό ενός αντιτύπου της μπελ-επόκ, με αυθεντικούς τούρκικους μιναρέδες, έδιναν χρώμα και περιεχόμενο σε μια κοινωνία-πανσπερμία απ' όλες τις γωνιές της Ελλαδικής γης, που συμπτωματικά βρέθηκε να ζει σε ακριτική περιοχή και να χορεύει τσάρλεστον στις δημόσιες πλατείες. Σαν άνοιξα τα μάτια μου είδα με απορία πολύ κόσμο να περιμένει την εμφάνισή μου (το ίδιο συνέχισα κι αργότερα να απορώ σαν με περίμεναν κάπου καθυστερημένα να φανώ). Η μητέρα μου ήταν από την Αδριανούπολη, κόρη του Κωνσταντίνου Αρβανιτίδη, και ο πατέρας μου απ' την Μύρθιο της Ρεθύμνου, απ' την Κρήτη. Είμαι ένα γέννημα δύο ανθρώπων που καθώς γνωρίζω δεν συνεργάστηκαν ποτέ, εκτός απ΄ την στιγμή που αποφάσισαν την κατασκευή μου. Γι' αυτό και περιέχω μέσα μου χιλιάδες αντιθέσεις κι όλες τις δυσκολίες του Θεού. Όμως η αστική μου συνείδηση, μαζί με τη θητεία μου την λεγόμενη «ευρωπαϊκή», φέραν ένα εντυπωσιακό αποτέλεσμα.

Προσπάθησα όλον το καιρό που μέναμε στην Ξάνθη να γνωρίσω σε βάθος τους γονείς μου και να εξαφανίσω την αδελφή μου. Δεν τα κατάφερα και τα δύο. Έτσι μετακομίσαμε το '32 στην Αθήνα όπου δεν στάθηκε δυνατόν να λησμονήσω την αποτυχία μου. Άρχιζα να ζω και να εκπαιδεύομαι στην πρωτεύουσα ενώ παράλληλα σπούδαζα τον έρωτα και την ποιητική λειτουργία του καιρού μου. Έλαβα όμως την αττική παιδεία όταν στον τόπο μας υπήρχε και Αττική και Παιδεία. Μ' επηρεάσανε βαθιά ο Ερωτόκριτος, ο Στρατηγός Μακρυγιάννης, το Εργοστάσιο του Φιξ, ο Χαράλαμπος του «Βυζαντίου», το υγρό κλίμα της Θεσσαλονίκης και τα άγνωστα πρόσωπα που γνώριζα τυχαία και παρέμειναν άγνωστα σ' όλα τα χρόνια τα κατοπινά. Στην κατοχική περίοδο συνειδητοποίησα πόσο άχρηστα ήτανε τα μαθήματα της Μουσικής, μια και μ' απομάκρυναν ύπουλα απ' τους αρχικούς μου στόχους που ήταν να επικοινωνήσω, να διοχετευθώ και να εξαφανιστώ, γι' αυτό και τα σταμάτησα ευθύς μετά την Κατοχή. Έτσι δεν σπούδασα σε Ωδείο και συνεπώς εγλύτωσα απ' το να μοιάζω με τα μέλη του Πανελληνίου Μουσικού Συλλόγου. Έγραψα ποιήματα και πολλά τραγούδια, και ασκήθηκα ιδιαίτερα στο να επιβάλλω τις απόψεις μου με δημοκρατικές διαδικασίες, πράγμα που άλλωστε με ωφέλησε τα μέγιστα σαν έγινα υπάλληλος τα τελευταία χρόνια. Απέφυγα μετά περίσσιας βδελυγμίας ό,τι τραυμάτιζε το ερωτικό μου αίσθημα και την προσωπική μου ευαισθησία.

Ταξίδεψα πολύ και αυτό με βοήθησε ν' αντιληφθώ πως η βλακεία δεν ήταν αποκλειστικόν του τόπου μας προϊόν, όπως περήφανα ισχυρίζονται κι αποδεικνύουν συνεχώς οι έλληνες σωβινιστές και της εθνικοφροσύνης οι εραστές. Παράλληλα ανακάλυψα ότι τα πρόσωπα που μ' ενδιαφέρανε έπρεπε να ομιλούν απαραιτήτως ελληνικά, γιατί σε ξένη γλώσσα η επικοινωνία γινότανε οδυνηρή και εξαφάνιζε το μισό μου πρόσωπο.

