DSO Live

DSO Live
SUNDAY, MAY 7: Los Angeles: 12:00 noon – Detroit, New York, Toronto: 03:00 PM – London: 08:00 PM – Paris, Brussels, Berlin, Madrid: 09:00 PM – Moscow, Kiev, Athens: 10:00 PM | MONDAY, MAY 8: Jakarta: 02:00 AM

Sunday, July 31, 2016

Franz Liszt: Piano Concerto No.2 in A major – Nikolai Demidenko, Orquesta Sinfónica de Galicia, Otto Tausk (HD 1080p)

Franz Liszt (22/10/1811 - 31/07/1886)

130ή επέτειος από το θάνατό του / 130th anniversary of his death



Το Κοντσέρτο για πιάνο αρ. 2 σε Λα μείζονα, S.125, του Φραντς Λιστ, ερμηνεύει ο μεγάλος, πολυβραβευμένος και περιζήτητος Ρώσος πιανίστας Νικολάι Ντεμιντένκο. Τη Συμφωνική Ορχήστρα της Γαλικίας διευθύνει ο διακεκριμένος Ολλανδός αρχιμουσικός Otto Tausk. Η συναυλία δόθηκε στο Palacio de la Ópera, στην πόλη Α Κορούνια της Ισπανίας, στις 15 Απριλίου 2016.

Ο Φραντς Λιστ άρχισε να γράφει το Δεύτερο Κοντσέρτο για πιάνο κατά την περίοδο 1839-1840. Στη συνέχεια εγκατέλειψε το χειρόγραφο για μια δεκαετία. Όταν επέστρεψε σε αυτό, το αναθεώρησε κατ' επανάληψη. Η τέταρτη και τελευταία αναθεώρηση του έργου ολοκληρώθηκε το 1861. Ο Λιστ αφιέρωσε το Κοντσέρτο στον μαθητή του, Hans von Bronsart (1830-1913), ο οποίος το ερμήνευσε πρώτος, υπό τη διεύθυνση του συνθέτη, στη Βαϊμάρη στις 7 Ιανουαρίου 1857.



Τα δύο κοντσέρτα για πιάνο του Φραντς Λιστ αποτελούν δημοφιλέστατα σημεία αναφοράς στη ρομαντική εργογραφία. Ο Λιστ ήταν ενήμερος για τις υφολογικές εξελίξεις πάνω στο είδος του κοντσέρτου καθώς γνώριζε προσωπικά τους περισσότερους από τους συνθέτες της εποχής, ενώ είχε ερμηνεύσει πάρα πολλά από τα έργα για πιάνο που είχαν γραφεί από σύγχρονούς του δημιουργούς. Κατά την περίοδο 1839-1846 πραγματοποίησε πάνω από χίλιες εμφανίσεις. Υπήρξε ο θεμελιωτής του ρεσιτάλ, ο πρώτος που ενσωμάτωσε έργα διαφορετικής αισθητικής σε ένα ενιαίο πρόγραμμα και αυτό επηρέασε και τις αισθητικές καταβολές του ως συνθέτη.

Το Κοντσέρτο για πιάνο αρ. 2 σε Λα μείζονα, S.125, ακολουθεί τη μορφολογική διάρθρωση του Κοντσέρτου για πιάνο αρ. 1. Είναι γραμμένο ως ένα ενιαίο μέρος, το οποίο υποδιαιρείται σε πέντε υποενότητες. Εκτείνεται σε 600 μουσικά μέτρα και διέπεται από συνεχείς εναλλαγές σε τονικότητες, θεματολογικό υλικό, υφολογικά και μορφολογικά στοιχεία. Το βασικό ρυθμομελωδικό κύτταρο πάνω στο οποίο δομούνται όλα τα προαναφερόμενα συστατικά είναι το βασικό θέμα (τα τέσσερα πρώτα μέτρα του έργου), το οποίο στη συνέχεια παραλλάσσεται διαρκώς, ανάλογα με τις εκάστοτε ιδιαιτερότητες. Εκτός από το βασικό θέμα, κατά τη διάρκεια του Κοντσέρτου παρουσιάζονται άλλα τέσσερα θέματα. Συνολικά τα πέντε θέματα του έργου παρουσιάζονται ως εξής: Το πρώτο και το δεύτερο παρουσιάζονται στην πρώτη υποενότητα, το τρίτο και το τέταρτο στη δεύτερη υποενότητα και το πέμπτο στην τρίτη υποενότητα.

Πηγή: Σπύρος Δεληγιαννόπουλος (Συνθέτης, μουσικολόγος, πιανίστας)














Liszt composed the Piano Concerto No.2 in A major in 1839 and revised it often, beginning in 1849. It was first performed on January 7, 1857, in Weimar, by Hans von Bronsart, with the composer conducting. The first American performance was given in Boston on October 5, 1870, by Anna Mehlig, with Theodore Thomas. The orchestra consists of three flutes and piccolo, two oboes, two clarinets, two bassoons, two horns, two trumpets, three trombones and tuba, timpani, cymbals, and strings. Performance time is approximately twenty-two minutes.

Liszt is music's misunderstood genius. The greatest pianist of his time, he often has been caricatured as a mad, intemperate virtuoso and as a shameless and tawdry showman. (Early in his career, he tried, with uncanny success, to emulate both the theatrical extravagance and technical brilliance of the superstar violinist Paganini.) But when Robert Schumann heard Liszt play, he was struck most of all by the young musician's "tenderness and boldness of emotion". Clara Schumann, an important pianist herself, told her husband, "When I heard Liszt for the first time in Vienna, I just couldn't control myself, I sobbed freely with emotion". Although his popularity as a pianist was nearly unrivaled in the nineteenth century, his ultimate importance to music history is as a serious, boldly original, and even revolutionary composer.

By the time he gave up his public career in 1847, a month before his thirty-sixth birthday, to devote time to composition and conducting, Liszt had not only written dozens of solo display pieces to take on the road, but he also had begun experimenting with large-scale works for piano and orchestra. His father Adam remembered two piano concertos from the 1820s; they haven't survived. There's a Grande fantaisie symphonique on themes by Berlioz and a fantasia on Beethoven's Ruins of Athens, both dating from the 1830s. During that decade, Liszt also sketched the two familiar piano concertos and drafted a third he ultimately set aside. (The autograph was discovered in 1988; Janina Fialkowska gave the world premiere, with Kenneth Jean conducting the Chicago Symphony Orchestra, on May 3, 1990.)

Liszt never met Franz Schubert, the composer whose influence on his concept of instrumental form was the most profound, even though they lived near each other in Vienna for more than a year. Liszt admired Schubert's music throughout his life, and he made piano transcriptions of many of the great songs so that he could play them in recital. Of all Schubert's compositions, it was the Wanderer Fantasy, a large and demanding work for piano solo, that he loved most, and it was practically the only one of Schubert's piano pieces that he played publicly. (In the early 1850s, after he had retired from the concert stage, Liszt arranged Schubert's Wanderer Fantasy for piano and orchestra and also for two pianos.) Liszt was attracted not only by the fantasy's wild virtuosity (so unexpected from Schubert, normally the most selfeffacing of composers), but also by its extraordinary form – four movements linked in a continuous structure and further unified by a single theme.

Liszt was decades ahead of his time in his appreciation of Schubert, and the music he ultimately wrote in the spirit of the Wanderer Fantasy – bold experiments with questions of organization and formal structure – are the works of a pioneer, not a mimic. Liszt's masterpiece in this quest is his own single greatest work for piano solo, the Sonata in B minor. Both piano concertos are indebted to Schubert's idea of individual movements bound together as one, though it’s the first that more closely follows the path of the Wanderer Fantasy. Both benefit from Liszt's evolving concept of an entire full-length piece that works like a single movement in sonata form, with material introduced, developed, and later recapitulated. And both demonstrate Liszt's extraordinary skill at thematic camouflage and transformation – the ability to manufacture themes of remarkably diverse character from the same melody. Liszt originally called his Second Piano Concerto a Concerto symphonique, after the works of the same name by Henry Litolff, a pianist and composer who normally followed Liszt's lead in artistic matters, just as his name now follows Liszt's in music dictionaries. Liszt was interested in Litolff's concertos because they explored unconventional designs for large pieces combining piano and orchestra. But Liszt ultimately dispensed with the borrowed title, recognizing that, whatever its hybrid qualities, his score was more concerto than symphony. (He and Litolff were long-time friends, and Liszt dedicated his First Piano Concerto to him; today we frequently encounter Litolff's name only through the publishing house he acquired with his second marriage.)

