Christian Thielemann

Christian Thielemann

Friday, November 20, 2015

Ludwig van Beethoven: Piano Concerto No.3 in C minor – Kit Armstrong, Gothenburg Symphony Orchestra, Kent Nagano

Το Τρίτο Κοντσέρτο για πιάνο σε Ντο ελάσσονα, έργο 37 του Λούντβιχ βαν Μπετόβεν, τοποθετείται στο μεταίχμιο μεταξύ του 18ου και του 19ου αιώνα, αλλά και των δύο πρώτων δημιουργικών του περιόδων: αν και ο σχεδιασμός του ξεκίνησε πιθανότατα το 1799, η σύνθεσή του διακόπηκε το 1800, για να συνεχιστεί κατά διαστήματα κατά τα επόμενα έτη και τελικά να ολοκληρωθεί στις αρχές του 1803, προκειμένου να παρουσιαστεί από τον συνθέτη σε μια συναυλία με έργα του που δόθηκε στις 5 Απριλίου 1803, στη Βιένη. Μάλιστα, μια εξακριβωμένη ιστορική μαρτυρία αναφέρει ότι ο Μπετόβεν έπαιζε στο πιάνο σχεδόν από μνήμης, καθώς η παρτιτούρα που είχε μπροστά του έδινε περισσότερο την εντύπωση ενός σχεδίου, με το σολιστικό μέρος να είναι ως επί το πλείστον κενό! Έτσι, για την έκδοση του κοντσέρτου, που πραγματοποιήθηκε το 1804 με αφιέρωση στον πρίγκιπα Λουδοβίκο Φερδινάνδο της Πρωσίας, ο συνθέτης ήταν υποχρεωμένος να διαθέσει επιπρόσθετο χρόνο, προκειμένου να καταγράψει με κάθε λεπτομέρεια όλα όσα έλειπαν από το χειρόγραφο που είχε ετοιμάσει πολύ βιαστικά το προηγούμενο έτος.*

Το Κοντσέρτο για πιάνο αρ. 3 σε Ντο ελάσσονα, έργο 37 του Λούντβιχ βαν Μπετόβεν, ερμηνεύει ο ταχύτατα ανερχόμενος 23χρονος Αμερικανός πιανίστας, συνθέτης (και μαθηματικός!) Κιτ Άρμστρονγκ. Τη Συμφωνική Ορχήστρα του Γκέτεμποργκ διευθύνει ένας από τους μεγαλύτερους μαέστρους των ημερών μας, ο Αμερικανός Κεντ Ναγκάνο. Η συναυλία δόθηκε στο Μέγαρο Μουσικής του Γκέτεμποργκ στις 5 Νοεμβρίου 2015.

Kit Armstrong, Kent Nagano














We do not know when exactly Beethoven composed his Piano Concerto No.3, however we know its core was certainly written during the period 1799-1802, at a time that was characterised first by a distinct creative crisis and then by its effective surmounting. Beethoven revolutionised his creartive process. He decided thet henceforth his compositions would be called into being through a long and laborious process of creating countless pre-initial, initial sketches, etc. and that the element of spontaneity would be significantly reduced. The Piano Concerto No.3 is one of the first works to have been written in accordance with that modus operandi. The concerto premiered on April 5th, 1803, with the composer as soloist.

The famous American conductor Kent Nagano conducts Kit Armstrong and Gothenburg Symphony in Ludwig van Beethoven's Piano Concerto No.3. Kit Armstrong is an American pianist with mathematical precision. Yes, literally. He is both a piano virtuoso and an expert mathematician. He has made a rapid career in his areas of expertise, with talent and determination. A review in the Independent newspaper highlighted his "relaxed and expressive authority", calling him "a budding new member of the pianistic pantheon" and "a composer to watch." His performance of Beethoven's third piano concerto is something out of the ordinary. The concert was given at the Gothenburg Concert Hall on November 5, 2015.



Ludwig van Beethoven (1770-1827)

♪ Piano Concerto No.3 in C minor, Op.37 (1803) 

i. Allegro con brio
ii. Largo
iii. Rondo. Allegro – Presto

Kit Armstrong, piano

Gothenburg Symphony Orchestra
Μουσική διεύθυνση (Conductor): Kent Nagano

Gothenburg Concert Hall, November 5, 2015 (5 Νοεμβρίου 2015)

(HD 720p)