Το '66 βρέθηκα στην Αμερική. Έμεινα κι έζησα εκεί κάπου έξι χρόνια, τα χρόνια της δικτατορίας, για λόγους καθαρά εφοριακούς – ανεκαλύφθη πως χρωστούσα τρεισήμισι περίπου εκατομμύρια στο δημόσιο. Όταν εξόφλησα το χρέος μου επέστρεψα περίπου το '72 και ίδρυσα ένα καφενείο που το ονομάσαμε Πολύτροπον, ίσαμε τη μεταπολίτευση του '74, όπου και τόκλεισα γιατί άρχιζε η εποχή των γηπέδων και των μεγάλων λαϊκών εκτονώσεων. Κράτησα την ψυχραιμία μου και δεν εχόρεψα εθνικούς και αντιστασιακούς χορούς στα γυμναστήρια και στα γεμάτα από νέους γήπεδα. Κλείνοντας το Πολύτροπο είχα ένα παθητικό πάλι της τάξεως περίπου των τρεισήμισι εκατομμυρίων – μοιραίος αριθμός, φαίνεται, για την προσωπική μου ζωή.

Από το '75 αρχίζει μια διάσημη εποχή μου που θα την λέγαμε, για να την ξεχωρίσουμε, υπαλληλική, που μ' έκανε ιδιαίτερα γνωστό σ' ένα μεγάλο και απληροφόρητο κοινό, βεβαίως ελληνικό, σαν άσπονδο εχθρό της ελληνικής μουσικής, των ελλήνων μουσικών και της εξίσου ελληνικής κουλτούρας. Μέσα σ' αυτή την περίοδο και ύστερα από ένα ανεπιτυχές έμφραγμα στην καρδιά, προσπάθησα πάλι, ανεπιτυχώς είναι αλήθεια, να πραγματοποιήσω τις ακριβές καφενειακές μου ιδέες πότε στην ΕΡΤ και πότε στο Υπουργείο Πολιτισμού, εννοώντας να επιβάλω τις απόψεις μου με δημοκρατικές διαδικασίες. Και οι δύο όμως τούτοι οργανισμοί σαθροί και διαβρωμένοι από τη γέννησή τους κατάφεραν να αντισταθούν επιτυχώς και, καθώς λεν, να με νικήσουν «κατά κράτος». Παρ' όλα αυτά, μέσα σε τούτον τον καιρό γεννήθηκε το Τρίτο κι επιβλήθηκε στη χώρα.

Καταστάλαγμα του βίου μου μέχρι στιγμής είναι:

Αδιαφορώ για την δόξα. Με φυλακίζει μες στα πλαίσια που καθορίζει εκείνη κι όχι εγώ.
Πιστεύω στο τραγούδι που μας αποκαλύπτει και μας εκφράζει εκ βαθέων, κι όχι σ' αυτό που κολακεύει τις επιπόλαιες και βιαίως αποκτηθείσες συνήθειές μας.
Περιφρονώ αυτούς που δεν στοχεύουν στην αναθεώρηση και στην πνευματική νεότητα, τους εύκολα «επώνυμους» πολιτικούς και καλλιτέχνες, τους εφησυχασμένους συνομήλικους, την σκοτεινή και ύποπτη δημοσιογραφία καθώς και την κάθε λογής χυδαιότητα.

Έτσι κατάφερα να ολοκληρώσω την τραυματισμένη από την παιδική μου ηλικία προσωπικότητα, καταλήγοντας να πουλώ «λαχεία στον ουρανό» και προκαλώντας τον σεβασμό των νεωτέρων μου μια και παρέμεινα ένας γνήσιος Έλληνας και Μεγάλος Ερωτικός.