The second concerto continues to explore the ideas of joining sections and thematic variation found in the first, although it’s more subtle in its melodic sleight of hand and freer and more mysterious in its progression of linked movements. It's also less overtly virtuosic, as if Liszt had taken to heart Litolff's idea of solo and orchestra as two closely integrated entities. Where Liszt introduced the soloist in a dazzling display of octaves and filigree in the first concerto, here the piano slips in with gentle arpeggios beneath the quiet wind music that opens the work. (It's remarkable how often in this concerto the piano appears to accompany the orchestra.) Soon the piano asserts itself, and eventually there is even a cadenza, though it's short and to the point, which is to introduce a new section. Throughout this concerto, the pianist often helps Liszt move from section to section – from the gentle nocturne to a dazzling scherzo and the martial finale – without breaking the continuity.

The success of Liszt's continuous form depends on his command of thematic metamorphosis. It's a technique learned not only from Schubert, but also from the finale of Beethoven's Ninth Symphony, where the "Ode to Joy" becomes a Turkish march, with cymbals and drums, and from Berlioz's Symphonie fantastique, with its superb and classic idée fixe eventually converted into one of the most grotesque melodies in music. Better than either of these composers, Liszt understood the full potential of the concept – disguise so complete as to be unrecognizable – and the A major concerto is one of his most masterful demonstrations. The lyrical opening melody, to take the most obvious example, arrives at the finale dressed for a great march – a makeover that's hardly undetectable, but complete nonetheless, with its pace, character, time signature, key, and dynamics all dramatically altered. Although this brilliant and noisy march often has been criticized as a vulgar betrayal of Liszt's original theme, it succeeds admirably, both as a rousing finale and as a demonstration of the art of camouflage.

Source: Phillip Huscher, program annotator for the Chicago Symphony Orchestra (cso.org)



Franz Liszt (1811-1886)

♪ Piano Concerto No.2 in A major, S.125 (1839, 1848-1861)

Adagio sostenuto assai – Allegro agitato assai – Allegro moderato – Allegro deciso – Marziale un poco meno allegro – Allegro animato

Nikolai Demidenko, piano

Orquesta Sinfónica de Galicia
Conductor: Otto Tausk

Palacio de la Ópera, A Coruña, April 15, 2016

(HD 1080p)


Photo by Damil Kalogjera
Ο Νικολάι Ντεμιντένκο γεννήθηκε το 1955 στη ρωσική πόλη Aniskino, η οποία βρίσκεται σε απόσταση εκατό χιλιομέτρων από τη Μόσχα. Διεθνώς περιζήτητος ως πιανίστας, έχει ένα ευρύτατο ρεπερτόριο που περιλαμβάνει έργα συνθετών όπως ο Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ, ο Μούτσιο Κλεμέντι, ο Φέλιξ Μέντελσον, ο Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ, ο Μοντέστ Μουσόργκσκι και ο Ντομένικο Σκαρλάτι. Είναι διάσημος κυρίως για τις μεγαλειώδεις ερμηνείες του στα κοντσέρτα των Σεργκέι Προκόφιεφ, Σεργκέι Ραχμάνινοφ και Πιότρ Ιλίτς Τσαϊκόφσκι. Υπήρξε μαθητής του Ντμίτρι Μπασκίροφ. Από τους πιο βραβευμένους πιανίστες της γενιάς του, έχει συμπράξει με πολλές από τις μεγαλύτερες ορχήστρες του κόσμου, διατηρώντας μια γόνιμη συνεργασία με τη Φιλαρμονική της Αγίας Πετρούπολης και τον σπουδαίο μαέστρο Γιούρι Τεμιρκάνοφ. Συνεργάζεται επίσης με αρκετούς από τους Ρώσους καλλιτέχνες που ζουν – όπως και ο ίδιος – μόνιμα στο Λονδίνο, όπως με τον βιολοντσελίστα Λεονίντ Γκορόχοφ, τον πιανίστα Ντμίτρι Αλεξέεφ, και το Τρίο Εγχόρδων Ερμιτάζ.



The Russian-born British pianist Nikolai Demidenko (b. 1955) is a celebrated piano virtuoso, considered a leading exponent of the Russian school of playing. His blend of technical brilliance and musical vision have earned him consistent raves since he first emerged on the international scene in the mid-1980s, and he has become a musical fixture in his adopted home of Great Britain, where he gained citizenship in 1995.

Demidenko began playing before the age of five, learning on his grandfather's old, beaten-up piano. By the age of six, he was a student of Anna Kantor (Evgeny Kissin's teacher) at the Gnessin School of Music. An obstinate student who disliked scales and technique, Demidenko still made swift progress, and he eventually entered the Moscow Conservatory. There, he studied with Dmitri Bashkirov, whom Demidenko credits with fostering his more individual qualities as a player, as well as ironing out the remaining wrinkles in his technique. Reaching the finals of both the 1976 Montreal competition and the 1978 Tchaikovsky competition in Moscow (where he played through an acute case of the flu) served as a final springboard to professional recognition.

A 1985 tour with the Moscow Radio Symphony Orchestra introduced Demidenko to the West, and in particular Great Britain, where he would become a resident in 1990. While teaching piano at the University of Surrey, Demidenko has steadily built an international career of the highest caliber, playing concertos with many of Europe's greatest orchestras and conductors, and playing a landmark series of recitals in London's Wigmore Hall. His recordings of Medtner, Mussorgsky, and Busoni have been particularly well-received, and he has established himself as a leading interpreter of Liszt and Chopin. Demidenko has also ventured into earlier composers, such as Bach, Mozart, and Scarlatti, playing with a degree of rhythmic freedom (rubato) that cuts against the grain of studied performance practice; Demidenko feels that it is an essential ingredient of their music.

Source: Allen Schrott (allmusic.com)






























































More photos / Περισσότερες φωτογραφίες


See also / Δείτε επίσης

Franz Liszt: Piano Concerto No.1 in E flat major – Lang Lang, BBC Symphony Orchestra, Edward Gardner

Aldo Ciccolini plays Liszt & Wagner (Audio video)

Franz Liszt: Songs – Markella Hatziano, Steven Larson (Audio video)

Franz Liszt: Piano Sonata in B minor – Van Cliburn

Thursday, July 28, 2016

Edvard Grieg: Piano concerto in A minor – Håvard Gimse, Gothenburg Symphony Orchestra, Johannes Gustavsson (HD 1080p)

Το Κοντσέρτο για πιάνο και ορχήστρα σε Λα ελάσσονα, έργο 16, του Έντβαρντ Γκρηγκ, ερμηνεύει ο βραβευμένος Νορβηγός πιανίστας Håvard Gimse. Τη Συμφωνική Ορχήστρα του Γκέτεμποργκ διευθύνει ο πολύ δημοφιλής Σουηδός μαέστρος Johannes Gustavsson. Εξάρχων, ο Per Enoksson. Η συναυλία δόθηκε στο Μέγαρο Μουσικής του Γκέτεμποργκ στις 4 Φεβρουαρίου 2016.

Ο Έντβαρντ Γκρηγκ έγραψε το δημοφιλές Κοντσέρτο για πιάνο και ορχήστρα το 1868, σε ηλικία 25 ετών, την περίοδο που ο ίδιος και η σύζυγός του, Νίνα, έκαναν διακοπές στη Δανία, μετά τη γέννηση του πρώτου παιδιού τους, της Αλεξάνδρας. Ωστόσο, το έργο εκδόθηκε τέσσερα χρόνια αργότερα, το 1872, και παρόλο που χαιρετίστηκε με ενθουσιασμό από το κοινό, ο Γκρηγκ δεν έμεινε ικανοποιημένος και το αναθεώρησε πολλές φορές.



The Piano Concerto in A minor, Op.16, composed by Edvard Grieg in 1868, was the only concerto Grieg completed. It is one of his most popular works and among the most popular of all piano concertos. It is often compared to Schumman's Concerto, being in the same key and displaying similar features.



Edvard Grieg (1843-1907)

♪ Piano concerto in A minor, Op.16 (1868)

i. Allegro molto moderato
ii. Adagio
iii. Allegro moderato molto e marcato

Håvard Gimse, piano

Concert master: Per Enoksson

Gothenburg Symphony Orchestra
Conductor: Johannes Gustavsson

Gothenburg Concert Hall, February 4, 2016 (4 Φεβρουαρίου 2016)

(HD 1080p)











































































More photos


See also

Edvard Grieg: Piano concerto in A minor – Hannes Minnaar, Limburgs Symfonie Orkest, Otto Tausk

Gothenburg Symphony Orchestra – All the posts

Tuesday, July 26, 2016

Τα κωλόπαιδα της Πλατείας Συντάγματος

Φωτογραφία: iefimerida.gr
















Πολλά γράφτηκαν και ειπώθηκαν τις τελευταίες ημέρες για τα «παιδιά», άτομα κυρίως από 15 έως 25 χρόνων, τα οποία, «εξαιτίας της ελλιπούς αγωγής και μόρφωσης, που λαμβάνουν από το οικογενειακό τους περιβάλλον και το σχολείο τους, και της κρίσης αξιών και ιδανικών, όπως και της έλλειψης ενός κοινού οράματος, που μαστίζουν την εποχή μας», πλημμυρίζουν καθημερινά – περισσότερο μετά το απόγευμα – την Πλατεία Συντάγματος, προκειμένου να συμμετάσχουν μέσω του κινητού τηλεφώνου τους στο παιχνίδι Pokémon Go που σημειώνει τεράστια επιτυχία σε όλες τις χώρες όπου έχει κυκλοφορήσει.


