George Li

George Li
George Li (b. 1995), pianist – Second Prize (XV International Tchaikovsky Competition, 2015)

Thursday, June 29, 2017

Ludwig van Beethoven: Symphony No.9 in D minor "Choral" – Annette Dasch, Mihoko Fujimura, Piotr Beczala, Georg Zeppenfeld, Wiener Singverein, Wiener Philharmoniker, Christian Thielemann (HD 1080p)














Christian Thielemann, one of the most recognized conductors of our time, joins forces with the prestigious Wiener Philharmoniker and Unitel Classica, the world's leading audiovisual production company for classical music, in a monumental project: BEETHOVEN 9, the recording of all nine symphonies by Ludwig van Beethoven for TV, DVD and New Media: the "Beethoven cycle of the 21st century"!

Using the newest technology of our century, Unitel Classica and Austrian Television (ORF) produce this "super-cycle" in the Golden Hall of Vienna's Musikverein in HD and 5.0 Surround Sound. BEETHOVEN 9 kicked off in December 2008 with the recording of the First and Second Symphonies.

BEETHOVEN 9 brings to a new climax the longstanding collaboration between Thielemann, who enjoys a sterling reputation as an interpreter of Beethoven and the German Romantics, and the Wiener Philharmoniker, which has been cultivating the music of Beethoven since its founding nearly 170 years ago and is one of the few great orchestras to have preserved its unique sound. Unitel Classica can look back on more than 40 years of collaboration with the Wiener Philharmoniker and on its pioneering cycles of Beethoven's symphonic works with Herbert von Karajan and Leonard Bernstein.



Ο Κρίστιαν Τίλεμαν, ένας μαέστρος που δεν φοβάται να χαρακτηριστεί παραδοσιακός ή και ρομαντικός, καταθέτει το προσωπικό του όραμα για τον Μπετόβεν, σεβόμενος παράλληλα την ερμηνευτική παράδοση που καλλιεργείται στη Βιένη τα τελευταία 160 χρόνια και την οποία η γενιά της λεγόμενης «ιστορικής ερμηνείας» έχει θέσει υπό αμφισβήτηση.

Η Ένατη Συμφωνία του Λούντβιχ βαν Μπετόβεν είναι ένας ύμνος στη χαρά και την παγκόσμια συναδέλφωση. Για πολλούς, το κορυφαίο δημιούργημα στον τομέα της μουσικής και ασφαλώς το σπουδαιότερο έργο του συνθέτη.

Η Συμφωνία αρ. 9 σε Ρε ελάσσονα, έργο 125, του Μπετόβεν, υπήρξε αρχικά παραγγελία της Φιλαρμονικής Εταιρείας του Λονδίνου προς τον συνθέτη, το 1817, η οποία στη συνέχεια δεν ευοδώθηκε. Δώδεκα χρόνια μετά την ολοκλήρωση της Όγδοης Συμφωνίας, ο Μπετόβεν άρχισε να δουλεύει το νέο του έργο το 1818 και το ολοκλήρωσε το 1824. Έξι χρόνια για τη σύνθεση ενός κολοσσιαίων διαστάσεων έργου δεν ήταν και μεγάλο διάστημα, δεδομένων και των έντονων προβλημάτων κωφότητας που αντιμετώπιζε.

Στο μυαλό του από το 1793 στριφογύριζε η μελοποίηση του ποιήματος του Φρίντριχ Σίλερ «Για τη Χαρά» ή όπως το γνωρίζουμε «Ωδή στη Χαρά». Ήδη είχε κάνει κάποιες απόπειρες, αλλά η σύνθεση της «Ενάτης» του έδωσε την ευκαιρία να επιχειρήσει κάτι μοναδικό μέχρι τότε, να ενσωματώσει φωνητική μουσική σε ένα συμφωνικό έργο.

Στα τρία πρώτα μέρη της Συμφωνίας δεν αντιμετώπισε ιδιαίτερες δυσκολίες, αλλά το τέταρτο που θα περιείχε και το ποίημα του Σίλερ, τον δυσκόλεψε αρκετά. Άλλωστε, το τέταρτο μέρος είναι από μόνο του μία Συμφωνία με τέσσερα διακριτά μέρη που εκτελούνται χωρίς διακοπή.

