Ilya Rashkovskiy

Ilya Rashkovskiy
Ilya Rashkovskiy (b. 1984), pianist

Thursday, October 29, 2015

Felix Mendelssohn: Symphony No.5 in D major/D minor "Reformation" – hr-Sinfonieorchester, Jérémie Rhorer

Το 1830 συμπληρώνονταν 300 χρόνια από την περιώνυμη «Ομολογία του Augsburg», την πρώτη δημόσια αναγνώριση του λουθηρανικού δόγματος, και στο Βερολίνο προγραμματιζόταν σειρά εορταστικών εκδηλώσεων για τη θρησκευτική αυτή επέτειο. Ο Φέλιξ Μέντελσον-Μπαρτόλντυ, που παρά την εβραϊκή του καταγωγή είχε βαπτιστεί χριστιανός και ήταν πιστός λουθηρανός, ξεκίνησε κατά τα τέλη του 1829 να σχεδιάζει μια Συμφωνία προσήκουσα στους επικείμενους αυτούς εορτασμούς, όμως κάποια προβλήματα υγείας στάθηκαν εμπόδιο στην έγκαιρη περάτωση του νέου αυτού έργου. Επιπροσθέτως, αν και η ολοκλήρωση της «Συμφωνίας της Μεταρρυθμίσεως» φαίνεται πως έλαβε τελικά χώραν τον Μάιο του 1830, η πρώτη της εκτέλεση πραγματοποιήθηκε – με σημαντική χρονική καθυστέρηση και έπειτα από εκτεταμένη αναθεώρηση της παρτιτούρας το καλοκαίρι του 1832 – μόλις στις 15 Νοεμβρίου του ιδίου έτους, υπό τη διεύθυνση του συνθέτη και στο πλαίσιο μιας σειράς φιλανθρωπικών συναυλιών που δόθηκαν στο Βερολίνο. Ο Μέντελσον εξακολουθούσε, ωστόσο, να μην είναι ικανοποιημένος από τη Συμφωνία του αυτή (η οποία ήταν, στην πραγματικότητα, η δεύτερη από τις πέντε συνολικά που συνέθεσε για πλήρη ορχήστρα) και έτσι δεν θέλησε να ασχοληθεί άλλο με αυτήν, ούτε – πολύ περισσότερο – να επιτρέψει τη διάδοσή της καθ' οιονδήποτε τρόπο. Ως εκ τούτου, χρειάστηκε να παρέλθουν δύο ολόκληρες δεκαετίες μετά τον θάνατό του, προτού η παραμελημένη αυτή Συμφωνία αναβιωθεί στη Λειψία το 1868 και εκδοθεί ως «πέμπτη» από τον Simrock την ίδια χρονιά. (*)

Tη Συμφωνία αρ. 5, έργο 107 του Φέλιξ Μέντελσον ερμηνεύει η Συμφωνική Ορχήστρα της Ραδιοφωνίας της Φρανκφούρτης υπό τη διεύθυνση του σπουδαίου Γάλλου αρχιμουσικού Ζερεμί Ρορέρ. Η συναυλία δόθηκε στην Παλαιά Όπερα της Φρανκφούρτης στις 23 Μαΐου 2014.














The Symphony No.5 in D major/D minor, Op.107, known as the Reformation, was composed by Felix Mendelssohn in 1830 in honor of the 300th anniversary of the Presentation of the Augsburg Confession. The Confession is a key document of Lutheranism and its Presentation to Emperor Charles V in June 1530 was a momentous event of the Protestant Reformation. This symphony was written for a full orchestra and was Mendelssohn's second extended symphony. It was not published until 1868, 21 years after the composer's death – hence its numbering as "5". Although the symphony is not very frequently performed, it is better known today than it was during Mendelssohn's lifetime. — Wikipedia



Felix Mendelssohn Bartholdy (1809-1847)

♪ Symphony No.5 in D major/D minor "Reformation", Op.107 (1830)

i. Andante – Allegro con fuoco
ii. Allegro vivace
iii. Andante
iv. Chorale: Andante con moto – Allegro vivace

hr-Sinfonieorchester (Frankfurt Radio Symphony Orchestra)
Μουσική διεύθυνση (Conductor): Jérémie Rhorer

Alte Oper Frankfurt, May 23, 2014 (23 Μαΐου 2014)

(HD 720p)















(* συνέχεια) Η αργή εισαγωγή (Andante) του πρώτου μέρους ανοίγει στη Ρε μείζονα, με ένα αντιστικτικά αναδυόμενο μοτίβο στα έγχορδα, το οποίο αποτελεί την έναρξη του περίφημου «Αμήν της Δρέσδης», μιας μελωδικής φράσεως που αργότερα αξιοποιήθηκε εμφαντικά ως σύμβολο θρησκευτικής πίστεως και στον Πάρσιφαλ του Βάγκνερ. Στην παρτιτούρα του Μέντελσον, το μοτίβο αυτό εξελίσσεται εναλλασσόμενο με μελωδικές φράσεις εν είδει χορικού, που εκφέρονται από τα πνευστά, ενώ η γαλήνια κατάληξή του έρχεται αργότερα σε έντονη αντιπαράθεση με τις ηχηρές φανφάρες των πνευστών που από ένα σημείο και έπειτα δεσπόζουν, προκαταλαμβάνοντας τη «δωρική» φύση του κυρίου θέματος του επερχόμενου Allegro con fuoco σε Ρε ελάσσονα. Η σφοδρότητα με την οποία ξεκινά η έκθεση αυτής της μορφής σονάτας διατηρείται ακέραια και κατά την ενεργητικότατη μετάβαση προς τη Λα ελάσσονα, όπου ένα παράγωγο του «Αμήν της Δρέσδης» εξυφαίνεται πλέον σε πιο ήπιους τόνους (αν και με ελάχιστες «αναλαμπές» στον μείζονα τρόπο) επέχοντας ρόλο πλαγίου θέματος, πριν την ανάκληση μοτίβων του κυρίου θέματος για τις ανάγκες μιας εξόχως δραματικής κατακλείδας. Στη συνέχεια, ο συνθέτης αναδημιουργεί με θαυμαστό τρόπο τις φανφάρες της αργής εισαγωγής στο πρώτο τμήμα μιας εκτενούς ενότητας επεξεργασίας και, μέσα από τον συνδυασμό τους με ένα ως επί το πλείστον χαμηλόφωνο αλλά ζωηρό και απειλητικό υπόβαθρο, οδηγείται βαθμιαία σε συγκλονιστικές και παρατεταμένες κορυφώσεις. Ακόμη και η αναδρομή στο πλάγιο θέμα, που έρχεται κάποια στιγμή να καταπραΰνει τη δαιμονική αυτή εξέλιξη της μουσικής, δεν αργεί να αποδειχθεί ατελέσφορη και να εκτοπισθεί από μια νέα τρομακτική κλιμάκωση που τελικά προσκρούει σε αδιέξοδο. Μια ανάμνηση του δεύτερου σκέλους του «Αμήν της Δρέσδης» επανέρχεται τώρα με τη μορφή που είχε και στο τέλος της εισαγωγής, προκειμένου να σηματοδοτήσει την έναρξη της επανεκθέσεως. Εδώ, όμως, το κύριο θέμα επανεμφανίζεται ως σκιά του άλλοτε αγέρωχου εαυτού του και το πλάγιο θέμα που συνδέεται άμεσα με αυτό, σε τονική μεταφορά, δίνει πλέον περισσότερο την εντύπωση μιας φυσικής προεκτάσεώς του! Έτσι, η αναμενόμενη αντίθεση πραγματοποιείται στην coda του μέρους, η οποία επεκτείνει την κατακλείδα της εκθέσεως και δημιουργεί μια τελευταία εντυπωσιακή κλιμάκωση, που βρίσκει το επιστέγασμά της στις ύστατες «τραγικές» παραθέσεις των εναρκτήριων μοτίβων τόσο του πλαγίου όσο και του κυρίου θέματος.