Φωτογραφία: iefimerida.gr
Τι είναι το Pokémon Go

Το Pokémon Go δεν είναι παρά μία εφαρμογή επαυξημένης πραγματικότητας για έξυπνες συσκευές, που χρησιμοποιεί την τοποθεσία των παικτών. Η ιδέα του παιχνιδιού συνελήφθη το 2014 από τον Satoru Iwata της Nintendo και του Tsunekazu Ishihara της The Pokémon Company, ως ένα πρωταπριλιάτικο αστείο σε συνεργασία με την Google, και το οποίο ονομάστηκε Pokémon Challenge. Αναπτύχθηκε από την Niantic, ενώ εκδόθηκε από την εταιρεία The Pokémon Company ως μέρος της σειράς Pokémon. Το παιχνίδι κυκλοφόρησε τον Ιούλιο του 2016 για συσκευές iOS και Android. Το παιχνίδι δίνει τη δυνατότητα στους παίκτες να πιάνουν, να μονομαχούν και να προπονούν εικονικά πλάσματα, τα οποία ονομάζονται Pokémon, και τα οποία εμφανίζονται μέσω ενός ειδικού λογισμικού στην οθόνη, η οποία αποτυπώνει μέσω κάμερας τον πραγματικό κόσμο. Η εφαρμογή χρησιμοποιεί το GPS και την κάμερα της συμβατής συσκευής. Οι παίκτες έχουν επίσης τη δυνατότητα να τραβήξουν φωτογραφίες του Pokémon που αντιμετωπίζουν είτε με τη λειτουργία επαυξημένης πραγματικότητας είτε χωρίς αυτή, χρησιμοποιώντας την κάμερα της συσκευής τους. Το τελευταίο θέτει ευθέως ζήτημα συνταγματικής νομιμότητας για τη συγκεκριμένη εφαρμογή, καθώς δίνει τη δυνατότητα σε όλους να φωτογραφίζουν ή να βιντεοσκοπούν τον οποιονδήποτε, μη γνωρίζοντας κανείς πού μπορεί να καταλήξουν όλες αυτές οι φωτογραφίες και τα βίντεο. Ύβρις απέναντι στην ιστορία της ανθρωπότητας, έχει χαρακτηριστεί επίσης το συγκεκριμένο παιχνίδι, εξαιτίας του γεγονότος ότι η εμφάνιση των πλασμάτων του Pokémon Go είναι αυξημένη σε τόπους όπως το Άουσβιτς (στα κρεματόρια πιο συγκεκριμένα) και στα Μουσεία του Ολοκαυτώματος. Αξίζει ακόμη να αναφερθεί ότι, λόγω της προσήλωσης που η εφαρμογή απαιτεί από τους παίκτες, από τις πρώτες κιόλας ώρες κυκλοφορίας του παιχνιδιού έχουν αναφερθεί αμέτρητα ατυχήματα στους δρόμους, βουτιές στο κενό, ληστείες, μέχρι απαγωγές και δολοφονίες (η πιο πρόσφατη στη Γουατεμάλα).

Φωτογραφία: iefimerida.gr














Πίσω στην Πλατεία Συντάγματος

Σε μια χώρα που καταρρέει, με ποσοστά ανεργίας και φτώχειας τα οποία προκαλούν ίλιγγο, με την κοινωνία ρημαγμένη, τη δημοκρατία καταρρακωμένη και τους δημοκρατικούς θεσμούς πιο απαξιωμένους από ποτέ, σε μια χώρα-φάρσα όπως η Ελλάδα τα τελευταία χρόνια, η εικόνα εκατοντάδων νέων που κοιτάζουν μόνο τα κινητά τους τηλέφωνα, με έκδηλη την αγωνία στο βλέμμα τους, που συνεννοούνται με κοφτές κωδικοποιημένες φράσεις, εντελώς χαμένοι στον «κόσμο τους» που κάθε άλλο παρά είναι στην πραγματικότητα ο δικός τους κόσμος, η εικόνα αυτή δεν είναι απλώς αποκαλυπτική για τη σημερινή κατάντια της ελληνικής νεολαίας· κυρίως είναι απελπιστικά απογοητευτική για το μέλλον αυτού του τόπου.

Το να κυνηγάς ψηφιακά ζωάκια σε πραγματικούς δημόσιους χώρους, θέτοντας σε κίνδυνο όχι μόνο τη δική σου σωματική ακεραιότητα αλλά και των άλλων, τι διαφορετικό μαρτυρά εκτός από βλακεία και πλήρη ανευθυνότητα; Το να προσπαθείς να πιάσεις το Πόκεμον που ξεπηδά πίσω από τον άστεγο που κείτεται στο πεζοδρόμιο ή τον φουκαρά που βρίσκεται χωμένος μέσα στον κάδο απορριμάτων ψάχνοντας για οτιδήποτε χρήσιμο στον ίδιο, αποτελεί αλητεία και αδιαντροπιά. Κι αυτά δεν σε κάνουν ξεχωριστό ούτε πιο μάγκα από τους άλλους: σε κάνουν, απλώς, κωλόπαιδο.

Σε κάνουν, επίσης, άξιο συνεχιστή των γονιών σου που στήριξαν, τις τελευταίες δεκαετίες και πιθανότατα να στηρίζουν ακόμη, το άθλιο πολιτικό σύστημα που κατέστρεψε τη χώρα και, παρόλο που ψυχορραγεί πλέον, συνεχίζει να την καταστρέφει.

Σε αυτήν εδώ τη χώρα, η οποία το μόνο που παράγει σε αφθονία είναι άτομα χωρίς παιδεία, ατάλαντα, παχύσαρκα και νωθρά, έχεις αρχίσει ήδη να θέτεις τις βάσεις για μιαν εξασφαλισμένη σταδιοδρομία.

Ως κωλόπαιδο, έναν μόνο κίνδυνο διατρέχεις: να διαβάσεις κάποτε στην οθόνη του πανάκριβου κινητού τηλεφώνου σου, τη φράση "The Game is Over".

Πρόσωπα της Κλασικής Μουσικής

Φωτογραφία: altsantiri.gr
















Δείτε επίσης – See also

Βρίζοντας αποχωρούν οι θεατές από το Φεστιβάλ Αθηνών 2016

Τι επιλέγουμε και τι αποφεύγουμε αυτό το καλοκαίρι

Britain is again an independent state

Η κλασική μουσική βελτιώνει τη νοητική ανάπλαση των παιδιών

Monday, July 25, 2016

Johannes Brahms: Violin Concerto in D major – Frank Peter Zimmermann, Symphonieorchester des Bayerischen Rundfunks, Mariss Jansons (HD 1080p)

Το Κοντσέρτο για βιολί σε Ρε μείζονα, έργο 77, του Γιοχάνες Μπραμς, ερμηνεύει ένας από τους μεγαλύτερους βιρτουόζους των ημερών μας, ο διάσημος Γερμανός βιολονίστας Φρανκ Πέτερ Τσίμερμαν. Τη Συμφωνική Ορχήστρα της Ραδιοφωνίας της Βαυαρίας διευθύνει ο σπουδαίος Λετονός μαέστρος Μαρίς Τζάνσονς. Η συναυλία δόθηκε στο Πολιτιστικό Κέντρο Γκάσταϊγκ του Μονάχου, στις 17 Απριλίου 2015.

Το έργο του Μπραμς ανήκει στην καθαρή γερμανική παράδοση. Την ώρα που ο Λιστ και ο Βάγκνερ ανοίγουν τα μουσικά μονοπάτια σε όλη την Ευρώπη, ο Μπραμς μένει προσηλωμένος στην κληρονομιά του Μπαχ, του Μότσαρτ και του Μπετόβεν, και περνά πολλές ώρες για να μελετήσει τα έργα ακόμη παλαιότερων συνθετών, όπως των πολυφωνιστών της Αναγέννησης. Αν και οι σύγχρονοί του προσπαθούν να του βάλουν την ταμπέλα του μουσικού συντηρητισμού, εκείνος την αρνείται καθώς η μεγαλοφυΐα του εκδηλώνει την αυτονομία του στο κλασικό στυλ και στη ρομαντική επινόηση. Ωστόσο, ο θαυμασμός του για τον Μπετόβεν δεν διαψεύδεται ποτέ: τα ονόματά τους συχνά συνδέονται στενά.