Ο Μπετόβεν επιθυμούσε η πρεμιέρα της «Ενάτης» να δοθεί στο Βερολίνο και όχι στη Βιένη, όπως τον προέτρεπαν φίλοι και χρηματοδότες, επειδή το έργο ήταν αφιερωμένο στον Πρώσσο βασιλιά Φρειδερίκο-Γουλιέλμο τον Γ' και ο ίδιος δεν συμφωνούσε με το μουσικό κλίμα της πρωτεύουσας των Αψβούργων. Τελικά, πείσθηκε και η πρεμιέρα της «Ενάτης» δόθηκε τη Δευτέρα 7 Μαΐου του 1824 στο κατάμεστο Κερντνερτορτεάτερ της Βιένης.

Η συναυλία περιελάμβανε ακόμη αποσπάσματα από τη "Missa Solemnis" και την εισαγωγή "Die Weihe des Hauses". Εκτός του αρχιμουσικού Μίκαελ Ουμλάουφ, που διηύθυνε τη συναυλία, στη σκηνή βρισκόταν και ο κωφός Μπετόβεν. Η κοινή συνύπαρξη των δύο επί σκηνής είχε αποδειχθεί καταστροφική σε μια γενική πρόβα της όπερας Φιντέλιο πριν από δύο χρόνια. Έτσι, ο Ουμλάουφ είπε στους μουσικούς και τους μονωδούς να αγνοήσουν τις υποδείξεις του Μπετόβεν και να υπακούουν μόνο σ' αυτόν.

Η συναυλία κύλησε ομαλά και το νέο έργο φαίνεται ότι ενθουσίασε το ακροατήριο, που ξέσπασε σε επευφημίες και χειροκροτήματα στο φινάλε. Ο κωφός Μπετόβεν, με γυρισμένη την πλάτη στο κοινό και προσηλωμένος στο έργο, φυσικό ήταν να μην καταλάβει τίποτα. Όταν η κοντράλτο Καρολίν Ούνγκερ τον βοήθησε να στραφεί προς το ακροατήριο και να αντιληφθεί τις αντιδράσεις του, συγκινήθηκε βαθύτατα.

Η παρουσίαση της «Ενάτης» αποδείχτηκε θρίαμβος για τον Μπετόβεν. Δέχθηκε πέντε μπιζαρίσματα, γεγονός που θεωρήθηκε απαράδεκτο έως και απρεπές για έναν κοινό θνητό, καθώς οι ανάλογες τιμές προς τον βασιλιά δεν ξεπερνούσαν τα τρία μπιζαρίσματα. Παρά την αποδοχή του κόσμου, το έργο δέχθηκε χλιαρές έως αρνητικές κριτικές κι έτσι στην επανάληψη της συναυλίας στις 23 Μαΐου, το θέατρο ήταν μισογεμάτο.

Τη σφραγίδα τους στην Ένατη Συμφωνία έχουν βάλει μεγάλοι μαέστροι: Βίλχελμ Φουρτβέγκλερ, Αρτούρο Τοσκανίνι, Όττο Κλέμπερερ, Μπέρναρντ Χάιτνικ, Καρλ Μπεμ, Ραφαέλ Κούμπελικ, Χέρμπερτ Φον Κάραγιαν, Λέοναρντ Μπερνστάιν, Τζον Έλιοτ Γκάρντινερ, Σάιμον Ρατλ, οι οποίοι διηύθυναν σπουδαίες ορχήστρες: Φιλαρμονική Βερολίνου, Φιλαρμονική Βιένης, Συμφωνική Ορχήστρα του NBC, Συμφωνική της Νέας Υόρκης, Συμφωνική της Βαυαρικής Ραδιοφωνίας, Συμφωνική του Κλίβελαντ και Φιλαρμόνια του Λονδίνου.