Έπειτα από αυτό το γεμάτο ένταση πρώτο μέρος, ο Μέντελσον καταφεύγει σε ένα σαφώς πιο ανάλαφρο scherzo (Allegro vivace) σε Σι ύφεση μείζονα. Η βασική ιδέα του scherzo παρουσιάζεται εν πρώτοις από τα ξύλινα πνευστά, αλλά μετά τη σταδιακή δυναμική όξυνση που πραγματοποιείται στο πλαίσιο του (αντιθετικού) δεύτερου τμήματος του scherzo, η επαναφορά της λαμπρύνεται από ολόκληρη την ορχήστρα, προτού η εξέλιξή της οδηγήσει σε ένα ήσυχο κλείσιμο. Το ενδιάμεσο τρίο σε Σολ μείζονα, προσέτι, με το χαριτωμένο και λυρικό μελωδικό υλικό του, έρχεται σε απόλυτη σύμπνοια με τον χαρακτήρα του scherzo, όπως άλλωστε φανερώνει και η σχεδόν ανεπαίσθητη αναδρομή σε μοτίβα και φιγούρες του τρίο στην coda που διαδέχεται την επανάληψη του scherzo. Τουναντίον, το σύντομο αργό μέρος της Συμφωνίας, ένα τριμερές Andante σε Σολ ελάσσονα, εστιάζει στην εξύφανση μιας ελεγειακής μελωδίας με λιτά ενορχηστρωτικά μέσα και μόνο στο τέλος του ανακαλεί το πλάγιο θέμα του πρώτου μέρους, προκειμένου να ολοκληρωθεί κατά τρόπο γαλήνιο.

Το τελικό μέρος της «Συμφωνίας της Μεταρρυθμίσεως» ανοίγει, εν μέρει όπως και το πρώτο, με την παράθεση ενός ολοκληρωμένου λουθηρανικού χορικού άσματος και μάλιστα του περιφημότερου από όσα αποδίδονται στον ίδιο τον Λούθηρο: η μελωδία του "Ein' feste Burg ist unser Gott" («Ένα ισχυρό φρούριο είναι ο Θεός μας») εισάγεται αρχικά μόνον από ένα φλάουτο, αλλά σταδιακά εναρμονίζεται στη Σολ μείζονα από ολοένα και περισσότερα όργανα της ορχήστρας, έως ότου φτάσει στην τελική της πτώση με τη συμμετοχή όλων των πνευστών (Andante con moto). Με την ελεύθερη εξύφανση της εναρκτήριας φράσεως του χορικού και υπό τη διαρκή και ιδιαιτέρως ενεργητική συνοδεία των εγχόρδων (Allegro vivace), πραγματοποιείται ακολούθως η απαραίτητη στροφή προς τη Ρε μείζονα, στην οποία βασίζεται το Allegro maestoso σε μορφή σονάτας. Τόσο το κύριο θέμα, όσο και το πλάγιο, το οποίο εκτίθεται παρακάτω στη Λα μείζονα, προσλαμβάνουν μεγαλοπρεπή εορταστικό χαρακτήρα, σε αντίθεση με την ενδιάμεση μετάβαση που διαφοροποιείται έντονα από αυτά χάρη στην ορμητική αντιστικτική εξύφανση ενός νέου, πολύ χαρακτηριστικού μοτίβου. Παραιτούμενος, ωστόσο, από μια τυπική ενότητα επεξεργασίας, ο Μέντελσον αρκείται σε μια νέα εναρμόνιση των πέντε τελευταίων φράσεων του λουθηρανικού χορικού, δημιουργώντας κατ' αυτόν τον τρόπο ένα πιο απλό συνδετικό πέρασμα προς την επανέκθεση, όπου, ενώ από τη μία πλευρά τα δύο βασικά θέματα υπόκεινται σε αρκετές περικοπές κατά την τονική τους επαναφορά, από την άλλη η ενδιάμεση αντιστικτική ιδέα επιμηκύνεται και φθάνει στο απόγειό της συνδυαζόμενη αριστοτεχνικά με τις δύο πρώτες φράσεις του χορικού! Τέλος, στην coda του τελικού αυτού μέρους, μια αργή δυναμική κλιμάκωση προετοιμάζει την ομοφωνική αποθέωση της πρώτης αλλά και της τελευταίας φράσεως του χορικού από ολόκληρη την ορχήστρα.

Ιωάννης Φούλιας, 29/07/2008















Ο Ζερεμί Ρορέρ έχει χαρακτηριστεί «Ανακάλυψη της χρονιάς 2008» από τους Γάλλους κριτικούς. Όπου εμφανίζεται επαινείται για τη θεατρική του ευαισθησία, τη λεπτή του μουσικότητα και την έξοχη τεχνική του. Σε νεαρή ηλικία υπήρξε βοηθός των Marc Minkowski και William Christie. Το 2005, μαζί με τον βιολονίστα Julien Chauvin (Ζυλιέν Σωβέν), ίδρυσε το σύνολο Le Cercle de l'Harmonie (Ο κύκλος της Αρμονίας).