Παρά τις προσπάθειες του Παγκανίνι για τη δόξα του βιολιού, το όργανο που βασιλεύει στον κόσμο του κοντσέρτου είναι το πιάνο, ακόμη και στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα (ο ίδιος ο Μπραμς έχει συνθέσει δύο κοντσέρτα για πιάνο). Ανάμεσα στο Κοντσέρτο για βιολί του Μπετόβεν και σε εκείνο του Μπραμς βρίσκονται αυτά του Μέντελσον, του Σούμαν (το οποίο έμεινε ανολοκλήρωτο) και πιο πρόσφατα του Τσαϊκόφσκι. Ο Μπραμς πάνω απ' όλα είναι πιανίστας. Αλλά έχει στον περίγυρό του δύο εξαιρετικούς βιολονίστες φίλους, τον Ούγγρο Ρέμενι και τον σπουδαίο βιρτουόζο Γιόζεφ Γιοακίμ. Αναμφίβολα, χάρη σε αυτόν τον εξαιρετικό βιολονίστα ο Μπραμς ξεκινά να συνθέτει, το καλοκαίρι του 1878, το μοναδικό Κοντσέρτο για βιολί.

Εκείνη την εποχή ο Γιοχάνες Μπραμς είναι ήδη 45 ετών, έχει πλέον εισέλθει στην πιο δημιουργική και παραγωγική φάση της ζωής του: έχει ολοκληρώσει τη σύνθεσή του «Παραλλαγές σε ένα θέμα του Χάυντν» (1873), την Πρώτη και τη Δεύτερη Συμφωνία (1876 και 1877) και τη Σονάτα για βιολί, έργο 78. Εμφανίζεται επίσηε ως ένας από τους καλύτερους συνθέτες της γενιάς του. Ύστερα από κάποιο διάστημα στη Βιένη, όπου απασχολήθηκε σε σημαντικές θέσεις, έχει εξασφαλιστεί πλέον οικονομικά και μπορεί να αφοσιωθεί ολοκληρωτικά στην τέχνη του. Δίνει, λοιπόν, κατά τη διάρκεια του χειμώνα πολυάριθμα κοντσέρτα, ενώ το καλοκαίρι απολαμβάνει την ησυχία της υπαίθρου, απ' όπου αντλεί την έμπνευσή του. Το καλοκαίρι του 1878, βρίσκεται στο Πόρτσναχ, στις όχθες της λίμνης Βορτ.

Επεξεργάζεται το Κοντσέρτο για βιολί σε στενή συνεργασία με τον βιολονίστα Γιόζεφ Γιοακίμ. Ο Μπραμς δεν σταματά να συμβουλεύεται αυτόν τον σπουδαίο μουσικό, ακόμη και όταν βρίσκεται μακριά: «Θα ήμουν πολύ ευτυχισμένος», γράφει, «αν μου έδινες τη γνώμη σου και αν μου έκανες υποδείξεις όπου χρειάζεται, όπως ‘δύσκολο’, ‘άτσαλο’, ‘δεν είναι κατάλληλο για εκτέλεση’ κλπ». Ο Γιοακίμ του απαντά: «Χάρηκα πολύ όταν έμαθα ότι συνθέτεις κοντσέρτο για βιολί (και μάλιστα σε τέσσερα μέρη)! Διάβασα αμέσως αυτό που μου έστειλες και θα βρεις ένα σχόλιο ή μια συμβουλή διόρθωσης – αλλά μου είναι δύσκολο να κρίνω χωρίς τη σύνθεση. Το μεγαλύτερο μέρος του υλικού είναι κατάλληλο για εκτέλεση, μερικές φορές πραγματικά ιδιωματικό και πρωτότυπο – αλλά δεν μπορώ να σε διαβεβαιώσω ότι μπορεί να παρουσιαστεί σε κοινό, προτού το παίξεις σε εμένα από την αρχή ως το τέλος». Ο Γιοακίμ θα συναντήσει, λοιπόν, τον συνθέτη για να κάνουν τις απαραίτητες αλλαγές. Το έργο παρουσιάζεται την Πρωτοχρονιά του 1879, από την Ορχήστρα Γκεβάντχαους της Λειψίας, υπό τη διεύθυνση του Μπραμς και με τον Γιοακίμ ως σολίστα.

Έπειτα από αυτήν την εκτέλεση, ο Μπραμς επανεξετάζει το έργο, επιθυμώντας να το βελτιώσει. Έτσι, λοιπόν, απορρίπτει τη δομή των τεσσάρων μερών, γράφοντας από την αρχή το Adagio και αφαιρώντας το Scherzo – μέρη που θα ξαναχρησιμοποιήσει στο Δεύτερο Κοντσέρτο για πιάνο, που ξεκίνησε να γράφει το 1878. Με αυτήν τη νέα μορφή το έργο θα δημοσιευτεί τον Οκτώβριο του 1879 από τον εκδότη Σίμροκ. (*)














The Violin Concerto in D major, Op.77, was composed by Johannes Brahms in 1878 and dedicated to his friend, the violinist Joseph Joachim. It is Brahms's only violin concerto, and, according to Joachim, one of the four great German violin concerti. It is scored for solo violin and an orchestra consisting of flutes, oboes, clarinets, bassoons; 4 horns in D, F, and E, 2 trumpets in D, timpani, and strings. It follows the standard concerto form, with three movements in the pattern quick-slow-quick. Some of the discarded material was reworked for the second piano concerto. The most familiar cadenza, which appears in the first movement, is by Joachim, though a number of people have provided alternatives. Various modifications were made between then and the work's publication by Fritz Simrock later in the year. Critical reaction to the work was mixed: the canard that the work was not so much for violin as "against the violin" is attributed equally to conductor Hans von Bülow and to Joseph Hellmesberger, to whom Brahms entrusted the Vienna premiere, which was however rapturously received by the public. Henryk Wieniawski called the work "unplayable", and the violin virtuoso Pablo de Sarasate refused to play it because he didn't want to "stand on the rostrum, violin in hand and listen to the oboe playing the only tune in the adagio. The technical demands on the soloist are formidable, with generous use of multiple stopping, broken chords, rapid scale passages, and rhythmic variation.

Source: musopen.org



Johannes Brahms (1833 - 1897)

♪ Violin Concerto in D major, Op.77 (1878)

i. Allegro non troppo
ii. Adagio
iii. Allegro giocoso, ma non troppo vivace

Frank Peter Zimmermann, violin

Symphonieorchester des Bayerischen Rundfunks
Μουσική διεύθυνση (Conductor): Mariss Jansons

Gasteig, Munich, April 17, 2015 (Γκάσταϊγκ, Μόναχο, 17 Απριλίου 2015)

Βίντεο υψηλής ευκρίνειας με υψηλή ποιότητα ήχου
High definition video with high quality audio

(HD 1080p)

Δημοσιεύτηκε στο Youtube για λογαριασμό του Blog «Πρόσωπα της Κλασικής Μουσικής»
Uploaded on Youtube for the Blog "Faces of Classical Music"














(* συνέχεια) Αναμφίβολα, αυτό το κοντσέρτο για βιολί είναι ιδιαίτερα απαιτητικό για τον σολίστα, γεγονός που το καθιστά εξαιρετικά δημοφιλές. Ο διευθυντής ορχήστρας Χανς φον Μπίλοβ το χαρακτηρίζει ειρωνικά «το κοντσέρτο ενάντια στο βιολί»! Αυτή η δεξιοτεχνία καθώς και η τριμερής δομή που έχει υιοθετήσει ο συνθέτης κατατάσσουν το έργο στη γνωστή παράδοση του ρομαντικού κοντσέρτου, που αναπτύσσει διάλογο ανάμεσα στον σολίστα και στην ορχήστρα, έναν διάλογο που μοιάζει με μάχη τιτάνων. Αλλά δεν φαίνεται να είναι αυτός ο στόχος του Μπραμς. Αντίθετα, εδώ το βιολί είναι ο δυναμικός και αλληλέγγυος οδηγός της ορχήστρας. Ολόκληρο το έργο είναι στεφανωμένο από γαλήνη, σαν να στολίζεται από τις ομορφιές ενός τοπίου.

Το πρώτο μέρος – ως συνήθως το πιο εκτενές – είναι ένα Allegro non troppo με γενικά ξεσπάσματα. Η τονικότητα σε Ρε μείζονα απλώνει τις ζεστές ακτίνες της σε μια μεγάλη ορχηστρική εισαγωγή, στην οποία εκθέτει όλα τα κύρια θέματα. Το βιολί κάνει μια δυναμική είσοδο, που εξελίσσεται γρήγορα σε έναν λυρικό και ήσυχο τόνο. Μια χαμογελαστή και σχεδόν βουκολική ατμόσφαιρα βασιλεύει στην εξέλιξη του έργο. Τα σημάδια επιδεξιότητας του βιολιού λάμπουν και εκφράζουν μια χαρούμενη ζωηράδα! Μόλις σβήνει η ορχήστρα έρχεται ο ρυθμός, η στιγμή που τόσο περιμέναμε για το θεαματικό της χαρακτήρα, καθώς είναι η ώρα της ελεύθερης έκφρασης του σολίστα. Με ζωντανούς αρχικά αυτοσχεδιασμούς, οι ρυθμοί των πιο μεγάλων ερμηνευτών σημειώνονται για να ξαναπαιχτούν. Αυτό το θαυμάσιο μέρος ολοκληρώνεται τελικά σε μια λαμπρή κόντα, με τη συνοδεία του βιολιού.