*(συνέχεια) Το εναρκτήριο ritornello του πρώτου μέρους (Allegro con brio) ανοίγει με ένα παθητικό κύριο θέμα, το οποίο λίγο παρακάτω «εκρήγνυται» στη Μι ύφεση μείζονα και οδηγεί με πολλή ενέργεια σε μια περισσότερο μελωδική πλάγια θεματική ιδέα· γρήγορα, όμως, η αρχική τονικότητα αποκαθίσταται και το ritornello ολοκληρώνεται με μια σειρά καταληκτικών ιδεών, οι οποίες ανάγονται εμφανέστατα στο κύριο θέμα. Η εντυπωσιακή είσοδος του πιάνου δίνει κατόπιν το έναυσμα για τη σολιστική έκθεση των σημαντικότερων από τις ιδέες που έχουν ήδη διατυπωθεί από την ορχήστρα, με αρκετές παραλλαγές, επεκτάσεις και επιπρόσθετα δεξιοτεχνικά περάσματα, ιδίως μετά την επανεμφάνιση και του πλαγίου θέματος. Με ασυγκράτητη ορμή και ανακαλώντας γνωστά ως επί το πλείστον μοτίβα, το δεύτερο ορχηστρικό ritornello αποσταθεροποιεί γρήγορα τη δευτερεύουσα τονικότητα της Μι ύφεση μείζονος και στρέφεται προς τη Σολ ελάσσονα, η οποία χρησιμεύει ακολούθως ως τονική αφετηρία για την ανάπτυξη του κυρίου θεματικού υλικού στο πλαίσιο της σολιστικής επεξεργασίας. Μια σφοδρότατη επαναφορά της εναρκτήριας ιδέας από την ορχήστρα (τρίτο ritornello) σηματοδοτεί την έναρξη της επανεκθέσεως, η οποία αρχικά βασίζεται στο πρώτο ritornello, αλλά από την επαναφορά της πλάγιας θεματικής ιδέας και έπειτα ακολουθεί πλέον τον σχεδιασμό της εκθέσεως, σε μεταφορά στην ομώνυμη Ντο μείζονα. Εντούτοις, με τη νέα δυναμική παρέμβαση της ορχήστρας στο τέταρτο ritornello, ο ελάσσων τρόπος επανέρχεται στο προσκήνιο παράλληλα με την προετοιμασία της αυτοσχέδιας καντέντσας (για την οποία ο Μπετόβεν προσέφερε εκ των υστέρων μιαν ενδιαφέρουσα εκτελεστική εκδοχή), μετά την περάτωση της οποίας – και εν αντιθέσει προς τις προδιαγραφές της κλασικής μορφής της σονάτας κοντσέρτου – το πιάνο διαμορφώνει από κοινού με την ορχήστρα μιαν εντυπωσιακή καταληκτική κλιμάκωση (coda).

Αρκετοί έχουν προβεί στην επιφανειακή παρατήρηση ότι το έργο αυτό οφείλει πολλά στα κοντσέρτα για πιάνο του Μότσαρτ και δη στο KV 491, που είναι γραμμένο επίσης στην Ντο ελάσσονα. Αυτό που έχει διαφύγει σχεδόν απ' όλους, όμως, είναι το ότι η μορφή του αργού μέρους του κοντσέρτου του Μπετόβεν συνιστά την πλέον απτή ένδειξη μοτσάρτιας επιρροής· και αυτό, διότι εδώ βρίσκει εφαρμογή ένας σπάνιος συνδυασμός τριμερούς ασματικής μορφής και σονάτας, ο οποίος καλλιεργήθηκε συστηματικά σχεδόν μόνο μεταξύ των ώριμων κοντσέρτων του Mozart. Αξιομνημόνευτο, προσέτι, είναι το γεγονός ότι το εν λόγω Largo έχει γραφεί σε μια τονικότητα, τη Μι μείζονα, η οποία απομακρύνεται ασυνήθιστα από την Ντο ελάσσονα! Αυτό, βέβαια, επιτρέπει στο αρχικό θέμα, το οποίο παρουσιάζεται πρώτα από τον σολίστα και έπειτα συμπληρώνεται από την ορχήστρα, να αποδεσμευτεί άμεσα απ' ό,τι έχει προηγηθεί και να αναδείξει τον ιδιαίτερο, βαθύ εκφραστικό του πλούτο. Μια μετάβαση καθώς και η υποψία ενός πλαγίου θέματος σονάτας καλύπτουν ακολούθως το πρώτο τμήμα μιας ευρύτερης μεσαίας ενότητας, η οποία συνεχίζεται με έναν λυρικότατο διάλογο φλάουτου και φαγκότου υπό τη συνοδεία πληθωρικών πιανιστικών αρπισμών· η μετατροπική πορεία αυτού του διαλόγου επαναπροσεγγίζει τελικά τη Μι μείζονα, για μια παραλλαγμένη επαναφορά του αρχικού θέματος, το οποίο διαδέχεται μια σχετικά εκτενής κατακλείδα, όπου ο σολίστας έχει την δυνατότητα να επιδείξει περαιτέρω τις ερμηνευτικές αρετές του.