Το 2006, ο Ζερεμί Ρορέρ και ο Κύκλος της Αρμονίας τράβηξαν την προσοχή του ευρύτερου κοινού, που ενθουσιάστηκε με την παρουσίαση του «Ιδομενέα» στο Φεστιβάλ της Μπων. Από τότε, κάθε χρόνο παρουσιάζουν στο φεστιβάλ μια καινούργια κορυφαία παραγωγή. Το 2008, ο Ρορέρ και η ορχήστρα του έκαναν μια περίφημη εμφάνιση στο φεστιβάλ της Αιξ-αν-Προβάνς με το έργο του Χάυντν "L'infedeltà delusa". Ο Ρορέρ τιμήθηκε με το Βραβείο «Γκαμπριέλ Ντυσυρζέ», που δίνεται σε εξαιρετικούς νέους ερμηνευτές του Μότσαρτ.

Έχει ήδη διευθύνει πολλές σημαντικές ορχήστρες, όπως της Όπερας της Βαστίλλης και της Λυών, τη Φιλαρμονική Ορχήστρα της Γαλλικής Ραδιοφωνίας και τη Συμφωνική Ορχήστρα της Ραδιοφωνίας της Στουτγκάρδης. Το 2008, έκανε ένα εντυπωσιακό ξεκίνημα στις ΗΠΑ με την Ορχήστρα Δωματίου της Φιλαδέλφειας και αργότερα στο Βέλγιο, διευθύνοντας στο θέατρο La Monnaie τους «Γάμους του Φίγκαρο» (2009) και τον «Ιδομενέα» (2010) με μεγάλη επιτυχία. Επίσης, παρουσίασε πολλές οπερατικές παραγωγές στην Opéra Comique του Παρισιού. Στο Θέατρο των Ηλυσίων Πεδίων διηύθυνε τα έργα του Κουρτ Βάιλ "Mahagonny-Songspiel" και «Εφτά θανάσιμα αμαρτήματα» με το Ensemble Modern και την Angelika Kirchschlager.

Πρόσφατα έκανε το ξεκίνημά του στην Κρατική Όπερα της Βιένης διευθύνοντας την όπερα του Μότσαρτ «Έτσι κάνουν όλες», ενώ μελλοντικά σχέδιά του περιλαμβάνουν την Ορχήστρα Δωματίου του Μονάχου και τη Γερμανική Φιλαρμονική Μουσικής Δωματίου της Βρέμης. Επίσης, το 2013, θα παρουσιαστεί πρώτη φορά στο Φεστιβάλ του Γκλάιντμπορν.

Οι ηχογραφήσεις του με την Diana Damrau, τον Philippe Jaroussky και τον Κύκλο της Αρμονίας, στην εταιρεία Virgin Classics/EMI έχουν λάβει εξαιρετικές κριτικές.

greekfestival.gr


Jérémie Rhorer is an artist who combines intellectual rigour and absolute clarity of musical vision to produce thrilling performances of both operatic and symphonic repertoire. He founded his own orchestra Le Cercle de l’Harmonie in 2005 and shot to prominence conducting Mozart operas at the Theatre des Champs-Elysees, Aix and Beaune Festivals and at the Opera Comique. He has since appeared at many of the world's leading festivals, including Glyndebourne (with the London Philharmonic), Wiener Festwochen and Mostly Mozart New York, and has conducted at the Wiener Staatsoper, Munich and La Monnaie. Rhorer's achievements have most recently been recognised by the Syndicat des Critiques Francaises award for "Best Opera Production 2013" for Poulenc's Dialogue des Carmelites with the Philharmonia Orchestra at the Theatre des Champs-Elysees.

Rhorer also has a busy symphonic career. In 2015/16 he conducts the Leipzig Gewandhausorchester. Yomiuri Nippon (Tokyo) and Rotterdam Philharmonic for the first time (in their main series) and at the BBC Proms, and returns to the Royal Festival Hall with the Philharmonia Orchestra after his spectacular debut there in May 2015. In June 2015 he opened the St Denis Festival (Paris) with a much – anticipated return to the Orchestre National de France for Schumann's Das Paradies und die Peri. He is a regular guest of the Deutsche Kammerphilharmonie and the Basler Kammerorchester.

Highlights this season opera plans include Rhorer's debut at the Royal Danish Theatre in Copenhagen for Henze's Boulevard Solitude, returns to Frankfurt Opera for Verdi's Stiffelio and to La Monnaie for Béatrice et Bénédict. Recent operatic highlights include Rhorer's debut as at the Bavarian State Opera and Oper Frankfurt, Die Entführung aus dem Serail at Aix with the Freiburg Barockorchester and the world premiere of Thierry Escaich's Claude in Lyon. With Le Cercle de l'Harmonie he conducted La clemenza di Tito at the Théâtre des Champs-Élysées, and closed the 2015/15 season at the Opera Comique with Berlioz, Bizet, Delibes and Chabrier.

Rhorer studied at the Conservatoire National Supérieur in Paris, assisting Marc Minkowski and William Christie at a young age, before forming Le Cercle de l’Harmonie. They made their London debut at the Barbican in 2011, appear every year at the Musikfest Bremen and Bozar in Brussels, and have a residency in Deauville, alongside Rhorer's Artistic Directorship of the Mozart Festival at the Theatre des Champs-Elysees 2011-13 (conducting staged productions of Idomeneo, Così fan tutte and Don Giovanni). They have made several recordings for Virgin Classics/EMI and are now bringing their fresh approach to Liszt, Berlioz and the Beethoven symphonies on Naïve.

Jérémie Rhorer is also a notable composer. He is a winner of the "Pierre Cardin Composition Prize" of the Académie des Beaux-Arts and he has several commissioned works by the French Radio. His complete chamber music compositions were performed at the festival in La Roche-Posay in 2006, and the orchestral version of his piano work Le cimetière des enfants was premiered by the Orchestre National de Paris in 2008. 2014 saw the world premiere of his new cello concerto in Pau.

intermusica.co.uk














Δείτε επίσης – Watch also

Felix Mendelssohn: Symphony No.4 in A major "Italian" – hr-Sinfonieorchester, Paavo Järvi

Johann Sebastian Bach: Cantata BWV 80 – Felix Mendelssohn: Symphony No.5 in D – Radio Kamer Filharmonie (The farewell concert), Frans Brüggen

Saturday, October 24, 2015

Sergei Rachmaninov: Rhapsody on a Theme of Paganini – hr-Sinfonieorchester, Kirill Gerstein, Edward Gardner (HD 1080p)

Conducted by the British conductor Edward Gardner, hr-Sinfonieorchester (Frankfurt Radio Symphony Orchestra) and Kirill Gerstein (piano) perform "The Rhapsody on a Theme of Paganini, Op.43", a concertante (a mixture of the symphony and the concerto genres) work written for solo piano and symphony orchestra by Sergei Rachmaninov. Recorded live at Alte Oper Frankfurt on September 25, 2015.