Το Adagio διατηρεί επίσης αυτόν τον βαθιά λαμπερό χαρακτήρα: η ψυχή αναβλύζει από τέλεια ευτυχία, αρμονία και τρυφερή ακτινοβολία. Η ορχήστρα που ανοίγει διάπλατα το μέρος σε μιαν έκθεση από πνευστά μεταφέρεται στη συνέχεια σε γλυκιές σκιές, που παραχωρούν τη θέση τους στο ξέσπασμα του βιολιού. Νομίζουμε ότι βλέπουμε γραμμές και χρώματα ενός καλοκαιρινού ηλιοβασιλέματος.

Το πιο διάσημο από τα τρία είναι το τελευταίο μέρος, που ξεσπά σαν θριαμβευτικό κύμα. Αυτό το Allegro giocoso μένει στο ίδιο πνεύμα με τα προηγούμενα μέρη, ακόμη και αν η δυναμική αντίθεση είναι συναρπαστική. Ξαναβρίσκουμε τη μείζονα τονικότητα της αρχής του έργου και αναγνωρίζουμε σε αυτές τις γραμμές, τις γεμάτες ζωή και μέθη, την τσιγγάνικη έμπνευση, που είναι τόσο αγαπητή στον Μπραμς! Ο στροβιλισμός του βιολιού εκφράζει την αποθέωση ενός ζωντανού ξεσπάσματος, της χαράς της ζωής, στην οποία η ορχήστρα ανταποκρίνεται πλήρως.

Πηγή: Prisa Innova S.L.


Ο Φρανκ Πέτερ Τσίμερμαν γεννήθηκε στο Ντίσμπουργκ της Γερμανίας, στις 27 Φεβρουαρίου 1965. Άρχισε να παίζει βιολί όταν ήταν πέντε χρόνων, ενώ έδωσε την πρώτη συναυλία του με ορχήστρα στην ηλικία των δέκα. Αφού τελείωσε τις σπουδές του με τους Valery Gradov, Saschko Gawriloff και Herman Krebbers το 1983, έχει συνεργαστεί με τους σημαντικότερους μαέστρους και έχει συμπράξει με τις μεγαλύτερες ορχήστρες τους κόσμου.

To άστρο του Φρανκ Πέτερ Τσίμερμαν, ενός σολίστ προικισμένου με σπάνια μουσικότητα και ερμηνευτική ευαισθησία, μεσουρανεί εδώ και τρεις δεκαετίες στο παγκόσμιο μουσικό στερέωμα. Είναι ένας από τους πλέον περιζήτητους βιολονίστες της εποχής μας, με εμφανίσεις στις μεγαλύτερες συμφωνικές αίθουσες και στα σημαντικότερα φεστιβάλ της Ευρώπης, των Ηνωμένων Πολιτειών, της Νότιας Αμερικής, της Ιαπωνίας και της Αυστραλίας. Ως σολίστ, έχει στο ενεργητικό του συνεργασίες με κορυφαία μουσικά σύνολα (Φιλαρμονική Λονδίνου, Συμφωνικές Βοστώνης, Βαυαρικής Ραδιοφωνίας, Φιλαρμονική Βερολίνου, Νέας Υόρκης, Γαλλικής Ραδιοφωνίας, Ορχήστρες της Σουηδικής Ραδιοφωνίας, του Κλήβελαντ, Γκεβάντχαους της Λειψίας, Κονσέρτχεμπαου, Φιλαρμόνια του Λονδίνου, Κρατική Ορχήστρα της Βαυαρίας κ.ά.) και διάσημους μαέστρους (Γιάνσονς, Χάρντινγκ, Πετρένκο, Όραμο, φον Ντοχνάνυι, Μπελοχλάβεκ κ.ά.). Έχει συμπράξει με φημισμένους σολίστ όπως οι πιανίστες Ενρίκο Πάτσε, Πιοτρ Αντερσέφσκι, Κρίστιαν Τσακαρίας και Εμάνιουελ Αξ. Ασχολείται επίσης με τη μουσική δωματίου. Είναι μέλος του Τρίο Τσίμερμαν, με το οποίο έχει πραγματοποιήσει πολλές ζωντανές εμφανίσεις, περιοδείες και βραβευμένες ηχογραφήσεις.

Το ρεπερτόριό του εκτείνεται από τον Κλασικισμό και τον Ρομαντισμό έως τις μέρες μας. Σύγχρονοι δημιουργοί όπως οι Πίντσερ, Ντην και Ρηντ-Τόμας έχουν γράψει κοντσέρτα ειδικά γι' αυτόν, ενώ ο ίδιος παρουσιάζει συχνά έργα σύγχρονων συνθετών σε πρώτη εκτέλεση. Οι ηχογραφήσεις του περιλαμβάνουν σχεδόν όλα τα σημαντικότερα έργα του ρεπερτορίου για βιολί από τον Μπαχ έως τον Λίγκετι και έχουν αποσπάσει διεθνή βραβεία.

Ο Τσίμερμαν είναι επίσης αποδέκτης πολλών βραβείων σε διεθνείς διαγωνισμούς αλλά και τιμητικών διακρίσεων από το γερμανικό κράτος. Μελέτησε βιολί με τους Γκράντοφ, Γκαβρίλοφ και Κρέμπερς. Παίζει με Στραντιβάριους του 1727 («General Dupont, Grumiaux»).



Frank Peter Zimmermann was born on February 27, 1965, in Duisburg, Germany, and started playing the violin when he was five years old, giving his first concert with orchestra at the age of 10. Since he finished his studies with Valery Gradov, Saschko Gawriloff, and Herman Krebbers in 1983, Frank Peter Zimmermann has been performing with a considerable number of major orchestras and conductors in the world.

From about the mid-'80s, Frank Peter Zimmermann has been recognized as one of the leading German violinists, not for the usual reasons alone – formidable technical skills and interpretive acumen – but also for his ability to adapt his style to accommodate the demands of a broad range of repertory, from J.S. Bach to contemporary composers. He has expressed a special love for the music of Mozart and Prokofiev, two composers of obviously disparate styles whose works Zimmermann has performed to international acclaim. He has also played the standard concertos of Beethoven, Brahms, Mendelssohn, Sibelius, and Stravinsky, as well as solo and chamber works by Bach, Debussy, and Ysaÿe. In addition, Zimmermann has delved into more adventurous fare, taking on works by Ligeti, Matthias Pintscher, and other contemporary composers. Zimmermann has made numerous recordings for many labels, including EMI, Sony, Philips, and Teldec.

Frank Peter Zimmermann was born in Duisburg, Germany, on February 27, 1965. He was extremely precocious: at five years of age he began playing the violin, and at 10 gave his first orchestral concert playing the Mozart G major Concerto, K. 216. In 1976 he won the Youth Makes Music Competition in Germany. His roster of teachers is impressive: Valery Gradov (at Folkwang Hochschule in Essen), Saschko Gawriloff (at the Berlin Staatliche Hochschule), and Herman Krebbers (private studies in Amsterdam).

In 1983 Zimmermann launched his career, performing in numerous critically acclaimed concerts across Germany and parts of Europe. He made his U.S. debut the following year with the Pittsburgh Symphony Orchestra, and over the next several seasons appeared with the Boston, Chicago, and National symphony orchestras. He also gave concerts in South America, Japan, and Australia.

In the early years of his career Zimmermann regularly collaborated in chamber works with German pianist Alexander Lonquich, but since 1998 he has regularly performed with Italian pianist Enrico Pace.

In the new century Zimmermann has turned more conspicuously to contemporary music, recording the Ligeti Violin Concerto for Teldec (2002) and premiering Matthias Pintscher's En Sourdine in 2003, with the Berlin Philharmonic Orchestra under conductor Peter Eötvös. Among Zimmermann's recordings is an ECM disc released in 2006 that might be viewed as a microcosm of his style and broad tastes: the CD, a collaborative effort with cellist Heinrich Schiff, contains chamber works for violin and cello by J.S. Bach, Honegger, Martinu, Pintscher, and Ravel.