Κυκλοφορεί ως αστικός μύθος ότι η χωρητικότητα του CD στα 74 λεπτά καθορίστηκε από τη διάρκεια της «Ενάτης», που είναι γύρω στα 71 λεπτά. Θρυλείται ότι ήταν μια πρόταση του μαέστρου Χέρμπερτ Φον Κάραγιαν προς τον πρόεδρο και συνιδρυτή της Sony, Ακίο Μορίτα, για να ακούγεται το έργο χωρίς διακοπή.

Πηγή: sansimera.gr



CHRISTIAN THIELEMANN CONDUCTS LUDWIG VAN BEETHOVEN

Ludwig van Beethoven (1770-1827)

♪ Symphony No.9 in D minor, Op.125 "Choral" (1822-1824)

i. Allegro ma non troppo
ii. Molto vivace
iii. Adagio molto e cantabile
iv. Presto – Allegro assai
v. Recitative – Allegro assai

Annette Dasch, soprano
Mihoko Fujimura, mezzo-soprano
Piotr Beczala, tenor
Georg Zeppenfeld, bass

Wiener Singverein

Wiener Philharmoniker
Conductor: Christian Thielemann

Wiener Musikverein, April 2010

(HD 1080p)

Uploaded on Youtube for the Blog "Faces of Classical Music"


On May 7, 1824, Ludwig van Beethoven experienced what must certainly have been the greatest public triumph of his career. The audience which gathered at the Hoftheater adjacent to the Vienna Kärtnertor heard not only the abridged local premiere of Beethoven's Missa Solemnis (the Kyrie, Credo, and Gloria were given) and Op.124 Overture, but also the first performance of the composer's "Choral" Symphony. The event was a rousing success; indeed, one of the most moving accounts of Beethoven's final years describes how the profoundly deaf composer, unable to hear the colossal response of his admirers, had to be turned around by one of the soloists so that he could see the hundreds of clapping hands!

Beethoven's Symphony No.9 started life as two separate works – a symphony with a choral finale, and a purely instrumental work in D minor. He labored on these sporadically for almost 10 years before finally deciding (in 1822) to combine the two ideas into one symphony, with Friedrich von Schiller's Ode an die freude (Ode to Joy) – a text he had contemplated setting for a number of years – as the finale.

The finished work is of visionary scope and proportions, and represents the apogee of technical difficulty in its day. There are passages, notably a horn solo in the slow movement, which would have been almost impossible to play on the transitional valveless brass instruments of Beethoven's time. As Dennis Matthews writes: "As with other late-period works, there are places where the medium quivers under the weight of thought and emotion, where the deaf composer seemed to fight against, or reach beyond, instrumental and vocal limitations".

The Ninth also personifies the musical duality that was to become the nineteenth century – the conflict between the Classic and Romantic, the old and new. The radically different styles of Brahms and Liszt, for instance, both had their precedents in this work. On one hand, there was the search for a broader vocabulary (especially in terms of harmony and rhythm) within the eighteenth century framework; on the other, true Romanticism, embracing the imperfect, the unattainable, the personal and the extreme – qualities that violate the very nature of Classicism. When viewed individually, the first three movements still have their roots distinctly in the eighteenth century, while the fourth – rhapsodic, and imbued with poetic meaning – seems to explode from that mold, drawing the entire work into the realm of program music, a defining concept of musical Romanticism.

Beethoven's Ninth represents a fitting culmination to the composer's symphonic ouvre – a body of work that is still unmatched in its scope and seminal ingenuity – and remains a pillar of the modern symphonic repertoire.

Source: Rovi Staff (allmusic.com)













See also

Ludwig van Beethoven: The Nine Symphonies, Coriolan & Egmont Overtures – Wiener Philharmoniker, Christian Thielemann (HD 1080p)

Staatskapelle Dresden. New Year's Eve Concert 2015 – Lang Lang, Rinat Shaham, Lucas Meachem, Christian Thielemann (HD 1080p)


Richard Strauss: Four Last Songs & Alpine Symphony – Anja Harteros, Staatskapelle Dresden, Christian Thielemann


Wagner Birthday Gala – Jonas Kaufmann, Staatskapelle Dresden, Christian Thielemann (HD 1080p)


No comments:

Post a Comment