Rachmaninov wrote the work at his villa (Villa Senar) in Switzerland in 1934. He himself was a noted interpreter of his own works, and he played the solo piano part at the piece's premiere at the Lyric Opera House in Baltimore, Maryland, on November 7, 1934 with the Philadelphia Orchestra, conducted by Leopold Stokowski (18 April 1882 - 13 September 1977, the British conductor of Polish and Irish descent. One of the leading conductors of the early and mid-20th Century, he is best known for his long association with the Philadelphia Orchestra). Rachmaninov, Stokowski, and the Philadelphia Orchestra made the first recording, on December 24, 1934, at RCA Victor's Trinity Church Studio in Camden, New Jersey.














Ο Σεργκέι Ραχμάνινοφ εμπνεύστηκε τη «Ραψωδία σ' ένα θέμα του Παγκανίνι» από το 24ο Καπρίτσιο του Παγκανίνι, ένα από τα πλέον διασκευασμένα έργα της κλασικής μουσικής, και τη συνέθεσε από τις 3 Ιουλίου έως τις 18 Αυγούστου 1934, στη βίλα του κοντά στη λίμνη της Λουκέρνης στην Ελβετία, κατά τη διάρκεια των θερινών διακοπών του. Το έργο, ένα αληθινό μουσικό κομψοτέχνημα, γραμμένο για πιάνο και ορχήστρα, αποτελείται από 26 μέρη (Εισαγωγή, Θέμα και 24 Παραλλαγές), τα οποία εκτελούνται χωρίς διακοπή.

Η πρεμιέρα του έργου, που διαρκεί γύρω στα 25 λεπτά, δόθηκε στις 7 Νοεμβρίου 1934 στη Βαλτιμόρη των Ηνωμένων Πολιτειών, με τον ίδιο τον συνθέτη στο πιάνο και τη Συμφωνική Ορχήστρα της Φιλαδέλφειας, υπό τη διεύθυνση του πολωνικής καταγωγής Αμερικανού μαέστρου Λέοπολντ Στοκόφσκι (1882-1977). Με τους ίδιους συντελεστές, το έργο ηχογραφήθηκε για πρώτη φορά στις 24 Δεκεμβρίου 1934, στα στούντιο της RCA στο Κάμπντεν του Νιου Τζέρσεϊ.

Η μελωδική 18η Παραλλαγή είναι το πιο γνωστό τμήμα του έργου και ένα από το πιο γνωστά κομμάτια της κλασικής μουσικής. Η 24η Παραλλαγή παρουσιάζει μεγάλες τεχνικές δυσκολίες για τον πιανίστα. Λίγο πριν από την πρεμιέρα του έργου, ο Ραχμάνινοφ, βιρτουόζος του πιάνου ο ίδιος, εξομολογήθηκε στον φίλο του πιανίστα Μπένο Μοϊσέβιτς τον φόβο του ότι θα του ήταν αρκετά δύσκολο να ερμηνεύσει την Παραλλαγή αυτή. Με την προτροπή του φίλου του, αντί του αλκοόλ που συνήθιζε να πίνει για να καλμάρει τα νεύρα του πριν από κάθε κοντσέρτο του, δοκίμασε ένα ποτήρι με ποτό μέντα. Η πρεμιέρα της «Ραψωδίας» είχε εξαιρετική επιτυχία, κι έτσι πριν από κάθε ερμηνεία του έργου αυτού ο Ραχμάνινοφ δοκίμαζε πάντα ένα ποτήρι με μέντα. Έτσι, η 24η Παραλλαγή έμεινε στην ιστορία της μουσικής ως «Παραλλαγή της Μέντας» ("Crème de Menthe Variation").

Πηγή: sansimera.gr


Τη «Ραψωδία σ' ένα θέμα του Παγκανίνι» του Σεργκέι Ραχμάνινοφ, ερμηνεύει ο διάσημος εβραϊκής καταγωγής Ρώσος πιανίστας (Αμερικανός πολίτης από το 2003) Kirill Gerstein. Τη Συμφωνική Ορχήστρα της Ραδιοφωνίας της Φρανκφούρτης διευθύνει ο διακεκριμένος Βρετανός αρχιμουσικός Edward Gardner. Η συναυλία δόθηκε στην Παλαιά Όπερα της Φρανκφούρτης στις 25 Σεπτεμβρίου 2015.



Sergei Rachmaninov (1873-1943)

♪ Rhapsody on a Theme of Paganini, Op.43 (1934)

Introduction. Allegro vivace – Variation i (Precedente)
Tema. L'istesso tempo
Variation ii. L'istesso tempo
Variation iii. L'istesso tempo
Variation iv. Più vivo
Variation v. Tempo precedente
Variation vi. L'istesso tempo
Variation vii. Meno mosso, a tempo moderato
Variation viii. Tempo I
Variation ix. L'istesso tempo
Variation x. L'istesso tempo
Variation xi. Moderato
Variation xii. Tempo di minuetto
Variation xiii. Allegro
Variation xiv. L'istesso tempo
Variation xv. Più vivo scherzando
Variation xvi. Allegretto
Variation xvii. Allegretto
Variation xviii. Andante cantabile
Variation xix. A tempo vivace
Variation xx. Un poco più vivo
Variation xxi. Un poco più vivo
Variation xxii. Un poco più vivo (Alla breve)
Variation xxiii. L'istesso tempo
Variation xxiv. A tempo un poco meno mosso

Kirill Gerstein, piano

hr-Sinfonieorchester (Frankfurt Radio Symphony Orchestra)
Conductor: Edward Gardner

Alte Oper Frankfurt, September 25, 2015

(HD 1080p)

First publication: October 24, 2015 / Πρώτη δημοσίευση: 24 Οκτωβρίου 2015
Last update: November 17, 2016 / Τελευταία ενημέρωση: 17 Νοεμβρίου 2016










































































Watch also / Δείτε επίσης

Franz Liszt: Piano Concerto No.1 in E flat major – Lang Lang, BBC Symphony Orchestra, Edward Gardner

Sergei Rachmaninov: The Isle of the Dead – hr-Sinfonieorchester, Edward Gardner (HD 1080p)

Sergei Rachmaninov

Sergei Rachmaninov: All-Night Vigil – Beate Koepp, Kwon-Shik Lee – WDR Rundfunkchor, Nicolas Fink (HD 1080p)

Sergei Rachmaninov: Piano Concerto No.2 in C minor – Dejan Lazić, London Philharmonic Orchestra, Kirill Petrenko (Audio video)

Sergei Rachmaninov: Rhapsody on a Theme of Paganini – Stephen Hough, BBC Symphony Orchestra, Sakari Oramo (HD 1080p)

Sergei Rachmaninov: Elegie Op.3 No.1 – Irina Lankova

A Russian Night: Tchaikovsky, Rachmaninov & Stravinsky – Hélène Grimaud, Claudio Abbado (Full HD 1080p)

Tuesday, October 20, 2015

Daniel Müller-Schott and Simon Trpčeski perform Cello Sonatas of Ludwig van Beethoven, Johannes Brahms and Frédéric Chopin












"A remarkably talented creator" — Frankfurter Allegemeine Zeitung
"Electrifying virtuosity... head plus heart, lots of heart" — The London Times

German cellist Daniel Müller-Schott is known for performances that "have the winning freshness of rediscovery" (The Sunday Times). From appearances with the London Philharmonic Orchestra and Boston Symphony Orchestra to the revered Wigmore Hall, Müller-Schott has established himself as one of the leading cellists of his generation. He is joined by longtime collaborator Simon Trpčeski, known for his "luminous sound and technical ease" (The Independent) who was appointed the first "National Artist of the Republic of Macedonia" in 2011. This high-profile duo brings vitality and virtuosity to interpretations of masterworks for cello and piano by Beethoven, Brahms and Chopin.