Source: Robert Cummings (allmusic.com)


























Δείτε επίσης – Watch also

Johannes Brahms: Violin Concerto in D major – Hilary Hahn, hr-Sinfonieorchester, Paavo Järvi

Ludwig van Beethoven: Piano Concerto No.4 in G major – Mitsuko Uchida, Bavarian Radio Symphony Orchestra, Mariss Jansons (HD 1080p)

Saturday, July 23, 2016

Lucas Debargue plays Scarlatti, Chopin, Liszt, Ravel, Grieg & Schubert (Download)






















Το 2015 ο Γάλλος πιανίστας Lucas Debargue υπήρξε ο πιο πολυσυζητημένος καλλιτέχνης του 15ου Διεθνούς Διαγωνισμού Τσαϊκόφσκι στη Μόσχα. Παρόλο που έλαβε την τέταρτη θέση, εντυπωσίασε ιδιαίτερα τόσο τους κριτικούς όσο και το κοινό. Κέρδισε, μάλιστα, το πολυπόθητο Βραβείο των Κριτικών Μουσικής της Μόσχας. Λίγο μετά τον διαγωνισμό, ο Debargue υπέγραψε συμβόλαιο με τη Sony Classical, από την οποία πολύ σύντομα κυκλοφόρησε και την πρώτη δισκογραφική του δουλειά, με έργα των Ντομένικο Σκαρλάτι, Φρεντερίκ Σοπέν, Φραντς Λιστ, Μωρίς Ραβέλ, Έντβαρντ Γκρηγκ και Φραντς Σούμπερτ.

Ο Lucas Debargue γεννήθηκε το 1990 από γονείς που δεν είχαν σχέση με τη μουσική. Το 1999 εγκαταστάθηκε στην Κομπιέν, περίπου 90 χιλιόμετρα βόρεια του Παρισιού, όπου στην ηλικία των έντεκα άρχισε να σπουδάζει πιάνο στο τοπικό μουσικό σχολείο. Είναι εντυπωσιακό ότι ο Debargue ξεκίνησε την πρακτική του άσκηση στο πιάνο στην ηλικία των είκοσι.



Few would argue that the international competition circuit has significantly raised the level of piano-playing worldwide. Yet the high stakes of these musical Olympiads can generate media coverage closer to avid partisanship than cool-headed reporting. Some of the more memorable competitions owe their notoriety to an outlier contestant who captivated the public and press but failed to win support of the jury. Think of Youri Egorov at the 1977 Cliburn or Ivo Pogorelich at the 1980 Chopin. Last summer something similar happened at the Tchaikovsky Competition in Moscow, when media attention focused less on Dmitry Masleev, the gold medalist, than on the fourth-place winner, Lucas Debargue. Sony's release of Debargue's debut recording, recorded live last November at the Salle Cortot in Paris, now provides the opportunity for a calmer assessment.

The recital's centrepiece is Gaspard de la nuit in a remarkable reading that exudes drama, colour and atmosphere. Pacing in "Ondine" is apt, building to the nymph's feigned tears and bitter laughter as she disappears into the lake. The sheer desolation conjured in "Le gibet" is all the more palpable for its understatement, the barely audible but incessant bell suggesting incipient madness. Debargue deploys his pianistic arsenal with relative abandon in the mercurial "Scarbo", but it is the cohesion of the triptych that is most striking.

Debargue lavishes great care on the intricate polyphony of Chopin's F minor Ballade, enveloping the piece with a searchingly poetic quality that is quite appealing. Despite his seductively beautiful sound, one is occasionally brought up short by the odd interpretative choice. I'd be willing to put money on the probability that Chopin didn't intend the left-hand trills at 6'00" to signal transition into a mincing menuet l'antique. Fortunately such details are rare enough, at least in the Ballade, not to mar the overall impression.

The Mephisto Waltz, that piece of Liszt perhaps most deserving of two decades' quiet sabbatical, is also colourful, with vivid contrasts and admirable clarity. However, an almost measure-by-measure overlay of Chopinesque rubato, risky in Liszt, impairs structural integrity and impedes narrative thrust. The exaggerated, accelerating returns to the dance at 8'25" and 12'08" sound contrived, while the counterintuitive coda comes off as glib. Two cosseted miniatures, Grieg's Melody, Op.47 No.3, and Schubert's third Moment musical seem freighted with emotional cargo beyond their formal capacities. The Scarlatti group, distant from contemporary consensus about Iberian Baroque style, fails to make much of an impression.

Obviously Lucas Debargue is an intelligent, gifted, imaginative young musician, whose special sense of expressive urgency bodes well for the future. When he indulges a tendency of ferreting out minor details to foreground, his interpretations can sound mannered and arch. That said, his continued growth and achievement will be things to watch. Meanwhile, it’s tempting to quote one of Laurie Anderson's admonishing lyrics: "Just talk normal".

Source: Patrick Rucker (gramophone.co.uk)
















LUCAS DEBARGUE plays SCARLATTI, CHOPIN, LISZT, RAVEL, GRIEG & SCHUBERT

Domenico Scarlatti (1685-1757)

1. Sonata in A major, K.208, L.238
2. Sonata in A major, K.24, L.495
3. Sonata in C major, K.132, L.457
4. Sonata in D minor,  K.141, L.422


Frédéric Chopin (1810-1849)

5. Ballade No.4 in F minor, Op.52


Franz Liszt (1811-1886)

6. Mephisto Waltz No.1, S.514 "The Dance in the Village Inn"


Maurice Ravel (1875-1937)

7. Gaspard de la nuit, M.55 i. Ondine
8. Gaspard de la nuit, M.55 ii. Le Gibet
9. Gaspard de la nuit, M.55 iii. Scarbo


Edvard Grieg (1843-1907)

10. Lyric Pieces, Op.47 (Book III) 3. Melody


Franz Schubert (1797-1828)

11. Moments musicaux, D.780, Op.94 No.3 in F minor


Domenico Scarlatti

12. Variation I on Sonata in A major K.208, L.238


Lucas Debargue, piano

Sony Classical 2016


Δείτε το trailer – Watch the trailer




Κατεβάστε το CD / Download the CD

(44.1kHz/16bit), Μέγεθος / Size: 227.3 MB

από / from
Embed Upload
ή / or
Uptobox
ή / or
Mega

Password: 0473

Πηγή / Source: Works for piano



Για την αποσυμπίεση του αρχείου, χρησιμοποιείστε το WinRAR (στα ελληνικά)

To decompress the file, use the WinRAR (in English)

ή / or 7-Zip

Για τη μετατροπή των αρχείων FLAC σε WAV (προτείνεται), Apple Lossless, M4A, AAC, WMA, MP3, χρησιμοποιείστε το Free Studio / Free Audio Converter ή το xrecode II ή κάποιο άλλο πρόγραμμα.

For converting FLAC files to WAV (recommended), Apple Lossless, M4A, AAC, WMA, MP3, use the Free Studio / Free Audio Converter or xrecode II or another program.


Photo by Felix Broede
In 2015 the French pianist Lucas Debargue became the most talked-about artist of the 15th International Tchaikovsky Competition.

Despite being placed 4th, his muscular and intellectual playing, combined with an intensely poetic and lyrical gift for phrasing, earned him the coveted Moscow Music Critics' Award as "the pianist whose incredible gift, artistic vision and creative freedom have impressed the critics as well as the audience". He was the only musician across all disciplines to do so. Soon after the competition Debargue was signed by Sony Classical, and recorded a live recital for his debut release with music by Ravel, Liszt, Chopin and Scarlatti in his native city of Paris.

Debargue was born in 1990 in a non-musical family. In 1999 he settled in Compiègne, about 90km north of Paris and began his initial piano studies at the local music school at the age of 11.

At 15 Debargue ceased piano studies having found no musical mentor to help him share his passion with others and having become frustrated at playing solely for himself. He began to work, successfully for his Baccalaureate at a local college and joined a rock band. At 17 he relocated to the capital to study for a degree in Arts and Literature at Paris Diderot University and, remarkably, ceased playing the piano altogether for three years.

In 2010 he was asked to play at the Fête de la Musique festival in Compiègne, and this marked his return to the keyboard. Shortly after he was put in touch with his current mentor and guide, the celebrated Russian professor Rena Shereshevskaya, who is based at both the Rueil-Malmaison Conservatory and the École Normale de Musique de Paris "Alfred Cortot". Seeing in Debargue a future as a great interpreter, Professor Shereshevskaya admitted him into her class at the Cortot School to prepare him for grand international competitions. It was at the age of 20 when Debargue started formal piano training.

Only four years later he entered the Tchaikovsky Competition in 2015, and the world instantly took note of a startling and original new talent. "There hasn't been a foreign pianist who has caused such a stir since Glenn Gould's arrival in Moscow, or Van Cliburn's victory at the Tchaikovsky Competition", said The Huffington Post.

A performer of fierce integrity and dazzling communicative power, Debargue draws inspiration for his playing from many disciplines, including literature, painting, cinema and jazz. The core piano repertoire is central to his career, but he is also keen to present works by lesser-known composers such as Nikolai Medtner, Samuel Maykapar and Nikolai Roslavets.