Οι εναλλαγές του σολίστα με την ορχήστρα στην έναρξη του Rondo: allegro, ενός μέρους που στην πραγματικότητα συνδυάζει στοιχεία σονάτας και ροντό, αναδεικνύουν εξίσου τη μελαγχολική αλλά και την παρορμητική πλευρά του χαρακτήρος του κυρίου θέματος σε Ντο ελάσσονα. Όσο και αν στη συνέχεια το ανάλαφρο πλάγιο θέμα και τα περίτεχνα περάσματα που το συνοδεύουν στην σχετική Μι ύφεση μείζονα προσδίδουν έναν πρόσκαιρο τόνο αισιοδοξίας, η επανεμφάνιση ολόκληρου του κυρίου θέματος αποκαθιστά με κατηγορηματικό τρόπο την αρχική τάξη πραγμάτων. Ακόμη πιο ακραίες αντιθέσεις διαμορφώνονται στη συνέχεια μεταξύ των επιμέρους τμημάτων της κεντρικής ενότητος της επεξεργασίας, όπου την ήρεμη διάθεση μιας – σχετικά εκτενούς και δομικά αυθύπαρκτης – νέας ιδέας έρχεται να ακυρώσει δια μιας η παράφορη φουγκοειδής ορχηστρική ανάπτυξη του κυρίου θέματος, ενώ από την άλλη πλευρά η αναμενόμενη δεύτερη επαναφορά του ιδίου αναβάλλεται χάρη σε μιαν εμβόλιμη αισθαντική αναπόληση του πιάνου στην τονικότητα του αργού μέρους (Μι μείζονα)! Τελικά, η προσδοκώμενη επανέκθεση του κυρίου θέματος πραγματοποιείται αλλά με σημαντικές περικοπές, γεγονός που εξυπηρετεί την μετέπειτα οριστική εδραίωση της ομώνυμης Ντο μείζονος, όχι μόνο κατά την επαναφορά του πλαγίου θέματος και των συνοδευτικών του περασμάτων, αλλά και στην coda, όπου το κύριο θέμα επιστρέφει μεταλλαγμένο πυροδοτώντας μια σειρά εύθυμων και ζωηρών καταληκτικών χειρονομιών.

Ιωάννης Φούλιας (14.07.2008)















Born in Los Angeles in 1992, Kit Armstrong started composing at five and shortly after that began piano studies. Today he performs in the most famous concert halls in the world.

In November 2015, Sony Classical released Kit Armstrong's new solo album Liszt: Symphonic Scenes. His previous album on Sony, with works by Bach, Ligeti and Armstrong was released in September 2013. Illustrating the original nature of his programming, the selection of Chorale Preludes by J.S. Bach attracted particular attention. For Kulturradio (RBB) it was "one of the very few CDs that the world was waiting for"; the NDR Kultur described it as a "debut album full of emotions".

Kit Armstrong's compositions are published by Edition Peters. A six time winner of the ASCAP Foundation's Morton Gould Young Composer's Award, he has received commissions from the Leipzig Gewandhaus, the Volkswagen Autostadt Movimentos festival, the Philharmonic Orchestra Kiel, and BASF Culture Management, among others. His piano trio, "Stop Laughing, We're rehearsing!" was released on CD by the GENUIN label.

Armstrong studied at the Curtis Institute of Music in Philadelphia and at the Royal Academy of Music in London. At the age of seven, he started studying natural sciences at various universities including the University of Pennsylvania and Imperial College London. He earned his master’s degree in pure mathematics at the University of Paris VI.

Kit Armstrong received Schleswig-Holstein Music Festival's Leonard Bernstein Award in 2010. Kit Armstrong won the WEMAG-Soloist Prize at the Mecklenburg-Vorpommern Festival in 2014.

At the age of 13, Kit Armstrong came to know Alfred Brendel, who since then has guided him as his teacher and mentor and ascribes to him "an understanding of the great piano works that combines freshness and subtlety, emotion and intellect". The unique relationship between Armstrong and Brendel was captured in the film "Set the Piano Stool on Fire" by the British director Mark Kidel.

In 2013, Kit Armstrong acquired the Eglise Sainte-Thérèse in Hirson, France, with the plan of reawakening this disused church, a unique historical Art Deco monument, as a concert hall and creative centre for culture. Following its inauguration in 2014, it has become home to events featuring imaginative programmes and renowned artists.






























































See also / Δείτε επίσης

Gothenburg Symphony Orchestra – All the posts


&

Ludwig van Beethoven: Piano Concerto No.3 in C minor – Paul Lewis, Mark Elder

No comments:

Post a Comment