Δύο διάσημοι και σπουδαίοι μουσικοί, ο Γερμανός βιολοντσελίστας Daniel Müller-Schott και ο Σκοπιανός πιανίστας Simon Trpčeski ερμηνεύουν τη Σονάτα για βιολοντσέλο αρ. 4 σε Ντο μείζονα, έργο 102 αρ. 1 του Λούντβιχ βαν Μπετόβεν, τη Σονάτα για βιολοντσέλο αρ. 2 σε Φα μείζονα, έργο 99 του Γιοχάνες Μπραμς, και τη Σονάτα για βιολοντσέλο σε Σολ ελάσσονα, έργο 65 του Φρεντερίκ Σοπέν. Το ρεσιτάλ δόθηκε στη Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου στην Ουάσινγκτον, στις 24 Απριλίου 2014.



Ludwig van Beethoven (1770-1827)

♪ Cello Sonata No.4 in C major, Op.102 No.1 (1815)

i. Andante – Allegro vivace
ii. Adagio – Allegro vivace


Johannes Brahms (1833-1897)

♪ Cello Sonata No.2 in F major, Op.99 (1886)

i. Allegro vivace
ii. Adagio affettuoso
iii. Allegro passionato
iv. Allegro molto


Frédéric Chopin (1810-1849)

♪ Cello Sonata in G minor, Op.65 (1846)

i. Allegro moderato
ii. Scherzo
iii. Largo
iv. Finale. Allegro


Daniel Müller-Schott, cello

Simon Trpčeski, piano

The Library of Congress, Coolidge Auditorium (Thomas Jefferson Building, Washington), April 24, 2014

(HD 720p)

First publication: October 20, 2015 – Last update: April 22, 2017


Daniel Müller-Schott















Simon Trpčeski
















See also

Antonín Dvořák: Cello Concerto in B minor – Daniel Müller-Schott, Danmarks Radio SymfoniOrkestret, Dmitrij Kitajenko

Franz Schubert: Winterreise – Ian Bostridge, Julius Drake


Mahan Esfahani: Harpsichord Concert – Johann Kuhnau, JS Bach, WF Bach, CPE Bach, Bohuslav Martinů, Sergei Prokofiev (HD 1080p)


Friday, October 16, 2015

Grigory Sokolov plays Schubert, Beethoven, Rameau and Brahms – Recital at the Berliner Philharmonie, 2013

Έχουν ήδη περάσει πάνω από 40 χρόνια από τότε που ένα 16χρονο αγόρι από το Λένινγκραντ – σημερινή Αγία Πετρούπολη – εξέπληττε τους πάντες, στον Διεθνή Διαγωνισμό Τσαϊκόφσκι (1966) με την εντυπωσιακή ερμηνευτική του ωριμότητα και την τεχνική του αρτιότητα. Έχοντας αρχίσει να μελετάει πιάνο από την ηλικία των 5 ετών στη γενέτειρά του, έχοντας ήδη δώσει από τα 12 του το πρώτο του μεγάλο ρεσιτάλ κι έχοντας εξασφαλίσει από μικρός τον θαυμασμό του μυθικού πλέον Εμίλ Γκίλελς, ο πρώην «τρομερός έφηβος» του πιάνου έχει μεταμορφωθεί σήμερα σε έναν από τους μεγαλύτερους πιανίστες εν ζωή. Με μιαν ακόρεστη δίψα για την πιανιστική εργογραφία, ο Γκριγκόρι Σοκόλοφ κατάφερε να αποκτήσει ένα εκτενέστατο ρεπερτόριο που καλύπτει ένα χρονικό φάσμα μεγαλύτερο των τεσσάρων αιώνων. Ως πιανίστας, ο Γκριγκόρι Σοκόλοφ χαρακτηρίζεται από σχεδόν ανεξάντλητη μουσική δύναμη, ευφάνταστο αυθορμητισμό, ιδιάζουσα ποιητικότητα, προσωπικό ύφος και ρυθμική ελευθερία.

Η γκάμα των χρωματισμών του είναι απεριόριστη, χωρίς ωστόσο να προδίδεται η μελωδική γραμμή, ενώ, από τεχνική άποψη, ο θρυλικός δεξιοτέχνης δίνει ιδιαίτερη έμφαση στην κατασκευή των πιάνων που χρησιμοποιεί, των οποίων τον μηχανισμό γνωρίζει σε βάθος. Όσο για τη δική του ιδιότυπη τεχνική, θεωρεί πρωτεύουσας σημασίας την ευκινησία των δακτύλων και αποκηρύσσει την κατάχρηση του πεντάλ, έχοντας ένα δικό του ερμηνευτικό «πιστεύω» που βασίζεται στη φυσικότητα.

Ο Γκριγκόρι Σοκόλοφ είναι περιζήτητος σε όλο τον κόσμο. Έχει εμφανιστεί στο Λονδίνο, το Παρίσι, τη Βιένη, το Βερολίνο, τη Μαδρίτη, το Σάλτσμπουργκ, τη Νέα Υόρκη και αλλού, ενώ έχει συνεργαστεί με φημισμένους αρχιμουσικούς (Myung-whun Chung, Valery Gergiev, Trevor Pinnock, Sakari Oramo, Paavo Järvi, Herbert Blomstedt, Alexander Lazarev, Moshe Atzmon, κ.ά) και διάσημες Ορχήστρες (Φιλαρμονικές της Νέας Υόρκης, του Μονάχου, Γκεβάντχαους της Λειψίας, Κονσερτγκεμπάου του Άμστερνταμ, Φιλαρμόνια του Λονδίνου, Συμφωνική του Μόντρεαλ, κ.ά.). Σε ό,τι αφορά στη δισκογραφική του δραστηριότητα, προτιμά τις ζωντανές ηχογραφήσεις και έχει καταγράψει σε βινύλιο και ψηφιακό δίσκο έργα Μπαχ, Μπετόβεν, Μπραμς, Σοπέν, Ραχμάνινοφ, Προκόφιεφ, Σούμπερτ, Σούμαν, Σκριάμπιν και Τσαϊκόφσκι.