Source: lucas-debargue.com
















Δείτε επίσης – See also
Lucas Debargue plays Johann Sebastian Bach, Ludwig van Beethoven & Nikolai Medtner (Download 96kHz/16bit)

Lucas Debargue: “Bach, Beethoven, Medtner” – New album

Lucas Debargue plays Franz Liszt: Piano Concerto No.2 in A major, & Pyotr Ilyich Tchaikovsky: Piano Concerto No.1 in B flat minor – State Academic Symphony Orchestra "Evgeny Svetlanov", Alexey Bogorad – XV International Tchaikovsky Competition, 2015, Piano / Final Round

Lucas Debargue plays Wolfgang Amadeus Mozart: Piano Concerto No.24 in C minor – Moscow Chamber Orchestra, Alexey Utkin – XV International Tchaikovsky Competition, 2015, Piano / Round 2, Second stage

Lucas Debargue plays Nikolai Medtner & Maurice Ravel – XV International Tchaikovsky Competition, 2015, Piano / Round 2, First stage

Lucas Debargue plays Bach, Beethoven, Chopin, Rachmaninov, Liszt & Tchaikovsky – XV International Tchaikovsky Competition, 2015, Piano / Round 1

&

Conrad Tao: Voyages – Meredith Monk, Sergei Rachmaninov, Maurice Ravel, Conrad Tao (Download)

John Field: Complete Nocturnes – Elizabeth Joy Roe (Audio video)

Benjamin Britten & Samuel Barber: Piano Concertos – Elizabeth Joy Roe, London Symphony Orchestra, Emil Tabakov (Audio video & Download 96kHz/24bit)

Vanessa Benelli Mosell: [R]evolution – Karlheinz Stockhausen, Karol Beffa, Igor Stravinsky (Audio video & Download 96kHz/24bit)

Hélène Grimaud: Water – Nitin Sawhney, Luciano Berio, Toru Takemitsu, Gabriel Fauré, Maurice Ravel, Isaac Albeniz, Franz Liszt, Leoš Janáček, Claude Debussy (Audio video)

Friday, July 22, 2016

Maria Callas | Vissi D'Arte: The Puccini Love Songs, Vol. II/II (Audio video)















Το 2008, στο πλαίσιο του εορτασμού των 150 χρόνων από τη γέννηση του Τζάκομο Πουτσίνι, η δισκογραφική εταιρεία EMI επανακυκλοφόρησε τον πλήρη κατάλογο με τα έργα του συνθέτη, σε ηχογραφήσεις με τη Μαρία Κάλλας.

Στον δεύτερο από τους δύο δίσκους με επιλογές από αυτήν τη μοναδική επετειακή επανέκδοση, η Μαρία Κάλλας – ίσως η καλύτερη ερμηνεύτρια ηρωίδων του Πουτσίνι, τον εικοστό αιώνα – ερμηνεύει άριες και άλλα μέρη από τις όπερες «Μαντάμα Μπατερφλάι», «Τζάννι Σκίκκι» και «Τουραντό». Τη συνοδεύουν οι κορυφαίοι σολίστες Λουτσία Ντανιέλι (μεσόφωνος), Νικολάι Γκέντα (τενόρος), Μάριο Μποριέλο (βαρύτονος), Ευγκένιο Φερνάντι (τενόρος), Ελίζαμπεθ Σβάρτσκοπφ (υψίφωνος) και Τζουζέπε Νέζι (τενόρος). Τη Χορωδία και την Ορχήστρα της Σκάλας του Μιλάνου και την Ορχήστρα Φιλαρμόνια του Λονδίνου διευθύνουν οι θρυλικοί μαέστροι Χέρμπερτ φον Κάραγιαν και Τούλιο Σεραφίν.


EMI have marked the Puccini anniversary with a re-release of Callas's complete Puccini studio recordings. For those who don't want to go that far we have this two-disc set of highlights which should be enough to keep most people happy. It's in mono sound throughout, and it shows both the best and worst of Callas in full flow. There is very little here in the way of vocal beauty, but plenty of dramatic truth.

Most of the recordings are taken from the complete sets she recorded with La Scala in the 1950s, and these are supplemented with extracts from a studio recital she did with Serafin and the Philharmonia, so with Turandot we hear her as both the ice princess and as Liu. These recordings have long been classics and it is good to get bite-size chunks from them in this manageable form. Generally speaking the earlier the recording the better we find Callas's voice, so the classic 1953 Tosca shines as brightly as ever. Callas remains a mass of contradictions throughout: her entry in Act 1 and the subsequent love duet show her as the jealous harpy and the affectionate lover who melts at Cavaradossi's tender words. Vissi d'arte is tender and moving, while at the same time revealing Tosca's coiled tension. Di Stefano is also on his best form here, the voice exhibiting lyrical warmth and even a willingness to shade down his timbre. Gobbi's assumption of Scarpia remains the most rounded on record. This was long before he embodied the role for Zeffirelli in 1964, but we can see him clearly in our minds' eye: it is a shame that all we hear of him is the brief scene with Tosca in the church in Act 1.

Callas is also wonderful as Cio-Cio San. She makes the young girl's innocence remarkably believable in Act 1, even if it is a little difficult to imagine her as a 15-year old. She is full of rapt wonder at her entrance, while the love duet is full of tingling erotic anticipation. Gedda is also a superb Pinkerton here, his tone matching Callas' at every turn. Callas matures into the self-deluding but strong young woman of Act 2 with a poignant Un bel di, and a defiant Che tuo madre dovra. Her extraordinary acting is evident in the suicide scene, and she is helped here as elsewhere by Karajan's masterful control of the orchestra and his shaping of the scene to convey a horrible inevitability to the whole story.

Callas is somewhat less convincing as Mimi. She cannot really sum up the innocence and naivety of the character, with a somewhat steely Mi chiamano Mimi, though her death scene is tremendously moving, even if di Stefano mars it with his stentorian weeping. Her tone was beginning to lose its shine by 1958 and we can detect the beginnings of a wobble in her higher notes. Unfortunately these are all too prominent in Manon Lescaut, especially in the Act 2 duet which can be somewhat taxing to listen to at times. In quelle trine morbide sounds shrill and somewhat strained, though to her credit she uses exactly these qualities to make the death scene all the more compelling.

Her imperious nature works very well indeed as Turandot, and her vocal difficulties seem not to have bothered her for the complete studio recording. She commands every scene in which she appears: In questa reggia holds no terrors for this princess and she dominates Eugenio Fernandi's Calaf in the riddle scene. Going from this to her studio portrayal of Liu is a bit of a jolt, but she even manages some pianissimo tenderness for Signore ascolta. From her recital, Senza mamma is beautifully moving though O mio babbino caro isn't alluring enough.

Callas was undoubtedly an exceptional artist, probably one of the best Puccini interpreters of the 20th century, but this set is probably more for those who know that already rather than those new to Puccini looking for somewhere to start. In spite of its re-mastering the mono sound still feels limited, and Callas's dominating character isn't well suited to all the roles here. Nevertheless, it's a fitting tribute to a great artist, and, with reservation, it'll do nicely as a souvenir of Puccini too.

Source: Simon Thompson (musicweb-international.com)



Maria Callas (1923-1977)

Giacomo Puccini (1858-1924)


Vissi D'Arte: The Puccini Love Songs


Vol. II/II



♪ Madama Butterfly (1904)

1. Quanto cielo!...Ancora un passo or via (Act I - Chorus, Butterfly, Sharpless)
2. Vieni la sera (Act I - Pinkerton, Butterfly, Suzuki)
3. Un bel dì vedremo (Act II - Butterfly)
4. E questo? e questo? (Act II - Butterfly, Sharpless)
5. Una nave da guerra... Scuoti quella fronda (Act II - Suzuki, Butterfly)
6. Con onor muore (Act II - Butterfly, Pinkerton)

Madama Butterfly: Maria Callas
Suzuki: Lucia Danieli
Lieutenant B. F. Pinkerton: Nicolai Gedda
Sharpless: Mario Borriello
Coro e Orchestra del Teatro alla Scala, Milano / Herbert von Karajan (1955)


♪ Gianni Schicchi (1918)

7. O mio babbino caro

Lauretta: Maria Callas
Philharmonia Orchestra / Tullio Serafin (1954)


♪ Turandot (1924)

8. Signore, ascolta (Act I - Liù)
9. In questa reggia (Act II - Turandot, Calaf)
10. Straniero, ascolta! (Act II - Turandot, Calaf, Chorus, Liù, Emperor)
11. Tu, che di gel sei cinta (Act III - Liù)
12. Del primo pianto (Act III - Turandot, Calaf, Chorus)

Princess Turandot: Maria Callas
Prince Calaf: Eugenio Fernandi
Liù (10): Elisabeth Schwarzkopf
Liù (8 & 11): Maria Callas
The Emperor Altoum: Giuseppe Nessi

Coro e Orchestra del Teatro alla Scala, Milano (9, 10 & 12)
Philharmonia Orchestra (8 & 11)*
Tullio Serafin (1958, 1954*)


Maria Callas, soprano

Lucia Danieli, mezzo-soprano
Nicolai Gedda, tenor
Mario Borriello, baritone
Eugenio Fernandi, tenor
Elisabeth Schwarzkopf, soprano
Giuseppe Nessi, tenor

Coro e Orchestra del Teatro alla Scala, Milano
Philharmonia Orchestra

Conductors:
Herbert von Karajan (1908-1989)
Tulio Serafin (1878-1968)

EMI Classics 2008

(HD 1080p – Audio video)



















Δείτε επίσης – See also

Maria Callas | Vissi D'Arte: The Puccini Love Songs, Vol. I/II (Audio video)

Maria Callas – 38th anniversary of her death

Giacomo Puccini: Tosca, Act II – Maria Callas, Renato Cioni, Tito Gobbi, Georges Prêtre, Franco Zeffirelli

Maria Callas Sings Operatic Arias, 1955 – Digital remastering 2014 – Philharmonia Orchestra, Tullio Serafin (Audio video)

Wednesday, July 20, 2016

Maria Callas | Vissi D'Arte: The Puccini Love Songs, Vol. I/II (Audio video)















Το 2008, στο πλαίσιο του εορτασμού των 150 χρόνων από τη γέννηση του Τζάκομο Πουτσίνι, η δισκογραφική εταιρεία EMI επανακυκλοφόρησε τον πλήρη κατάλογο με τα έργα του συνθέτη, σε ηχογραφήσεις με τη Μαρία Κάλλας.