Μάνος Χατζιδάκις
Νοέμβριος 1980 - Μάρτιος 1981

Πηγή: hadjidakis.gr (Διατηρήθηκε η ορθογραφία του πρωτοτύπου)




















Δείτε επίσης – See also

Monday, May 18, 2015

William Walton: Symphony No.1 in B flat minor – Gothenburg Symphony Orchestra, Alexander Shelley

Τη Συμφωνία αρ. 1 σε Σι ύφεση ελάσσονα, του Γουίλιαμ Γουόλτον, ερμηνεύει η Συμφωνική Ορχήστρα του Γκέτεμποργκ υπό τη διεύθυνση του εξαιρετικά ταλαντούχου Άγγλου αρχιμουσικού Alexander Shelley. Η συναυλία δόθηκε στο πλαίσιο του Sibelius/Nielsen Festival, στο Μέγαρο Μουσικής του Γκέτεμποργκ, στις 25 Απριλίου 2015.



Sir William Walton (1902-1983)

♪ Symphony No.1 in B flat minor (1935)

i. Allegro assai
ii. Scherzo: Presto con malizia
iii. Andante con malinconia
iv. Maestoso – Allegro, brioso ed ardentemente – Vivacissimo – Maestoso

Gothenburg Symphony Orchestra
Διευθύνει ο Alexander Shelley

Sibelius/Nielsen Festival
Gothenburg Concert Hall, April 25, 2015 (25 Απριλίου 2015)

(HD 720p)

Alexander Shelley. Photo by Torsten Hönig






















Ο Σερ Γουίλιαμ Γουόλτον γεννήθηκε στις 29 Μαρτίου 1902 στο Όλνταμ της Αγγλίας. Ξεκίνησε σπουδές στο Christ Church της Οξφόρδης, τις οποίες συνέχισε ως αυτοδίδακτος υπό την πολύτιμη καθοδήγηση προσωπικοτήτων όπως ο Άγγλος μουσικοκριτικός και μουσικολόγος Έντουαρντ Ντεντ (1876-1957) και ο Ιταλός συνθέτης και πιανίστας Φερούτσιο Μπουζόνι (1866-1924). Έγραψε πολλά έργα για ορχήστρα, δύο όπερες, μπαλέτα, μουσική δωματίου, έργα για χορωδία, καθώς επίσης και μουσική για το θέατρο και τον κινηματογράφο. Πέθανε στις 8 Μαρτίου 1983 στο νησί Ίσκια της Ιταλίας.

Sir William Walton



















See also

George Gershwin: Rhapsody in Blue & Summertime – Fazıl Say, Junge Norddeutsche Philharmonie, Alexander Shelley (HD 1080p)

Gothenburg Symphony Orchestra – All the posts

Sunday, May 17, 2015

Johann Sebastian Bach: Works for Organ, Vol.4 – Marie-Claire Alain – Organ of the St Georgenkirche, Rötha (Audio video)
















Το εκκλησιαστικό όργανο του ναού του Αγίου Γεωργίου στη Rötha, κατασκευασμένο από τον Gottfried Silbermann το 1721, εκτός από το γεγονός ότι είναι ένα από τα λίγα εναπομείναντα όργανα του φημισμένου Γερμανού κατασκευαστή, θεωρείται ως ένα αληθινό θαύμα της περιόδου του Μπαρόκ. Πολλοί διάσημοι οργανίστες έχουν παίξει σε αυτό, όπως και ο ίδιος ο Φέλιξ Μέντελσον, στη διάρκεια της επίσκεψής του στη Λειψία.