Το ρεσιτάλ αυτό, στο οποίο ο Γκριγκόρι Σοκόλοφ ερμηνεύει Φραντς Σούμπερτ, Λούντβιχ βαν Μπετόβεν, Ζαν Φιλίπ Ραμώ και Γιοχάνες Μπραμς, δόθηκε στη βερολινέζικη αίθουσα συναυλιών Berliner Philharmonie στις 5 Ιουνίου 2013. Η μοναδική προηγούμενη φορά που ο Γκριγκόρι Σοκόλοφ συμφώνησε να βιντεοσκοπηθεί το ρεσιτάλ του, ήταν τον Νοέμβριο του 2002 στο Θέατρο των Ηλυσίων Πεδίων στο Παρίσι.














In the 40 years since the 16-year-old Grigory Sokolov was awarded first prize at the International Tchaikovsky Piano Competition in Moscow in 1966, the world has been blessed with what one American critic recently called "a kind of pianism, musicianship and artistry one thought had vanished forever". Championed at a young age by Emil Gilels and a prominent figure on the Russian music scene since his early teens, Sokolov has gained an almost mythical status amongst music-lovers and pianophiles throughout the world. He is considered by many today to be the world's greatest living pianist. Ever since his first major piano recital in Leningrad at the age of 12, Sokolov has amazed everyone again and again with the enormous breadth of his repertoire and his huge, almost physical musical strength. Using little pedal, and thus superior finger-work, he draws from the concert grand an immense variety of sounds; he has an unlimited palette of colours, a spontaneous imagination and a magical control of line. His interpretations are poetic and highly individual, and his rhythmic freedom and elasticity of phrase are perhaps unequalled among pianists today.

Those who are used to his art are most particularly attracted by the naturalness of his performing manner, which is part of his artistic credo. His playing betrays no influence from past masters, his style and approach are entirely his own, and are completely unique. Whatever Grigory Sokolov performs, be it a Pavane of William Byrd, a Bach Fantasia, Chopin Mazurka or a Prelude of Ravel, it suddenly sounds completely new. Even a familiar Beethoven Sonata can be rediscovered as a new piece. But all this magic has its earthly roots: Sokolov knows more about a Steinway than many piano technicians, and before he sits down to play a strange instrument, he first examines its inner mechanics, taking it to pieces. He is used to studying for many hours every day, and even on the day of a concert, practices on stage for hours, "getting to know" the piano. That he prefers his CDs to be recorded live is not surprising, since he likes to capture the sacred moments of a real, live concert and avoid the sterile atmosphere of a studio.

Grigory Sokolov is a regular guest of the most prestigious concert halls and festivals of Europe. He has performed in London, Paris, Vienna, Berlin, Madrid, Salzburg, Munich, Rome, New York, and worked with many of the world's most prominent conductors including Myung-Whun Chung, Valery Gergiev, Trevor Pinnock, Neeme Järvi, Herbert Blomstedt, Sakari Oramo, Alexander Lazarev, Moshe Atzmon, etc. He has worked with orchestras including the New York Philharmonic, Montreal Symphony, Münchner Philharmoniker, Leipzig Gewandhaus, the Philharmonia and Amsterdam Concertgebouw. Sokolov has made a number of live recordings for Melodya and Opus 111 labels. These include works by Bach, Beethoven, Brahms, Chopin, Rachmaninoff, Prokofiev, Schubert, Schumann, Scriabin, and Tchaikovsky.

In June 2013 Grigory Sokolov, a piano superstar, gave his approval for his recital at the Berliner Philharmonie to be filmed. The last time his performance was filmed live was in November 2002, more than ten years ago, at the Théâtre des Champs-Élysées in Paris.


[Το βίντεο αφαιρέθηκε για λόγους «πνευματικών δικαιωμάτων» – The video was removed for "copyright reasons"]

Grigory Sokolov / Recital at the Berliner Philharmonie, 2013

Franz Schubert (1797-1828)

♪ Four impromptus, Op.90, D.899

No.1 in C minor (Allegro molto moderato)
No.2 in E flat major (Allegro)
No.3 in G flat major (Andante)
No.4 in A flat major (Allegretto)

♪ 3 Klavierstucke, D.946

No.1 in E-flat minor
No.2 in E flat major
No.3 in C major



Ludwig van Beethoven (1770-1827)


♪ Piano Sonata No.29 in B flat Major, Op.106 "Grosse Sonate fur das Hammerklavier"

i. Allegro
ii. Scherzo, assai vivace
iii. Adagio sostenuto. Appassionato e con molto sentimento
iv. Largo – Allegro risoluto
v. Fugue



Jean-Philippe Rameau (1683-1764)


♪ Suite in D Major, second part of the Pieces de clavecin avec une methode pour la mecanique des doigts (Piano transcription)

1. Les Tendres Plaintes. Rondeau
7. Les Tourbillons. Rondeau
8. Les Cyclopes. Rondeau
5. La Follette. Rondeau

♪ Les Indes galantes (Piano transcription)

Danse des sauvages



Johannes Brahms (1833-1897)


♪ Intermezzi, Op.117

No.2 in B flat minor

Grigory Sokolov, piano


Berliner Philharmonie (Berlin, Germany), June 5, 2013 (5 Ιουνίου 2013)


(HD 720p)






































Wednesday, October 14, 2015

Maurice Ravel: Boléro – hr-Sinfonieorchester, Andrés Orozco-Estrada (HD 1080p)

Το «Μπολερό» γράφτηκε για μπαλέτο το 1928, κατόπιν παραγγελίας της Ρωσίδας μπαλαρίνας Ίντα Ρουμπινστάιν, αλλά έγινε γνωστό από τις ορχηστρικές του εκτελέσεις.

Αρχικά, η Ρουμπινστάιν ζήτησε από τον Μωρίς Ραβέλ να ενορχηστρώσει 6 κομμάτια από τη σύνθεση για πιάνο του Αλμπένιθ, «Ιμπέρια». Τον πρόλαβε, όμως, ο Ισπανός μαέστρος Ενρίκε Αρμπός, που απέκτησε και τα σχετικά πνευματικά δικαιώματα. Τότε ο Ραβέλ αποφάσισε να ενορχηστρώσει μια δική του παλιά σύνθεση. Όμως, άλλαξε γνώμη και αποφάσισε να γράψει μια νέα σύνθεση.