Στον πρώτο από τους δύο δίσκους με επιλογές από αυτήν τη μοναδική επετειακή επανέκδοση, η Μαρία Κάλλας – ίσως η καλύτερη ερμηνεύτρια ηρωίδων του Πουτσίνι, τον εικοστό αιώνα – ερμηνεύει άριες και άλλα μέρη από τις όπερες «Μανόν Λεσκώ», «Λα Μποέμ», «Τόσκα» και «Αδελφή Αγγελική». Τη συνοδεύουν οι κορυφαίοι σολίστες Τζουζέπε ντι Στέφανο (τενόρος), Άννα Μόφο (υψίφωνος), Ρολάντο Πανεράι (βαρύτονος), Μανουέλ Σπαταφόρα (βαρύτονος), Νίκος Ζαχαρίου (μπάσος), Τίτο Γκόμπι (βαρύτονος) και Μελχιόρ Λουίζε (μπάσος). Την Ορχήστρα της Σκάλας του Μιλάνου και την Ορχήστρα Φιλαρμόνια του Λονδίνου διευθύνουν οι θρυλικοί μαέστροι Τούλιο Σεραφίν, Αντονίνο Βότο και Βίκτορ ντε Σάμπατα.


EMI have marked the Puccini anniversary with a re-release of Callas's complete Puccini studio recordings. For those who don't want to go that far we have this two-disc set of highlights which should be enough to keep most people happy. It's in mono sound throughout, and it shows both the best and worst of Callas in full flow. There is very little here in the way of vocal beauty, but plenty of dramatic truth.

Most of the recordings are taken from the complete sets she recorded with La Scala in the 1950s, and these are supplemented with extracts from a studio recital she did with Serafin and the Philharmonia, so with Turandot we hear her as both the ice princess and as Liu. These recordings have long been classics and it is good to get bite-size chunks from them in this manageable form. Generally speaking the earlier the recording the better we find Callas's voice, so the classic 1953 Tosca shines as brightly as ever. Callas remains a mass of contradictions throughout: her entry in Act 1 and the subsequent love duet show her as the jealous harpy and the affectionate lover who melts at Cavaradossi's tender words. Vissi d'arte is tender and moving, while at the same time revealing Tosca's coiled tension. Di Stefano is also on his best form here, the voice exhibiting lyrical warmth and even a willingness to shade down his timbre. Gobbi's assumption of Scarpia remains the most rounded on record. This was long before he embodied the role for Zeffirelli in 1964, but we can see him clearly in our minds' eye: it is a shame that all we hear of him is the brief scene with Tosca in the church in Act 1.

Callas is also wonderful as Cio-Cio San. She makes the young girl's innocence remarkably believable in Act 1, even if it is a little difficult to imagine her as a 15-year old. She is full of rapt wonder at her entrance, while the love duet is full of tingling erotic anticipation. Gedda is also a superb Pinkerton here, his tone matching Callas' at every turn. Callas matures into the self-deluding but strong young woman of Act 2 with a poignant Un bel di, and a defiant Che tuo madre dovra. Her extraordinary acting is evident in the suicide scene, and she is helped here as elsewhere by Karajan's masterful control of the orchestra and his shaping of the scene to convey a horrible inevitability to the whole story.

Callas is somewhat less convincing as Mimi. She cannot really sum up the innocence and naivety of the character, with a somewhat steely Mi chiamano Mimi, though her death scene is tremendously moving, even if di Stefano mars it with his stentorian weeping. Her tone was beginning to lose its shine by 1958 and we can detect the beginnings of a wobble in her higher notes. Unfortunately these are all too prominent in Manon Lescaut, especially in the Act 2 duet which can be somewhat taxing to listen to at times. In quelle trine morbide sounds shrill and somewhat strained, though to her credit she uses exactly these qualities to make the death scene all the more compelling.

Her imperious nature works very well indeed as Turandot, and her vocal difficulties seem not to have bothered her for the complete studio recording. She commands every scene in which she appears: In questa reggia holds no terrors for this princess and she dominates Eugenio Fernandi's Calaf in the riddle scene. Going from this to her studio portrayal of Liu is a bit of a jolt, but she even manages some pianissimo tenderness for Signore ascolta. From her recital, Senza mamma is beautifully moving though O mio babbino caro isn't alluring enough.

Callas was undoubtedly an exceptional artist, probably one of the best Puccini interpreters of the 20th century, but this set is probably more for those who know that already rather than those new to Puccini looking for somewhere to start. In spite of its re-mastering the mono sound still feels limited, and Callas's dominating character isn't well suited to all the roles here. Nevertheless, it's a fitting tribute to a great artist, and, with reservation, it'll do nicely as a souvenir of Puccini too.

Source: Simon Thompson (musicweb-international.com)



Maria Callas (1923-1977)

Giacomo Puccini (1858-1924)

Vissi D'Arte: The Puccini Love Songs

Vol. I/II


♪ Manon Lescaut (1893)

1. In quelle trine morbide (Act II - Manon)
2. Oh, saro la piu bella (Act II - Manon, Des Grieux)
3. Sola, perduta, abbandonata (Act IV - Manon)

Manon Lescaut: Maria Callas
Chevalier Des Grieux: Giuseppe di Stefano
Orchestra del Teatro alla Scala, Milano / Tullio Serafin (1959)


♪ La Bohème (1896)

4. Si. Mi chiamano Mimi (Act I - Mimì)
5. Ehi! Rodolfo!... O soave fanciulla (Act I - Schaunard, Colline, Marcello, Rodolfo, Mimì)
6. Donde lieta usci (Act III - Mimì)
7. Dunque e proprio finita? (Act III - Rodolfo, Mimì, Marcello, Musetta)
8. Sono andati? (Act IV - Mimì, Rodolfo, Schaunard, Musetta, Marcello, Colline)

Mimì: Maria Callas
Musetta: Anna Moffo
Rodolfo: Giuseppe di Stefano
Marcello: Rolando Panerai
Schaunard: Manuel Spatafora
Colline: Nicola Zaccaria
Orchestra del Teatro alla Scala, Milano / Antonino Votto (1958)


♪ Tosca (1900)

9. Mario! Mario! Mario!... Son qui (Act I - Tosca, Cavaradossi)
10. Mario! Mario! (Act I - Tosca, Scarpia)
11. Vissi d'arte (Act II - Tosca)
12. Senti, l'ora e vicina (Act III - Tosca, Cavaradossi)

Floria Tosca: Maria Callas
Mario Cavaradossi: Giuseppe di Stefano
Baron Scarpia: Tito Gobbi
The Sacristan: Melchiorre Luise
Orchestra del Teatro alla Scala, Milano / Victor de Sabata (1953)


♪ Suor Angelica (1918)

13. Senza mamma

Sister Angelica: Maria Callas
Philharmonia Orchestra / Tullio Serafin (1954)


Maria Callas, soprano

Giuseppe di Stefano, tenor
Anna Moffo, soprano
Rolando Panerai, baritone
Manuel Spatafora, baritone
Nicola Zaccaria, bass
Tito Gobbi, baritone
Melchiorre Luise, bass

Orchestra del Teatro alla Scala, Milano
Philharmonia Orchestra

Conductors:
Tulio Serafin (1878-1968)
Antonino Votto (1896-1985)
Victor de Sabata (1892-1967)

EMI Classics 2008

(HD 1080p – Audio video)



















Δείτε επίσης – See also

Maria Callas | Vissi D'Arte: The Puccini Love Songs, Vol. II/II (Audio video)

Maria Callas – 38th anniversary of her death

Giacomo Puccini: Tosca, Act II – Maria Callas, Renato Cioni, Tito Gobbi, Georges Prêtre, Franco Zeffirelli

Maria Callas Sings Operatic Arias, 1955 – Digital remastering 2014 – Philharmonia Orchestra, Tullio Serafin (Audio video)