Η Marie-Claire Alain γεννήθηκε στις 10 Αυγούστου 1926 στο Saint-Germain-en-Laye (ένα από τα πιο εύπορα προάστια του Παρισιού). Ο πατέρας της, Albert, όπως και οι δυο αδελφοί της, Jehan και Olivier ήταν επίσης οργανίστες. Ξεκίνησε να βοηθάει τον πατέρα της όταν εκείνος έπαιζε όργανο στην εκκλησία της ενορίας, στην ηλικία των έντεκα. Στο Ωδείο του Παρισιού, όπου τιμήθηκε με τέσσερα βραβεία, σπούδασε με τον Marcel Dupré, τον Maurice Duruflé και αργότερα με τον Gaston Litaize. Στον διεθνή μουσικό διαγωνισμό στη Γενεύη, το 1950, κέρδισε το δεύτερο βραβείο για εκκλησιαστικό όργανο. Δίδαξε στο Ωδείο της πόλης Rueil-Malmaison και κατόπιν στο Ωδείο του Παρισιού. Στους μαθητές της περιλαμβάνονται οι περισσότεροι από τους μετέπειτα μεγάλους οργανίστες, όπως οι Cherry Rhodes, James M. Higdon Jr, George C. Baker, Robert Bates, Diane Bish, Guy Bovet, James David Christie, Monique Gendron, Gerre Hancock, Marcus Huxley, Wolfgang Karius, Jon Laukvik, Michael Matthes, Daniel Roth, Wolfgang Rübsam, Helga Schauerte, Dong-ill Shin, Martin Strohhäcker, Thomas Trotter, Kenneth Weir, Fritz Werner, Zsuzsa Elekes και άλλοι. Η Marie-Claire Alain είναι η οργανίστα με τις περισσότερες ηχογραφήσεις στην καριέρα της (περισσότερες από 260). Μεταξύ αυτών υπάρχουν τρεις καταγραφές όλων των έργων για όργανο του Μπαχ. Η τελευταία (απ' όπου και η παρούσα ηχογράφηση), περιλαμβάνει εγγραφές από το 1985 μέχρι το 1993. Μετά το θάνατο του πατέρα της, το 1971, τον διαδέχθηκε στον ενοριακό ναό του Saint-Germain-en-Laye, όπου και υπηρέτησε ως οργανίστα επί σαράντα χρόνια. Παντρεύτηκε τον Jacques Gommier, το 1950, με τον οποίο απέκτησαν ένα γιο, τον Benoît και μία κόρη, την Aurélie. Ο σύζυγός της πέθανε το 1992. Μετά το θάνατο του γιου της το 2010, κατέρρευσε ψυχολογικά και αποσύρθηκε σε έναν οίκο ευγηρίας στο Pecq, ένα από τα δυτικά προάστια του Παρισιού, όπου στις 26 Φεβρουαρίου 2013 πέθανε σε ηλικία 86 ετών.

Ο Gottfried Silbermann γεννήθηκε στις 14 Ιανουαρίου 1683 στην Kleinbobritzsch (σήμερα αποτελεί μία συνοικία της μικρής πόλης Frauenstein στη Σαξονία) και ήταν ο μικρότερος γιος του ξυλουργού Michael Silbermann. Η οικογένειά του εγκαταστάθηκε στην Frauenstein το 1685, όπου εκείνος έμαθε ξυλουργική. Την κατασκευή μουσικών οργάνων την έμαθε από τον αδελφό του στο Στρασβούργο, όπου εγκαταστάθηκε το 1702 και ήρθε σε επαφή με τη γαλλοαλσατική σχολή κατασκευής οργάνων, η οποία έδρευε εκεί. Επέστρεψε ως αρχιτεχνίτης στη Σαξονία το 1710, όπου ένα χρόνο αργότερα άνοιξε δικό του εργαστήριο οργάνων στο Freiberg, αναλαμβάνοντας ταυτόχρονα και την κατασκευή του εκκλησιαστικού οργάνου για τον καθεδρικό ναό της πόλης. Το όργανο αυτό ολοκληρώθηκε το 1714 και θεωρείται το σπουδαιότερο έργο του. Στη ζωή του κέρδισε πολλές τιμές και απέκτησε ασυνήθιστα μεγάλο πλούτο για την εποχή του. Πέθανε στη Δρέσδη στις 4 Αυγούστου 1753, πιθανότατα από δηλητηρίαση από το κράμα κασσίτερου-μολύβδου με το οποίο δούλευε, ενώ κατασκεύαζε το όργανο στον καθεδρικό ναό (Hofkirche) της πόλης.