Η έμπνευση τού ήρθε το καλοκαίρι του 1928, καθώς βρισκόταν σε διακοπές στο παραλιακό θέρετρο του Σεν Ζαν ντε Λιζ. Με το ένα χέρι άρχισε να παίζει μια μελωδία στο πιάνο για τον φίλο του Γκιστάβ Σαμαζέιγ. Σε μια στιγμή του είπε: «Δεν νομίζεις ότι το θέμα αυτό έχει μια επίμονη ποιότητα; Σκοπεύω να το επαναλάβω μερικές φορές χωρίς καμία εξέλιξη, αυξάνοντας βαθμιαία την ορχήστρα, όσο μπορώ». Η σύνθεση είχε αρχικά τον τίτλο «Φαντάνγκο» και στη συνέχεια «Μπολέρο» (γαλλιστί «Μπολερό»). Και οι δύο αυτές ονομασίες παραπέμπουν σε ισπανικούς λαϊκούς χορούς του 18ου αιώνα.

Η πρεμιέρα του «Μπολερό» δόθηκε στις 22 Νοεμβρίου 1928 στην Όπερα των Παρισίων, σε χορογραφία της Μπρονισλάβα Νιζίσκα και σκηνογραφία του Αλεξάντρ Μπενουά. Την Ορχήστρα της Όπερας των Παρισίων διηύθυνε ο Βάλτερ Στάραμ. Η υπόθεση του μπαλέτου, σύμφωνα με το πρόγραμμα της παράστασης: Μέσα σ' ένα καπηλειό, άνθρωποι χορεύουν κάτω από μια λάμπα που κρέμεται από το ταβάνι. Σε απάντηση της πρόσκλησής τους, μια κοπέλα ανεβαίνει πάνω στο τραπέζι και χορεύει όλο και πιο ζωηρά.

Το έργο γνώρισε αμέσως μεγάλη επιτυχία προς μεγάλη έκπληξη του Ραβέλ, που πίστευε ότι δεν θα γινόταν αποδεκτό από τους μουσικούς. Έγραφε στον Κουβανό συνάδελφό του Χοακίν Ντιν: «Δεν έχει καλά - καλά μορφή, δεν έχει ανάπτυξη και μετά βίας έχει μετατροπίες». Η αμερικανική του πρεμιέρα έγινε δεκτή με ουρανομήκεις ζητωκραυγές από το μουσικόφιλο κοινό της Νέας Υόρκης, όταν παρουσιάσθηκε από τον Αρτούρο Τοσκανίνι και τη Φιλαρμονική της αμερικανικής μεγαλούπολης στις 14 Νοεμβρίου 1929. Στην επιτυχία του έργου συνέβαλε αφάνταστα και η διάδοσή του μέσω του γραμμοφώνου. Η πρώτη ηχογράφηση του «Μπολερό» έγινε στις 8 Ιανουαρίου του 1930.

Το «Μπολερό» δεν είναι ένα από τα σπουδαιότερα έργα του Ραβέλ, αλλά είναι το πιο δημοφιλές. Αποτελεί μια αληθινή ενορχηστρωτική πραγματεία. Ο συνθέτης εισάγει ένα - ένα τα διαφορετικά όργανα της ορχήστρας, βασιζόμενος απλώς και μόνο στην επανάληψη ενός κυρίου θέματος, που χωρίζεται σε δύο μουσικές φράσεις. Το έργο αρχίζει με τον ρυθμό του μπολερό, που παίζεται από το ταμπούρο, ενώ οι βιόλες και τα βιολοντσέλα υποστηρίζουν τον ρυθμό. Ο Ραβέλ κατάφερε να αναδείξει τον ανοιχτά ερωτικό χαρακτήρα του ήρεμου, απλού και λικνιστικού σπανιόλικου θέματος, το οποίο επαναλαμβάνεται ξανά και ξανά, σταδιακά μεταβάλλοντας τις αποχρώσεις των μουσικών οργάνων και οδηγώντας τελικά σε μια οργασμική κορύφωση.



Τη Συμφωνική Ορχήστρα της Ραδιοφωνίας της Φρανκφούρτης διευθύνει ο ανερχόμενος, ταλαντούχος Κολομβιανός βιολονίστας και μαέστρος Andrés Orozco-Estrada. Η συναυλία δόθηκε στις 27 Αυγούστου 2014, στο πάρκο Metzler της Φρανκφούρτης.



Maurice Ravel (1875-1937)

♪ Boléro (1928)


hr-Sinfonieorchester (Frankfurt Radio Symphony Orchestra)
Conductor: Andrés Orozco-Estrada

Open Air Konzert, Metzlerpark Frankfurt, August 27, 2014 (27 Αυγούστου 2014)

(HD 1080p)

Πηγή για την εισαγωγή: sansimera.gr























































































See also


Gustav Mahler: Symphony No.8 in E flat major – hr-Sinfonieorchester, Paavo Järvi

Maurice Ravel: La valse – hr-Sinfonieorchester, Jean-Christophe Spinosi

&

Maurice Ravel: Boléro – London Symphony Orchestra, Valery Gergiev (HD 1080p)

Maurice Ravel: Boléro – Maya Plisetskaya

Saturday, October 10, 2015

Camille Saint-Saëns: Introduction and Rondo Capriccioso in A minor, arr. for violin & piano – Charlie Siem, Walter Delahunt (rehearsal)

Ο Καμίγ Σαιν-Σανς έγραψε το έργο «Εισαγωγή και ρόντο καπριτσιόζο» για βιολί και ορχήστρα, σε Λα ελάσσονα, το 1863, για τον βιρτουόζο Ισπανό βιολονίστα και συνθέτη της Ρομαντικής περιόδου, Πάμπλο ντε Σαρασάτε (Pablo de Sarasate, 1844-1908), στον οποίο και το αφιέρωσε. Το έργο, ιδιαίτερης τεχνικής δυσκολίας για τον βιολονίστα ερμηνευτή, έχει γνωρίσει πολλές διασκευές, με γνωστότερες αυτές από τον Ζωρζ Μπιζέ (για βιολί και πιάνο) και από τον Κλωντ Ντεμπυσσύ (για δύο πιάνα).

Το έργο «Εισαγωγή και ρόντο καπριτσιόζο» του Καμίγ Σαιν-Σανς, σε διασκευή για βιολί και πιάνο από τον Ζωρζ Μπιζέ, ερμηνεύουν – κατά τη διάρκεια πρόβας – ο διάσημος (και ως μοντέλο) 29χρονος Άγγλος βιολονίστας Τσάρλι Σιέμ και ο διακεκριμένος Καναδός πιανίστας Walter Delahunt. Ο Τσάρλι Σιέμ παίζει ένα βιολί του 1737, κατασκευασμένο από τον Guarneri del Gesu. Το βιολί αυτό, γνωστό επίσης ως d’Egville, ανήκε προηγουμένως στον Γεχούντι Μενουχίν (1916-1999).

