Η πόλη Rötha βρίσκεται στο κρατίδιο της Σαξονίας, 16 χιλιόμετρα νότια της Λειψίας, στη Γερμανία. Ο ρωμανικού ρυθμού ναός του Αγίου Γεωργίου στη Rötha χτίστηκε το 1140. Παρά το γεγονός ότι αρχικά είχε σχεδιαστεί να διαθέτει δύο πύργους, μόνον ο βόρειος πύργος ολοκληρώθηκε τελικά. Το 1510 το ερειπωμένο ρωμανικό ιερό κατεδαφίστηκε και αντικαταστάθηκε από άλλο, ύστερου γοτθικού ρυθμού. Τα αυθεντικά έργα ζωγραφικής που κοσμούσαν το εσωτερικό του ναού αποκαλύφθηκαν κατά τη διάρκεια της ανακαίνισής του το 1970. Το διάσημο εκκλησιαστικό όργανο του Gottfried Silbermann εγκαταστάθηκε στον ναό το 1721, όταν το παλιό όργανο που υπήρχε, παρά τις πολλές απόπειρες να επισκευαστεί, δεν μπορούσε πλέον να χρησιμοποιηθεί. Ο ναός ανακαινίστηκε πάλι το 2004, ωστόσο, καθώς διαπιστώθηκε ότι η φθορά ήταν πολύ μεγαλύτερη από αυτήν που είχε αρχικά υπολογιστεί, μόνο ένα τμήμα του ναού στάθηκε τελικά δυνατόν να αποκατασταθεί.



Johann Sebastian Bach (1685-1750)

Works for Organ, Vol. 4


i. Prelude & Fugue in E minor, BWV 533 [00:00]*


"Chorale Preludes"

ii. Nun freut euch, lieben Christen gmein, BWV 734 [05:02]
iii. Liebster Jesu, wir sind hier, BWV 730 [06:59]
iv. Liebster Jesu, wir sind hier, BWV 731 [08:46]
v. In dulci jubilo, BWV 729 [11:07]
vi. Herzlich tut mich verlangen, BWV 727 [13:20]

vii. Prelude & Fugue in C major, BWV 531 [15:44]


"Chorale Preludes"

viii. Herr Jesu Christ, dich zu uns wend, BWV 726 [22:12]
ix. Allein Gott in der Höh sei Ehr, BWV 711 [23:13]
x. Allein Gott in der Höh sei Ehr, BWV 715 [25:56]
xi. Fuga super: Allein Gott in der Höh sei Ehr, BWV 716 [27:44]
xii. Allein Gott in der Höh sei Ehr, BWV 717 [29:57]
xiii. Christ lag in Todes banden, BWV 718 [32:42]
xiv. Ach Gott und Herr, BWV 714 [37:26]

xv. Fantasia & Imitation in B minor, BWV 563 [38:47]


"Chorale Preludes"

xvi. Gelobet siest du, Jesu Christ, BWV 722 [43:00]
xvii. Gottes Sohn ist kommen, BWV 724 [44:25]
xviii. Jesus, meine Zuversicht, BWV 728 [45:55]
xix. Lobt Gott, ihr Christen, allzugleich, BWV 732 [48:00]
xx. Vater unser im Himmelreich, BWV 737 [49:16]
xxi. Vom Himmel hoch, da komm ich her, BWV 738 [52:01]
xxii. Wie schön leuchtet uns der Morgenstern, BWV 739 [53:19]
xxiii. Wir glauben all an einen Gott, Schöpfer, BWV 765 [57:44]
xxiv. Herr Gott, dich loben wir, BWV 725 [01:02:09]

Marie-Claire Alain (1926-2013)


Organ of the St Georgenkirche, Rötha

(Gottfried Silbermann, built 1721)

St Georgenkirche, Rötha, Germany, July 1991 
(Ιούλιος 1991)

Erato Disques, Warner Music UK Ltd


(HD 1080p – Audio video)


* Χρόνος έναρξης του κάθε κομματιού – Start time of each track






















































































St Georgenkirche, Rötha



















































Δείτε επίσης – See also

Johann Sebastian Bach: Works for Organ, Vol.3 – Marie-Claire Alain – Große Orgel, Freiberger Dom (Audio video)

Johann Sebastian Bach: Works for Organ, Vol.2 – Marie-Claire Alain – Große Orgel, Freiberger Dom (Audio video)


Johann Sebastian Bach: Works for Organ, Vol.1 – Marie-Claire Alain, Organ of the Martinikerk (Audio video)