Charlie Siem plays a violin made by Guarneri del Gesu from 1735, also known as the d’Egville. The violin was previously owned by Yehudi Menuhin (1916-1999).

The Introduction and Rondo capriccioso, Op.28, is one of Saint-Saëns' few genuine showpieces. It was composed for his friend, the virtuoso violinist Pablo de Sarasate (1844-1908), for whom he had already written the Violin Concerto in A major, Op.20 (1859), and for whom he would eventually create the Violin Concerto in B minor, Op.61 (1880). Whereas the Op.20 Violin Concerto was written when the violinist was only 24 years of age, the Introduction and Rondo capriccioso is deliberately challenging – a testimony to the mature master's technique. Sarasate's frequent programming of the work did a great deal for its popularity in the years after its publication (1870); its appeal was wide enough, in fact, that both George Bizet and Claude Debussy made arrangements of it – the former for violin and piano, and the latter for piano, four hands. — John Palmer (allmusic.com)




Camille Saint-Saëns (1835-1921)

♪ Introduction and Rondo Capriccioso in A minor, Op.28 (1863)


Charlie Siem, violin
Walter Delahunt, piano

(Πρόβα / Rehearsal)

Denmark, Gavnø Castle, 2014

(HD 720p)































































Δείτε επίσης – Watch also

Wolfgang Amadeus Mozart: Violin Concerto No.5 in A major – Charlie Siem, Gabriele Bonolis


César Franck: Sonata for Violin and Piano in A major – Charlie Siem, Walter Delahunt


Johannes Brahms: Violin Sonata No.3 in D minor – Charlie Siem, Walter Delahunt


Henryk Wieniawski: Polonaise de Concert No.1 in D major "Polonaise Brillante" – Charlie Siem, Walter Delahunt


Ole Bull: Cantabile doloroso e Rondo giocoso, for violin and orchestra – Charlie Siem, London Symphony Orchestra, Andrew Gourlay


Johannes Brahms: Violin Sonata No.1 in G major – Charlie Siem, Itamar Golan


Camille Saint-Saëns: Introduction and Rondo Capriccioso in A minor, arr. for violin & piano – Charlie Siem, Caroline Jaya-Ratnam

&

Camille Saint-Saëns: Introduction and Rondo Capriccioso in A minor – Daniel Lozakovich, Talich Philharmonia Prague, Jan Talich (HD 1080p)

Thursday, October 08, 2015

Wolfgang Amadeus Mozart: Violin Concerto No.5 in A major – Charlie Siem, Gabriele Bonolis

Το Πέμπτο Κοντσέρτο για βιολί σε Λα μείζονα του Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ είναι το τελευταίο και πιο δημοφιλές από τα κοντσέρτα για βιολί που συνέθεσε σε ηλικία 19 ετών ο συνθέτης. Όμορφο και δεξιοτεχνικό έργο, ιδιαίτερα εκφραστικό, είναι γνωστό και ως «Τούρκικο κοντσέρτο» λόγω του ανατολίτικου ύφους που χαρακτηρίζει το τρίτο μέρος του. Η χειρόγραφη παρτιτούρα του έργου φυλάσσεται στη Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου στην Ουάσινγκτον.

Το Κοντσέρτο για βιολί αρ. 5 σε Λα μείζονα, K.219, του Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ ερμηνεύει ο διάσημος (και ως μοντέλο) 29χρονος Άγγλος βιολονίστας Τσάρλι Σιέμ. Τη Φιλαρμονική Ορχήστρα του Μάρκε* διευθύνει ο Ιταλός αρχιμουσικός Gabriele Bonolis. Ο Τσάρλι Σιέμ παίζει ένα βιολί του 1737, κατασκευασμένο από τον Guarneri del Gesu. Το βιολί αυτό, γνωστό επίσης ως d’Egville, ανήκε προηγουμένως στον Γεχούντι Μενουχίν (1916-1999).

* Περιφέρεια της Ιταλίας, στο κεντρικό τμήμα της χώρας. Πρωτεύουσά της είναι η Ανκόνα.

















Charlie Siem plays a violin made by Guarneri del Gesu from 1735, also known as the d’Egville. The violin was previously owned by Yehudi Menuhin (1916-1999).


The Violin Concerto No.5 in A major, K.219, often referred to by the nickname "The Turkish", was written by Wolfgang Amadeus Mozart in 1775, premiering during the holiday season that year in Salzburg. It follows the typical fast-slow-fast musical structure.

Mozart composed the majority of his concertos for string instruments from 1773 to 1779, but it is unknown for whom, or for what occasion, he wrote them. Similarly, the dating of these works is unclear. Analysis of the handwriting, papers and watermarks has proved that all five violin concertos were re-dated several times. The year of composition of the fifth concerto "1775" was scratched out and replaced by "1780", and later changed again to "1775". Mozart would not use the key of A major for a concerto again until the Piano Concerto No.12 (K.414). The autograph score is preserved in the Library of Congress, Washington D.C.



Wolfgang Amadeus Mozart (1756-1791)

♪ Violin Concerto No.5 in A major, K.219 (1775)


i. Allegro aperto – Adagio – Allegro aperto

ii. Adagio
iii. Rondeau – Tempo di minuetto

Charlie Siem, violin


Orchestra Filarmonica Marchigiana

Μουσική διεύθυνση (Conductor): Gabriele Bonolis

Italy, Civitanova Classica Piano Festival, December 2014 (Δεκέμβριος 2014)


(HD 1080p)


























Δείτε επίσης – Watch also

Camille Saint-Saëns: Introduction and Rondo Capriccioso in A minor, arr. for violin & piano – Charlie Siem, Walter Delahunt (rehearsal)

César Franck: Sonata for Violin and Piano in A major – Charlie Siem, Walter Delahunt

Johannes Brahms: Violin Sonata No.3 in D minor – Charlie Siem, Walter Delahunt


Henryk Wieniawski: Polonaise de Concert No.1 in D major "Polonaise Brillante" – Charlie Siem, Walter Delahunt


Ole Bull: Cantabile doloroso e Rondo giocoso, for violin and orchestra – Charlie Siem, London Symphony Orchestra, Andrew Gourlay

Johannes Brahms: Violin Sonata No.1 in G major – Charlie Siem, Itamar Golan


Camille Saint-Saëns: Introduction and Rondo Capriccioso in A minor, arr. for violin & piano – Charlie Siem, Caroline Jaya-Ratnam


Tuesday, October 06, 2015

We're back!

Επιστρέψαμε, είμαστε καλά και συνεχίζουμε από εκεί που σταματήσαμε.

We returned, we are well and continue from where we stopped.

Photo by Joshua Earle